บทที่ 68 ขอทานชรา[รีไรท์]

หลังจากถึงคฤหาสน์ตระกูลมี่แล้ว มี่ไลได้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้กับมี่ตั้วตั้วฟัง

หลังจากมี่ตั้วตั้วได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบเขาก็ถอนหายใจ เมื่อมี่ตั้วตั้ววิเคราะห์จากเรื่องราวที่ได้ฟังแล้ว เขาคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาและหลิงตู้ฉิงน่าจะยังไม่มีผลกระทบอะไรมากมายจากเหตุการณ์ครั้งนี้ แต่เขาก็ได้ย้ำเตือนมี่ยี่ถงไปอีกรอบว่าต่อไปนี้ห้ามมี่ยี่ถงไปก่อกวนที่เรือนหลิงอีกเป็นอันขาด

เมื่อมี่ยี่ถงได้ยินคำสั่งของมี่ตั้วตั้วแล้วเขาทำได้แต่พยักหน้ารับปากด้วยอารมณ์ไม่พอใจ พร้อมกับกล่าวถามเหตุผลว่าทำไมพ่อของเขาถึงส่งพี่สาวของเขาไปเป็นบ่าวรับใช้ให้กับเรือนหลิง ซึ่งมี่ตั้วตั้วไม่สนใจที่จะอธิบายเหตุผล และไล่มี่ยี่ถงกลับไปพักผ่อน

หลังจากไล่มี่ยี่ถงไปแล้ว มี่ตั้วตั้วส่งยิ้มให้กับมี่ไล “เป็นอย่างไรบ้างลูกสาวของพ่อ ความสัมพันธ์ของเจ้ากับหลิงตู้ฉิงคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”

มี่ไลเมื่อได้ยินคำถามเช่นนี้จึงกระแทกเสียงตอบ “ท่านพ่อ ทำไมดูเหมือนท่านจะรีบร้อนให้ข้าได้เสียกับหลิงตู้ฉิงนัก?”

มี่ตั้วตั้วเอ่ยตอบด้วยอาการไม่สบอารมณ์ “หากเจ้าไม่ใช้โอกาสในตอนนี้ที่เขายังโสดมัดใจเขาให้ได้ ในอนาคตต่อไปหากเขาเจอผู้หญิงที่ชอบแล้ว ตัวเจ้าเองนั่นแหละที่ต้องมานั่งเสียดายโอกาส อีกอย่างเจ้าเองก็รู้ดีว่าหลิงตู้ฉิงเป็นตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับสามีในอนาคตของเจ้า หากเจ้าจะแต่งงานกับใครสักคนเขาเองก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดไม่ใช่หรือไง?”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว” มี่ไลเริ่มไม่อยากจะคุยเกี่ยวกับเรื่องประเด็นนี้แล้วจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ท่านพ่อ แล้วเรื่องโอสถกำเนิดรากฐานล่ะไปถึงไหนแล้ว?”

เมื่อมี่ไลถามถึงเรื่องโอสถกำเนิดรากฐานมี่ตั้วตั้วก็รู้สึกเบิกบานหัวใจ

“ตอนนี้พวกเรากำลังกว้านซื้อสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถกำเนิดรากฐานอยู่ และตอนนี้อาจารย์หวงก็สามารถหลอมมันขึ้นมาด้วยตัวเองได้แล้ว แต่ตอนนี้สถานการณ์ของหอการค้าเราไม่ดีสักเท่าไหร่ เรากำลังโดนกดดันจากหอการค้าอื่น ๆ อย่างหนักหน่วง เป็นไปได้ว่าหากยังถูกกดดันแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ หอการค้าเราอาจจะล้มละลายได้!”

