บทที่ 70 เพลงหมัดสังหารเทพ[รีไรท์]

เมื่อมี่ไลเข้าไปยังในห้องของหลิงตู้ฉิงแล้ว นางเห็นว่าหลิงตู้ฉิงได้นอนหลับตาอยู่บนเตียงเรียบร้อย

เมื่อนางเห็นเช่นนั้นนางจึงค่อย ๆ เดินไปที่เตียงและค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนด้านข้างของหลิงตู้ฉิง

ในฝั่งของทางด้านหลิงตู้ฉิงนั้นไม่มีการตอบรับใด ๆ จากการที่มี่ไลเข้ามาในห้องและนอนลงข้าง ๆ เขายังนอนหลับตา ร่างกายไร้ความเคลื่อนไหว จังหวะลมหายใจเข้าออกยังสม่ำเมอไม่มีผิดเพี้ยน

เมื่อมี่ไลเห็นท่านอนของหลิงตู้ฉิงแล้วนางก็รู้สึกสงสัยในตัวเองอย่างมาก คืนนี้นางได้เตรียมตัวอย่างดีเยี่ยม นางอาบน้ำจนหอมฉุย ชุดที่นางใส่นั้นไม่ว่าชายใดได้เห็นเป็นต้องอดใจไม่ไหวแน่นอน

ตอนนี้ยิ่งคิดนางก็ยิ่งเสียความมั่นใจในตัวเอง

นางเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย

อันที่จริงแล้วมี่ไลนั้นไม่รู้เลยว่าหลิงตู้ฉิงนั้นไม่เคยเข้าใจความหมายที่นางต้องการมานอนกับเขาเลยว่าเพราะอะไร

มี่ไลตอนนี้เริ่มทนไม่ไหว นางไม่รู้จะทำอย่างไรจึงเริ่มเอาขาอันเปลือยเปล่าของนางถูเข้ากับขาของหลิงตู้ฉิงเบา ๆ เพื่อหวังว่าหลิงตู้ฉิงจะเริ่มออกอาการอะไรบ้าง แต่ผลสุดท้ายที่นางได้รับคือ…

“เจ้าขยับตัวไปทางอื่นได้ไหม ข้ากำลังนอนอยู่” หลิงตู้ฉิงกล่าวด้วยความหงุดหงิดเล็ก ๆ

มี่ไลได้ยินเช่นนั้นจึงกลั้นใจถาม “นายท่าน ท่านไม่ชอบข้าหรือ?”

“ข้าชอบสิ” หลิงตู้ฉิงลืมตา “เจ้าช่วยข้าจัดการสิ่งต่าง ๆ ในเรือนไว้ตั้งมากมาย ทำไมข้าถึงจะไม่ชอบเจ้า?”

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมตอนนี้…ท่านถึงไม่ต้องการข้า…” น้ำเสียงมี่ไลเริ่มเบาลงเรื่อย ๆ

“ข้าต้องการเจ้าสิ ก็ไม่ใช่ว่าข้าอนุญาตให้เจ้ามาอาศัยในเรือนแล้วไม่ใช่หรือยังไง?” หลิงตู้ฉิงตอนนี้เริ่มสงสัยว่าทำไมตอนนี้มี่ไลถึงได้ถามคำถามอะไรแปลก ๆ พวกนี้กับเขา

“นี่มัน…เห้อ…นายท่าน ข้า…ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ข้าหมายถึงว่าหากข้าต้องการให้ลูก ๆ ของท่านเรียกข้าว่า ‘แม่’ ท่านจะตกลงไหม?” ตอนนี้มี่ไลเริ่มเหนื่อยใจกับความทึ่มทื่อของหลิงตู้ฉิง

หลิงตู้ฉิงได้ยินเช่นนั้นจึงยิ้ม “ถ้าเจ้าต้องการมาเป็นแม่ของลูก ๆ ข้า ตอนนี้เจ้าคงช้าไปแล้วมีคนจะมาเป็นแม่ให้กับลูกของข้าแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นมี่ไลถึงกับใจหายวาบ ดูเหมือนว่าในตอนนี้นางได้พลาดตำแหน่งภรรยาหลวงไปเสียแล้ว นี่นางช้ากว่าหลิวเฟ่ยเฟ่ยไปหนึ่งก้าวงั้นหรือ!

“เช่นนั้นข้าให้พวกเด็ก ๆ เรียกข้าท่านน้าได้ไหม” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ยินยอม

ในเมื่อนางเป็นภรรยาหลวงไม่ได้ขอให้นางเป็นภรรยาน้อยได้ก็ยังดี!

