บทที่ 670 ลงทัณฑ์เรียงคน

หลิงตู้ฉิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มในระหว่างที่เขามองสำรวจไปทั่วร่างของโครงกระดูก

จากนั้นเขาตอบกลับว่า “ใช่ ข้ากลับมาแล้ว”

“ทำไมท่านไปนานขนาดนี้?” โครงกระดูกถามขึ้นด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากตาที่กลวงโบ๋

หลิงตู้ฉิงถอนหายใจและพูดว่า “ก่อนหน้านี้ข้ามันเป็นคนที่ไม่ค่อยจะมีความรู้สึกอะไรสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ข้ามีความรู้สึกแล้ว ดังนั้นข้าจึงกลับมาหาเจ้า!”

โครงกระดูกตอบกลับด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมามากขึ้นกว่าเดิม “ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะต้องไม่ใจร้ายกับข้า ข้ารู้อยู่แล้วว่าสักวันหนึ่งท่านจะกลับมาหาข้า!”

เมื่อหลิงตู้ฉิงเห็นว่าโครงกระดูกร้องไห้ฟูมฟายมากยิ่งขึ้น เขาก็รีบพูดขึ้นทันที “เจ้าหยุดร้องไห้ก่อนเถอะ หากเจ้ายังคงร้องไห้แบบนี้ต่อไปดวงวิญญาณของเจ้าจะยิ่งได้รับความเสียหายและเจ้าอาจจะตายลงจริง ๆ ในเมื่อข้าอยู่ที่นี่แล้วมันแน่นอนว่าข้าจะพาเจ้าไปกับข้า ไม่สิ ข้ายังไม่ได้ถามความสมัครใจของเจ้าเลย เจ้าต้องการจะไปอยู่กับข้าไหม หวงซี?”

หวงซีพยักหน้าทันที แต่จากนั้นนางกลับส่ายหัวและพูดว่า “ข้าอยากไป ๆ ข้าอยากไปแน่นอนแต่ข้าไม่อาจอยู่กับท่านได้อีกแล้ว! ตอนนี้ข้าเป็นเพียงแค่โครงกระดูก ข้าเป็นเพียงซากศพที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่อาจจะติดตามท่านได้อีกต่อไป”

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “หากเจ้าเป็นมนุษย์ ปัญหาของเจ้าคงจะยุ่งยากเป็นอย่างมาก แต่อย่าลืมสิว่าเจ้าเป็นฟีนิกซ์เชียวนะ ดังนั้นปัญหาของเจ้า ข้าจึงแก้ได้ง่ายมาก ๆ เลยล่ะ แต่ก่อนที่จะแก้ปัญหาของเจ้า ข้าขอแก้ปัญหาของภูเขาฟีนิกซ์ก่อนก็แล้วกัน”

“ท่านอยากจะทำอะไรงั้นเหรอ?” หวงซีถามขึ้น

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตอบกลับ “ยังมีเหล่าผู้คนที่สมควรตายยังไม่ถูกสังหาร และยังมีคำถามบางข้อที่ยังไม่ได้รับคำตอบ”

“ถ้างั้นข้าจะช่วยท่านฆ่าเหล่าคนที่สมควรตายให้หมด!” หวงซีพูดขึ้นทันที

ทางด้านของเหล่าผู้คนของภูเขาฟีนิกซ์ เมื่อได้ยินเช่นนี้พวกเขาก็รู้สึกหนาวไปถึงสันหลังทันทีโดยเฉพาะบรรดาบรรพบุรุษขอบเขตมหาจักรพรรดิ

ในตอนนี้พวกเขาได้รู้แล้วว่าชายหนุ่มคนที่พวกเขาเผชิญหน้าอยู่เมื่อครู่เป็นใคร และรู้แล้วว่าทำไมชายผู้นี้ถึงมีท่าทีแปลก ๆ ต่อพวกเขา

แต่ทำไม?

ไม่ใช่ว่าตัวตนผู้นี้ถูกสวรรค์ทำลายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ในตอนนี้ตัวตนผู้นี้กลับต้องการจะฆ่าพวกเขา พวกเขาจะเอาปัญญาที่ไหนไปต่อต้าน?

เมื่ออยู่ต่อหน้าตัวตนผู้นี้ ไม่ว่าจะเป็นวิธีการไหนของพวกเขามันก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป พวกเขารู้ในจุดนี้ดี

“โปรดเมตตาด้วยเถอะองค์เหนือหัว!” บรรดาบรรพบุรุษขอบเขตมหาจักรพรรดิต่างพากันเอาหัวโขกพื้นเพื่อขอความเมตตา “พวกเราไม่รู้จริง ๆ ว่าองค์เหนือหัวมาเยือน โปรดให้อภัยในความโง่เขลาของพวกเราที่ล่วงเกินท่านเมื่อครู่ด้วยเถอะองค์เหนือหัว!”

หญิงชราที่อยู่ในกลุ่มเดียวกับบรรพบุรุษขอบเขตจักรพรรดิรีบพุ่งตัวมาคุกเข่าที่ด้านหน้าหลิงตู้ฉิง และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงความเคารพ “หวงอู่ คารวะองค์เหนือหัวและองค์หญิง!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงชรา บรรดาผู้อาวุโสและเหล่าผู้คนของภูเขาฟีนิกซ์ต่างก็พากันรู้สึกมึนงง

ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าองค์เหนือหัวผู้นี้เป็นใคร แต่ในเมื่อชายผู้นี้เป็นผู้ที่เคยมีสถานะอยู่ในระดับสูงสุดของพวกเขา ดังนั้นมันก็ไม่แปลกอะไรที่ก่อนหน้านี้ชายผู้นี้จะแสดงท่าทีโอหังจนสุดกู่

หลิงตู้ฉิงมองไปที่หญิงชรา และพูดว่า “ข้าไม่กล้าเป็นนายเหนือหัวของพวกเจ้าอีกรอบหรอก ที่ข้ามาวันนี้ก็เพราะว่าข้าอยากจะฆ่าพวกสวะและพวกคนโง่เง่าบางคนของพวกเจ้าก็เท่านั้น”

หวงซียืนข้างหลิงตู้ฉิง และเอ่ยขึ้นเสริม “ข้าจะช่วยท่านสังหารทุกคนที่ท่านต้องการให้พวกเขาตาย!”

หลิงตู้ฉิงมองไปที่เฟิงหลิงเป็นคนแรก และพูดว่า “ในอดีตเจ้าเห็นคนรักของเจ้าดีกว่าพวกพ้องพยายามนำเอาข้อมูลความลับไปส่งให้กับฝั่งตรงข้าม แต่ยังโชคดีที่เจ้าถูกจับได้ก่อนที่สงครามจะเกิด อันที่จริงเจ้าควรจะถูกประหารให้ตายลงซะตั้งแต่ตอนนั้น ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเจ้ารอดตายมาได้ยังไงแถมเจ้ากลับสามารถไต่เต้าจากตำแหน่งเล็กกระจ้อยร่อยจนกลายมาเป็นตัวตนระดับสูงของเผ่าฟีนิกซ์ได้ เจ้านี่มันไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ!”

เฟิงหลิงรู้เป็นอย่างดีว่าหลิงตู้ฉิงนั้นโหดเหี้ยมขนาดไหน ดังนั้นเขาจึงทำใจยอมรับในทันทีว่าวันนี้เขาคงตายแน่นอน

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ของหลิงตู้ฉิง เฟิงหลิงก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งและพูดว่า “เจ้ามันไอ้ปีศาจ…”