บทที่ 710 อยากสู้กับข้างั้นเหรอ?

การปรากฏตัวขึ้นของหยูหงเว่ย ทำให้เย่ชางคงยิ่งรู้สึกหนักใจ

สถานะของหยูหงเว่ยนั้นไม่ใช่แค่เป็นเพียงผู้อาวุโสคุมกฎของสำนักแค่เพียงอย่างเดียว เขายังมีอีกสถานะหนึ่งก็คือเป็นผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของตระกูลหยู

หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ เรื่องราวทั้งหมดนี้ตระกูลหยูต้องการจะเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างเต็มตัว

“พี่หยู ข้าคิดว่าท่านควรจะทำความเข้าใจให้ดีเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ให้หมดก่อนที่พูดอะไรออกมานะ” เย่ชางคงพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

หยูหงเว่ยตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจังเช่นกัน “ท่านเจ้าสำนัก ถ้าให้ข้าพูดตามตรง พวกข้าเองก็รู้เรื่องราวทั้งหมดแบบเดียวกับท่านนั่นแหละ แต่แล้วมันยังไงล่ะ? ที่ด้านหลังสำนักพวกข้าได้เสียหยูคงหมิงและหยูเจิ้นไห่ ซึ่งพวกเขาทั้งคู่ต่างก็เป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตราชัน”

“ต่อมาที่ตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน ตระกูลของข้าก็เสียบรรพบุรุษของตระกูล หยูชี่หลงไปอีก คู่พ่อลูกหยูเจิ้นไห่กลายเป็นทาสรับใช้ของลูกเขยของท่าน ส่วนบรรพบุรุษของข้ากลายไปเป็นทาสรับใช้ของลูกชายท่าน สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้มันทำให้ข้ากังวลใจจริง ๆ ว่าถ้าหากเรื่องราวมันยังดำเนินไปแบบนี้ ในอนาคตมันไม่ใช่ว่าตระกูลของข้าจะกลายเป็นตระกูลรับใช้ท่านไปจนครบทุกคนเลยงั้นเหรอ?”

หยูปิงจ้องเขม็งไปที่เย่ชางคงเช่นกัน เพราะหยูชี่หลงนั้นเป็นบรรพบุรุษของเขา

เย่ชางคงตอบกลับทันที “เย่เจียงไห่เคยเป็นลูกชายของข้าต่างหาก แต่ในตอนนี้เขาได้กลายเป็นเจ้าตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนไปแล้ว และท่านเองก็คงน่าจะรู้ในจุดนี้ดีว่าเพื่อเป็นการตัดขาดกับพวกเรา เขาจึงได้มอบสมบัติให้พวกเรามามากมาย ส่วนเรื่องบรรพบุรุษของท่าน หยูชี่หลง มันเป็นเพราะเขาเองที่ทำผิดต่อกฎของตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน เขาจึงถูกลงโทษให้กลายเป็นทาสรับใช้อยู่ที่นั่น และที่สำคัญข้าเองก็อุตส่าห์เอาอาวุธศักดิ์สิทธิ์และสมบัติของหยูชี่หลงมาคืนให้ท่านทั้งหมดแล้ว ท่านยังจะมาเอาอะไรกับข้าอีก?”

เย่ชางคงเองก็ทำอะไรไม่ได้กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตเหมือนกัน เขาได้ยินเหตุผลที่หยูชี่หลงถูกทำให้กลายไปเป็นทาสรับใช้ของลูกชายเขาแล้ว ซึ่งเรื่องทั้งหมดมันดันไปเกี่ยวข้องกับต้นเทวะศาสตราและดอกบัวเพลิงพิพากษา ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะพูดอะไรถึงเรื่องนี้มากนัก

ส่วนเรื่องของหยูเจิ้นไห่และหยูคงหมิง อันที่จริงเรื่องนี้มันไม่ควรจะยกมาพูดกันอีกด้วยซ้ำเพราะคู่พ่อลูกนั้นหาเรื่องใส่ตัวเอง

หยูหงเว่ยส่ายหัว “อาวุธศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นมันเป็นของตระกูลหยูเราอยู่แล้ว ดังนั้นการที่ท่านนำมันมาคืนให้พวกเรานั้นมันก็เป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าหากท่านมีความรับผิดชอบในฐานะเจ้าสำนักของพวกเราทั้งหมดจริง ๆ ท่านควรจะคนของเราทั้งหมดกลับมา ไม่ใช่แค่อาวุธศักดิ์สิทธิ์เพียงอย่างเดียว! ไม่ว่าจะยังไงพวกเขาก็ยังคงเป็นคนของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้พวกเขาจะทำอะไรผิดลงไปมันก็ควรเป็นพวกเราเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินโทษของพวกเขา ไม่ใช่ให้คนอื่นมาตัดสินแทนแบบนี้!”

