บทที่ 688 กลายเป็นสายลมและหายไปตลอดกาล

บรรดาผู้คนต่างเข้าใจกันแล้วว่าตอนนี้พวกอสูรกำลังถูกเล่นงานโดยพลังแห่งเวลา

แต่ไม่มีใครเคยรู้ว่าพลังแห่งเวลาจะสามารถถูกควบคุมได้แบบนี้ และไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีใครบนโลกนี้ที่สามารถทำได้ และไม่เข้าใจว่าตัวตนระดับนี้มาช่วยอาณาจักรจันทราทำไม?

ในเวลานี้โอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋งรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก เขาไม่นึกเลยว่าแท้จริงแล้วไพ่ตายใบสุดท้ายของอาณาจักรจันทราคือผู้เชี่ยวชาญที่สามารถควบคุมเวลาได้!

“ผู้อาวุโส! พวกเราไม่ได้ตั้งใจที่จะล่วงเกินท่าน!” โอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋งรีบตะโกนขึ้น “นับจากนี้พวกเราเผ่าอสูรขอสัญญาว่าจะไม่บุกอาณาจักรจันทราอีกตลอดกาล และเมื่อไหร่ที่อาณาจักรผงาดขึ้นเป็นใหญ่ พวกเราจะยอมถอยให้!”

กลุ่มอสูรระดับอาวุโสตะโกนขึ้นเช่นกัน “พวกเราเองก็ให้สัญญาว่าจะไม่บุกอาณาจักรจันทราอีกแน่นอนในอนาคต!”

เหล่าอสูรที่ยังคงมีชีวิตอยู่ต่างพากันแย่งตะโกนอ้อนวอนขอชีวิตกันยกใหญ่

แต่น่าเสียดายที่หญิงสาวไม่ได้สนใจในคำอ้อนวอนของพวกมันเลยแม้แต่น้อย นางยังคงเดินหน้าสังหารเหล่าอสูรต่อไปด้วยความเร็วเท่าเดิม

ในระหว่างที่หญิงสาวเดินหน้าไปเรื่อย ๆ ดอกไม้จำนวนนับไม่ถ้วนก็เบ่งบานขึ้นตามหลังของนางส่งผลให้เป็นภาพที่งดงามขัดแย้งกับด้านหน้าที่มีแต่พวกอสูรที่กำลังแสดงสีหน้าหวาดกลัวจนสุดหัวใจ

ในเวลานี้เมื่อโอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋งและบรรดาอสูรระดับอาวุโสเห็นว่าเหล่าอสูรพวกเดียวกันตายไปหลายแสนตนแล้ว และหญิงสาวไม่มีท่าทีว่าจะหยุดการสังหารครั้งนี้เลย พวกมันจึงเริ่มทนไม่ไหวและตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าหวาดกลัวปนเดือดดาล “ผู้อาวุโส มันจะดีที่สุดหากท่านจะหยุดเพียงแค่นี้ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงจำเป็นต้องล่วงเกินท่านแล้ว!”

แม้จะได้ยินเช่นนี้ หญิงสาวก็ไม่ได้ผ่อนฝีเท้าลงเลย นางยังคงเดินต่อไปเหมือนเดิมโดยไม่แยแสเสียงอ้อนวอนหรือคำขู่ใด ๆ

ตอนนี้บรรดาอสูรระดับนภาครามเริ่มจะได้รับผลกระทบและตายลงบ้างแล้ว ส่วนอสูรระดับสวรรค์สมบูรณ์เองก็แก่ลงเรื่อย ๆ อย่างเห็นได้ชัด จะมีก็เพียงแต่อสูรระดับอาวุโสที่อยู่ในขอบเขตราชันขึ้นไปที่ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงจนมองออก

อันที่จริงมีอสูรมากมายที่พยายามจะหนีไป แต่ในทันทีที่พวกมันบินหนีไปได้ระยะทางหนึ่งจู่ ๆ ร่างของพวกมันก็กลับกลายเป็นว่าย้อนมาอยู่ที่เดิมที่พวกมันเคยยืนอยู่ราวกับว่าการกระทำของพวกมันเมื่อครู่ถูกเวลาย้อนคืน

“ในเมื่อหนีไม่ได้แบบนี้ งั้นพวกเราก็สู้กับนังบ้านี่ให้ตายกันไปข้างกันเถอะ!” เหล่าอสูรที่รู้ตัวว่าหนีไม่ได้หรือต่อให้อยู่เฉย ๆ ก็ตายอยู่ดีตะโกนขึ้นด้วยแววตาบ้าคลั่ง

เมื่อเหล่าอสูรตัดสินใจว่าพวกมันจะสู้ตาย พวกมันจึงระเบิดพลังแฝงที่มีอยู่ในร่างทั้งหมดเข้าจู่โจมหญิงสาวทันที

แต่แล้วในทันทีที่เหล่าอสูรอาวุโสขอบเขตราชันขึ้นไปเริ่มโจมตี พวกมันก็รู้สึกได้ว่าจู่ ๆ ในช่วงเวลาเพียงแค่อึดใจเดียว ร่างของพวกมันก็แก่ลงไปอีก 10,000 ปี และเป็นแบบนี้ทบทวีคูณไปเรื่อย ๆ จนพวกมันแก่ตายสลายหายกลายเป็นฝุ่นผง

แต่การกระทำเช่นนี้ใช่ว่าหญิงสาวจะไม่เสียหายใด ๆ เลย ในตอนนี้ร่างกายของนางเริ่มจะจางลงเรื่อย ๆ

หญิงสาวจ้องไปที่โอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋ง ซึ่งในตอนนี้เป็นคนเดียวที่เหลือรอดอยู่จากเหล่าอสูรนับล้าน

หญิงสาวที่เงียบมาตั้งแต่ต้นไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ในที่สุดนางก็พูดขึ้น “คุนเป๋ง!”

ร่างเงาร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากร่างของโอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋ง มันยิ้มและพูดว่า “อ๋อ ที่แท้ก็เป็นเทพีสี่ฤดูนี่เอง สี่ฤดู เด็กคนนี้คือทายาทของข้าเอง เจ้าช่วยไว้หน้าข้าสักครั้งจะได้ไหม?”

หญิงสาวยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อท่านคุนเป๋งออกหน้าเช่นนี้ ไหนเลยข้าจะกล้าปฏิเสธ?”

แต่ถึงแม้ว่านางจะพูดตกลงแบบนั้น แต่การกระทำของนางกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง ในพื้นที่ที่โอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋งยืนอยู่ เวลาของทั่วทั้งบริเวณนั้นกลับถูกเร่งเร็วขึ้นนับล้านเท่าในชั่วอึดใจ

ร่างเงาที่ปรากฏขึ้นจากร่างของโอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทั้งโกรธเกรี้ยวทั้งประหลาดใจ “ทำไมเจ้าถึงดึงดันแบบนี้?”