บทที่ 695 สมควรตายทั้งหมด

ในเวลานี้ บรรดาผู้คนที่ถูกบังคับจับตัวมาต่างถูกต้อนให้เดินเข้าไปในช่องเขาแคบ ๆ

พวกเขาทุกคนต่างถูกบอกว่า หากพวกเขาสามารถเดินผ่านช่องเขานี้ไปได้พวกเขาทุกคนจะถูกรับเข้าเป็นศิษย์ของสำนักอย่างเต็มตัว

บรรดาผู้คนที่ได้ยินเช่นนี้ต่างก็ต่างก็แสดงสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป

บางคนกลัวจนแทบจะหยุดหายใจ เนื่องจากพวกเขารู้เรื่องข่าวลือว่าการทดสอบนี้แท้จริงแล้วมันคือการที่พวกเขาเดินเข้าไปให้อสูรระดับสูงจับกิน

แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีบางคนที่ไม่ได้รู้เรื่องข่าวลือใด ๆ ซึ่งคนพวกนี้แน่นอนว่าแสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมาในทันที และคิดว่านี่คือโอกาสก้าวหน้าของพวกเขา

บรรดาผู้อาวุโสของสำนักวายุคลั่งเมื่อเห็นว่ามีคนเกินกว่าครึ่งที่ไม่ยอมเดินเข้าไปในช่องเขา พวกเขาจึงพากันใช้กฎแห่งลมเป่าบรรดาผู้คนที่ดื้อดึงให้ลอยกระเด็นเข้าไปในช่องเขาทันทีโดยไม่สนใจว่าคนเหล่านั้นจะอยู่หรือว่าจะตาย

อันที่จริงหลายคนที่อยู่ในสำนักวายุคลั่งนั้นก็ไม่ได้โง่เช่นกัน พวกเขาหลายคนรู้ดีว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นเมื่อผู้คนเหล่านี้เดินเข้าไปในข้างในช่องเขา

แต่ในเมื่อมันไม่ใช่พวกเขาที่กำลังจะโดนกิน ดังนั้นพวกเขาจึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และทำตามที่เบื้องบนสั่งมาเท่านั้น

เมื่อเหล่าผู้รับการทดสอบถูกผลักดันเข้าไปด้านในช่องเขาจนหมด หมอกสีดำทมิฬก็ปกคลุมทางเข้าช่องเขาไว้จนมิดไม่ให้เหล่าผู้คนที่อยู่ด้านนอกเห็นว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่ด้านใน

บรรดาผู้คนที่รู้เรื่องข่าวลือเมื่อเห็นเช่นนี้ พวกเขาต่างก็แน่ใจได้เต็มสิบส่วนแล้วว่าหายนะกำลังจะมาเยือนพวกเขาแล้วแน่นอน

ในกลุ่มของผู้คน บางคนที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยวทำการปาดคอปลิดชีวิตตัวเองทันที ถึงแม้ว่าพวกเขาจะตาย การฆ่าตัวตายเองมันก็ยังดีกว่าจะต้องถูกอสูรจับกินทั้งเป็น ส่วนบรรดาผู้คนที่มีสันดานโหดเหี้ยมโฉดชั่ว พวกเขาก็เริ่มบ้าคลั่งไล่ฆ่าผู้คนที่อยู่ใกล้ตัว

ในเมื่อพวกเขาจะตายแล้ว ดังนั้นพวกเขาก็ขอสนุกกับการฆ่าคนเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ไม่ทันที่พวกเขาจะได้ฆ่าคนได้มากสักเท่าไหร่ จู่ ๆ ร่างของเหล่าผู้คนที่กำลังไล่ฆ่าผู้อื่นก็ถูกบังคับลอยหายเข้าไปในหมอกเข้าสู่ปากของหลงหยา

“ไอ้พวกสารเลว พวกแกจะฆ่ากันเองทำบ้าอะไร! ขืนพวกแกตายกันหมดข้าไม่ต้องกินแต่ร่างไร้วิญญาณงั้นเหรอ!?” หลงหยาสบถขึ้นด้วยความหงุดหงิด

ในตอนนี้หลิงตู้ฉิงก็ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วเช่นกัน แต่เขากลับไม่ลงมือทำอะไรทั้งนั้น

จุดประสงค์ที่เขามาสำนักวายุคลั่งก็เพราะเขาต้องการมารอโอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋ง

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าพวกคุนเป๋งมีแผนการอะไรอยู่ในใจ แต่ในเมื่อทายาทของพวกมันถูกส่งลงมาพร้อมกับเศษเสี้ยวจิตสำนึกของคุนเป๋งระดับบรรพบุรุษ ดังนั้นแผนการของพวกมันคงจะไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ดังนั้นในเวลานี้การรอคอยการมาถึงของโอรสศักดิ์สิทธิ์แห่งคุนเป๋งจึงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดมากกว่าชีวิตของผู้คนทั้งหมดที่อยู่ที่นี่

หลิงตู้ฉิงมองไปยังหลงหยาที่กำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับบรรดาผู้คนทั้งหลายด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นเมื่อเขานึกอะไรได้บางอย่าง หลิงตู้ฉิงจึงสั่งให้มหาวิถีเต๋าวายุฉายภาพการกระทำทั้งหมดของหลงหยาขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือสำนักวายุคลั่งให้ทุกคนในสำนักวายุคลั่งได้เห็นทั้งหมดทุกคน

หลิงตู้ฉิงต้องการที่จะเห็นปฏิกิริยาของเหล่าผู้คนของสำนักวายุคลั่งว่าจะออกมาเป็นแบบไหนเมื่อได้รู้ความจริงนี้ เพื่อที่เขาจะได้ตัดสินใจได้ว่าในสำนักนี้มันมีคนไหนที่สมควรตายและคนไหนที่สมควรถูกไว้ชีวิต

บรรดาผู้คนสำนักวายุคลั่งเมื่อเห็นภาพที่หลงหยากินมนุษย์อย่างโหดเหี้ยม พวกเขาต่างก็แสดงอาการสั่นกลัวและก้มหน้าไม่กล้ามอง แต่ก็มีบางส่วนที่มองภาพที่ฉายด้วยสีหน้าประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องฉายภาพเช่นนี้ให้ทุกคนเห็น

ส่วนบรรดาตัวตนระดับสูงของสำนักต่างก็มองหน้ากันด้วยความงุนงง เนื่องจากพวกเขาไม่รู้ว่าเป็นใครที่ดันฉายภาพแบบนี้ให้ทุกคนในสำนักเห็น