เหตุผลแอบแฝงของประโยคนี้คือ หากเจ้าไม่ช่วยคนทั้งหมดเจ้าก็ไม่คู่ควรกับตำแหน่งเจ้าสำนัก

เย่ชางคงเงียบไปสักพัก จากนั้นเขาถามขึ้นว่า “ท่านพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?”

“ความหมายของข้าก็คือ…” หยูหงเว่ยมองไปที่เย่ชางคง จากนั้นเขามองไปที่หลิงตู้ฉิงและพูดว่า “คนของสำนักเราทุกคนควรจะได้รับการปล่อยตัวกลับมา ส่วนลูกเขยของท่านในฐานะที่เขาดูหมิ่นผู้อาวุโสของสำนักเรา เขาจะต้องกราบขอขมาพวกเราและชดใช้ทุกอย่างด้วยราคาที่เหมาะสม”

ก่อนที่เย่ชางคงจะได้ทันตอบอะไรกลับ หลิงตู้ฉิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาและพูดว่า “จะให้เข้าขอขมาพวกเจ้าเนี่ยนะ ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้านี่มันน่าตลกจริง ๆ อันที่จริงเจ้าควรจะขอบคุณข้ามากกว่าที่ข้าไม่เอาเรื่องพวกเจ้าในเรื่องอื่น ๆ ที่เคยทำกับข้า แล้วเจ้าบอกว่ายังไงนะ? ต้องการคนคืนงั้นเหรอ? เจ้าฝันอยู่รึเปล่า? เอาล่ะ ข้าคิดว่าข้าฟังเรื่องไร้สาระของเจ้ามามากพอแล้ว ข้าขอตอบตรงนี้เลยก็แล้วกัน ข้าจะไม่ขมาต่อใครทั้งนั้นมันไม่ใช่นิสัยของข้า ส่วนเรื่องคืนคนข้าเคยบอกแล้วว่าข้าจะคืนให้ก็ต่อเมื่อพวกเขาหมดประโยชน์กับข้า แต่ข้าคิดว่าเมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ พวกเขาคงไม่อยากจะกลับมาอยู่กับพวกเจ้าหรอก ข้ารับประกันได้!”ไอลีนโนเวล

หยูหงเว่ยจ้องเขม็งไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยสีหน้าเดือดดาล “อย่าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรก็ได้เพราะเจ้ามีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์คุ้มกะลาหัวอยู่! หากเจ้ายังขืนปากดีต่อไปอีก ข้าจะทำให้เจ้าตายโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเจ้าตายได้ยังไง ต่อหน้าสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ของข้าเจ้ามันก็ไม่ต่างอะไรกับธุลีดิน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นี่เจ้าคิดว่าสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าเก่งกาจมากนักเหรอ? ข้าจะบอกอะไรเจ้าไว้อย่าง ในสายตาของข้าสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ได้มีค่าอะไรให้พูดถึงเลยแม้แต่น้อย” หลิงตู้ฉิงหัวเราะ

สำหรับสำนักเช่นสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ ในอดีตหลิงตู้ฉิงได้ทำลายลงไปหลายต่อหลายสำนักแล้ว หรือถ้าจะให้ยกตัวอย่างก็คือสำนักวายุคลั่งที่ในอดีตมีความแข็งแกร่งไม่ได้ด้อยไปกว่าสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์เลย และยังไม่รวมไปถึงสำนักโอสถนิรันดร์และตำหนักศาสตราศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งกว่าสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์หลายเท่าด้วยซ้ำ

คำพูดของหยูหงเว่ยเริ่มจะสะกิดต่อมความโกรธของหลิงตู้ฉิงขึ้นมาบ้างแล้ว

ส่วนคำพูดของหลิงตู้ฉิงก็ทำให้บรรดาผู้คนของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์เดือดดาลขึ้นมาเช่นกัน ซึ่งแม้แต่เย่ชางคงก็ยังรู้สึกว่ามันออกจะเกินไปสักหน่อย