ในตอนที่มี่ตั้วตั้วพูดคำว่าล้มละลายใบหน้าของเขายังแสดงสีหน้ายิ้มแย้มไม่เหมือนกับคนทุกข์ใจเท่าไหร่

เหตุผลนั่นก็เป็นเพราะจริง ๆ แล้วหอการค้าของเขาไม่มีวันล้มละลายจริง ๆ แน่นอน เขามีสูตรโอสถกำเนิดรากฐานอยู่ในมือ ด้วยสูตรยาสูตรนี้เพียงสูตรเดียวอนาคตของตระกูลเขาจะต้องรุ่งเรืองจนไร้ขีดจำกัดแน่นอน

เมื่อมี่ไลเห็นสีหน้าของพ่อนาง นางจึงคลายกังวล “ท่านพ่อแล้วแผนต่อไปของท่านคืออะไร?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ของมี่ไล สีหน้าของมี่ตั้วตั้วก็เริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ด้วยสูตรโอสถกำเนิดรากฐาน แน่นอนว่าตระกูลเราจะต้องทำกำไรได้มหาศาล แต่ก็ยังมีปัญหาใหญ่อยู่สองประการที่เราจะต้องจัดการ”

“ประการแรก เราต้องแก้ปัญหาภายในหอการค้าของเราให้เร็วที่สุด ในตอนนี้พ่อกำลังจับตามองคนของเราในหอการค้าที่น่าจะเป็นหนอนให้กับตระกูลอื่นอยู่ โดยเฉพาะในช่วงเวลานี้ที่หอการค้าของเรากำลังอยู่ในช่วงวิกฤต พ่อเชื่อว่าอีกไม่นานหนอนพวกนั้นจะต้องค่อย ๆ เผยตัวออกมาแน่นอน จากนั้นพ่อจะทำการกำจัดพวกมันให้หมดในทีเดียวเพื่อทำให้รากฐานของหอการค้าเรามั่นคงขึ้นในอนาคต”

“ประการที่สอง ปัญหาความแข็งแกร่งของตระกูลเราจัดว่ายังอ่อนแออยู่หากเทียบกับตระกูลใหญ่ทั้งหลาย ตระกูลของเราไม่มีผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในขอบเขตรวมแสงดาราเลยแม้แต่คนเดียว ปัญหานี้ในตอนแรก พ่อได้วางแผนไว้ว่าพ่อจะใช้โอสถดาราประสานที่ปรมาจารย์หลิงหลอมขึ้นมา ทำให้พ่อทะลวงขึ้นไปยังขอบเขตรวมแสงดารา”

“แต่หลังจากที่พ่อได้ขอคำชี้แนะการบ่มเพาะจากปรมาจารย์หลิงแล้วพ่อจึงได้เข้าใจว่าการทะลวงขอบเขตรวมแสงดารานั้นไม่ง่ายอย่างที่พ่อคิด พ่อจำเป็นต้องบ่มเพาะระดับขอบเขตประสานทะเลปราณไปจนถึงระดับที่สิบสองก่อนพ่อถึงจะสามารถทะลวงไปยังขอบเขตรวมแสงดาราได้”

“ซึ่งขั้นตอนนี้พ่อจะต้องใช้เวลาเก็บตัวบ่มเพาะอยู่พักใหญ่ ฉะนั้นแผนในการเปิดตัวโอสถกำเนิดรากฐานเข้าสู่ตลาด จะต้องเลื่อนไปจนถึงช่วงเวลาที่พ่อเลื่อนระดับไปถึงระดับสิบสองก่อนแล้วทะลวงขอบเขตไปยังรวมแสงดารา จากนั้นเราถึงจะสามารถเปิดตัวโอสถของเราได้”

“พ่อคาดว่าเวลาที่อาจจะเหมาะสมที่สุดน่าจะเป็นช่วงหลังปีใหม่”

เมื่อมี่ไลได้ฟังแผนการของพ่อนางจนจบ นางหยุดคิดอยู่พักใหญ่ “ข้าเห็นด้วยกับแผนการของท่านพ่อ แต่เพื่อความปลอดภัย ข้าคิดว่าข้าจะกลับไปขอความคิดเห็นเรื่องนี้จากท่านหลิงไว้ด้วยอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะยังไง ท่านพ่อ ท่านต้องหาวัตถุดิบที่ท่านหลิงต้องการให้ครบโดยเร็วที่สุด นี่เป็นเรื่องสำคัญอันดับแรกที่เราต้องจัดการให้สมบูรณ์”

มี่ตั้วตั้วได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะคิกคัก “เรื่องสำคัญอันดับแรกก็คือเจ้าควรมีทายาทให้เขาสักคนมากกว่า”

“ท่านพ่อ ท่านเอาอีกแล้วนะ!” มี่ไลตะคอกเสียงใส่ “ข้าไม่สนใจท่านแล้ว ข้ากลับไปที่เรือนหลิงดีกว่า! ยังไงซะตอนนี้ข้าก็เป็นคนของตระกูลหลิงไม่ใช่คนของตระกูลมี่สักหน่อย!”