“ถ้าหากพวกเขายินยอมข้าก็ไม่ขัดข้องอะไร” หลิงตู้ฉิงตอบอย่างเรียบเฉย

มี่ไลได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ ในตอนนี้นางคงทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องพยายามเอาอกเอาใจลูก ๆ ของหลิงตู้ฉิงไปก่อน ส่วนเรื่องของนางกับหลิงตู้ฉิง นางคิดว่าอย่างน้อย ๆ นางก็ได้สารภาพอะไรออกไปบ้างแล้ว ซึ่งหลิงตู้ฉิงเองก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านอะไร ซึ่งทำให้นางค่อนข้างโล่งใจมาได้เปราะหนึ่ง

เมื่อนางเริ่มสบายใจแล้วนางจึงเอาหัวของนางมาซุกไว้ที่ข้างแขนของหลิงตู้ฉิงแล้วผล็อยหลับไป

อย่างไรก็ตาม ในคืนอันเงียบสงบที่ผู้คนส่วนใหญ่นอนหลับ กลับมีคนบางกลุ่มที่ร้อนรนจนนอนหลับไม่ได้

“นายน้อย นายท่านได้ส่งคำสั่งมาแล้ว ท่านอนุญาตให้เราสามารถโจมตีได้ทุกเมื่อที่เราพร้อม” จี้ชิงหยวนที่เพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงได้รีบมารายงานกับเจิ้นป่าเจ่าทันที

เมื่อเจิ้นป่าเจ่าได้ยินเช่นนั้นเขาพูดด้วยความอาฆาตแค้น “ข้าเข้าใจแล้ว แต่ตอนนี้เรายังโจมตีพวกมันที่เรือนหลิงไม่ได้ ที่เรือนนั่นมีอะไรบางอย่างที่ประหลาดมากเกินไป และเราก็ยังไม่รู้จำนวนที่แน่นอนของผู้เชี่ยวชาญที่คอยช่วยเหลือหลิงตู้ฉิง ตอนนี้พวกเราได้คงต้องรอหาโอกาสเหมาะ ๆ ที่จะวางแผนฆ่ามัน”

“คุณชายใหญ่ ที่เมืองฟินิกซ์นี้เราก็มีผู้เชี่ยวชาญอยู่มากมายเหมือนกัน เราจะเข้าไปฆ่ามันตอนนี้ไม่ได้เลยจริง ๆ หรือ?” จี้ชิงหยวนถามขึ้น

เจิ้นป่าเจ่าคิดได้สักพักจึงเอ่ยตอบ “ไม่ได้ เราต้องวางแผนให้รอบคอบ เราจะเข้าไปหามันตอนนี้เลยไม่ได้ ข้อมูลต่าง ๆ ของมันยังเป็นปริศนาหาคำอธิบายไม่ได้”

“หรือไม่…เราต้องวางแผนล่อมันออกมา หลิงตู้ฉิงมันรักลูกของมันมากใช่ไหม? จี้ชิงหยวนเจ้ารีบส่งคนไปจับตาดูความเคลื่อนไหวลูก ๆ ของมัน หากว่าได้โอกาสเมื่อไหร่ให้สังหารลูกของมันทันที ส่วนสำหรับหลิงตู้ฉิง เราต้องรอให้ผู้อาวุโสหวูฝ่าด่านให้สำเร็จก่อน จากนั้นเราค่อยไปฆ่ามันทีหลัง”

จี้ชิงหยวนเมื่อได้ยินคำสั่ง เขาจึงพยักหน้าและรีบออกไปทันที

เจิ้นป่าเจ่าเมื่อเห้นว่าจี้ชิงหยวนได้ออกไปแล้ว เข้าจึงเดินไปยังเรือนอีกหลังที่อยู่ในอาณาเขตของคฤหาสน์เขา

เมื่อไปถึงหน้าประตู เจิ้นป่าเจ่าได้เปิดประตูอย่างแผ่วเบาแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านใน

ด้านในเรือนหลังนี้เป็นที่อยู่ของชายชราผู้หนึ่ง ชายชราผู้นี้นั่งขัดสมาธิอยู่กลางเรือนโดยไม่ไหวติง

“ท่านผู้อาวุโสหวู ท่านต้องการอะไรเพิ่มไหมสำหรับการทะลวงขอบเขต?” เจิ้นป่าเจ่าเอ่ยถามกับชายชราที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางเรือน

ความคิดเห็น