ตัดพ้อจบนางก็ลุกขึ้นและเดินออกจากเรือนไป

หลังจากเห็นมี่ไลจากไปแล้วมี่ตั้วตั้วได้เผยรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ออกมาพร้อมกล่าวกับตัวเอง “ลูกข้า เจ้านี่มันไม่รู้ตัวเอาเสียเลยว่าเจ้านั้นโชคดีแค่ไหน…”

ในระหว่างที่มี่ไลกำลังเดินทางกลับเรือนหลิง นางคิดทบทวนเกี่ยวกับเรื่องที่พ่อของนางพยายามให้นางมัดใจหลิงตู้ฉิง “หากข้าได้เป็น…ของเขาแล้ว มันจะดีอย่างที่ท่านพ่อบอกหรือเปล่านะ…” นางพึมพำกับตัวเองจนในที่สุดนางได้มาถึงหน้าเรือนหลิง

และที่บริเวณหน้าประตู นางได้เห็นชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งกับอีกสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้คุ้มกันของเขา กำลังยืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ที่หน้าประตูเหมือนว่าจะอยากเข้าไปแต่ก็ไม่กล้าเข้า

เมื่อเห็นเช่นนั้นนางจึงเอ่ยถาม “ไม่ทราบว่าพวกท่านมาหาใครงั้นเหรอ?”

“ที่นี่ใช่เรือนของหลิงตู้ฉิงรึเปล่า?” ชายหนุ่มผู้นั้นถาม

“ถูกต้องแล้ว” มี่ไลพยักหน้า “แล้วพวกท่านเป็นใคร? พวกท่านมีธุระอะไรกับนายท่านของข้างั้นเหรอ?”

“ข้าเป็นญาติของเขา ข้าชื่อว่าหลิงฉิงเฟิง ข้าเดินทางมาจากเมืองหลวงเพื่อที่จะมาพบกับเขา ไม่ทราบว่าตอนนี้เขาอยู่ในเรือนหรือเปล่า?” หลิงฉิงเฟิงยิ้ม

เมื่อมี่ไลได้ยินนางก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ เกี่ยวกับชายหนุ่มคนนี้ “เช่นนั้นท่านโปรดรอสักครู่ ข้าขอเข้าไปรายงานให้นายท่านได้ทราบก่อน”

มี่ไลรู้สึกแปลกใจมาก นางไม่เคยได้ยินเรื่องญาติของหลิงตู้ฉิงมาก่อนว่าเขามีญาติอยู่ที่เมืองหลวง นางเข้าใจว่านอกจากลูก ๆ บุญธรรมและพ่อแม่ที่จากไปของเขาแล้ว เขาก็ไม่มีญาติคนอื่นอีก

นางรีบเดินไปหาหลิงตู้ฉิงที่กำลังเล่นหมากรุกเซียนกับลูก ๆ ของเขาอยู่ “นายท่าน มีชายสามคนยืนรอท่านอยู่หน้าเรือน หนึ่งในนั้นแจ้งว่าเป็นญาติของท่าน เขาแจ้งว่าเขาต้องการพบท่าน ท่านจะให้ข้าพาเขาเข้ามาไหม?”

หลิงตู้ฉิงขมวดคิ้ว “ญาติงั้นเหรอ?”

เขาเองก็ไม่เคยได้ยินว่าตัวเองมีญาติเหมือนกัน แล้วคนที่อ้างว่าเป็นญาติของเขาคนนี้เป็นใครกัน?

“ไปบอกให้พวกเขาเข้ามาได้”

มี่ไลได้ยินคำสั่งเช่นนั้นจึงเดินกลับไปที่ประตูเรือนแล้วเชิญหลิงฉิงเฟิงเข้ามาด้านใน