บทที่ 806 อาณาจักรอ้าวเฟิงล่มสลาย

หลิงตู้ฉิงใช้เขตแดนประกาศิตอีกครั้งเพื่อช่วยชีวิตเหล่าภูตนางฟ้าที่ถูกจับเป็นตัวประกันทั้ง 8,000 ตน

อันที่จริงหากเขาไม่เห็นหนทางที่จะช่วยภูตนางฟ้าเหล่านี้ เขาก็ตั้งใจว่าจะปล่อยให้ภูตนางฟ้าถูกฆ่าเพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นวันนี้เขาจะต้องทำลายราชวงศ์อ้าวเฟิงให้ได้

แต่เหมือนกับว่าดวงของเหล่าภูตนางฟ้าที่ถูกจับเป็นตัวประกันยังแข็งอยู่ เพราะเมื่อพวกนางถูกพาตัวขึ้นมาบนกำแพงเมืองมันก็ทำให้หลิงตู้ฉิงมีหนทางที่จะช่วยเหลือพวกนาง

แต่แน่นอนว่าราคาที่เขาต้องจ่ายในการช่วยเหล่าภูตนางฟ้าทั้ง 8,000 ตนนี้ก็ไม่น้อยเช่นกัน หลังจากที่ใช้เขตแดนประกาศิตปฏิเสธพลังแห่งความตายทั่วอาณาเขตเมืองหลวงของอาณาจักรอ้าวเฟิง ระดับการบ่มเพาะร่างโลหิตอมตะของหมิงยู่ก็ลดลงเหลือระดับสวรรค์สามัญทันที ส่งผลให้หมิงยู่ต้องรีบแยกร่างออกจากหลิงตู้ฉิง และหายตัวเข้าไปในจอกโลหิตศักดิ์สิทธิ์เพื่อฟื้นฟูพลังของนางให้กลับไปอยู่ในระดับเดิม

หลังจากใช้งานเขตแดนประกาศิตเรียบร้อย หลิงตู้ฉิงจึงเริ่มลงมือโจมตีเมืองด้วยทะเลเลือดทันที ซึ่งจักรพรรดินีภูตนางฟ้าเมื่อเห็นเช่นนี้นางก็ได้แต่เบือนสายตาหนีไม่อยากเห็นภาพอันน่าอนาถของคนของนาง เพราะนางเข้าใจว่าเหล่าภูตนางฟ้าที่ถูกจับตัวไว้คงไม่รอดแน่

“นี่มันกล้าโจมตีจริง ๆ งั้นเหรอ?” ลั่วหยูเฮงอุทานขึ้นด้วยสีหน้าตกตะลึง “ได้! ถ้าอย่างนั้นข้าจะลากนังพวกนี้ตายไปกับข้าด้วย ฆ่าพวกมันให้หมดเดี๋ยวนี้!”

เมื่อสิ้นเสียงคำสั่ง ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิของอาณาจักรอ้าวเฟิงลงมือทันทีโดยใช้เจตจำนงของเขาสังหารเหล่าภูตนางฟ้าทั้ง 8,000 ตนในพริบตา

แต่แล้วภาพที่ทุกคนไม่คิดว่าจะได้เห็นก็บังเกิดขึ้น เพราะจู่ ๆ เหล่าภูตนางฟ้าที่ถูกฆ่าทั้ง 8,000 ตนกลับฟื้นขึ้นมาในชั่วพริบตาซะอย่างนั้น

ทางด้านของเหล่าภูตนางฟ้าทั้ง 8,000 ตนที่รู้ว่าวันนี้นั้นคือวันตายของพวกนางก็รู้สึกปลอดโปร่งใจเพราะวันนี้มันคือวันสุดท้ายที่พวกนางจะต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน หลังจากพวกนางตายไปแล้วทุกอย่างมันจะจบลง

แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันกับพวกนางก็เกิดขึ้น เพราะพวกนางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิของอาณาจักรอ้าวเฟิงลงมือสังหารพวกนาง ซึ่งก่อนพวกนางจะตาย พวกนางก็ได้รับความเจ็บปวดอย่างทรมานสาหัสจนกรีดร้องออกไปเสียงหลง จากนั้นหลังจากที่สติของพวกนางหายไปแค่วูบเดียว พริบตาถัดมาพวกนางก็กลับมามีสติเหมือนเดิมและยังไม่ตาย!

แน่นอนว่าพวกที่ตื่นตะลึงที่สุดก็คงไม่พ้นจะเป็นเหล่าคนของอาณาจักรอ้าวเฟิง

พวกเขาต่างมองไปที่ภูตนางฟ้าทั้ง 8,000 ตนที่ไม่ยอมตายด้วยสายตาตกตะลึงราวกับว่าพวกเขาเห็นผี

ไม่ใช่ว่าเมื่อกี้พวกนางตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ กลับฟื้นขึ้นมาได้อีก?

“นี่มันจะต้องเป็นผลของค่ายกลภาพมายาของไอ้ปีศาจนั่นแน่นอน!” ลั่วหยูเฮงตะโกนขึ้น “ทหารของข้าทำลายค่ายกลบ้าบอนี่ซะ และรีบฆ่าพวกนางเร็ว!”

ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิของอาณาจักรอ้าวเฟิงลงมือต่ออีกรอบ แต่รอบนี้เขาไม่ใช่เจตจำนงอีกแล้ว แต่เป็นการซัดฝ่ามือเข้าใส่ร่างของเหล่าภูตนางฟ้าแทน ส่งผลให้ร่างของพวกนางระเบิดกระจุยจนเป็นเศษเนื้อ ซึ่งในวินาทีถัดมาร่างของเหล่าภูตนางฟ้าที่กลายเป็นเศษเนื้อก็กลับมารวมตัวกันก่อร่างเป็นเหมือนเดิมราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

“ฝ่าบาท ข้ามั่นใจว่านี่มันไม่ใช่ค่ายกลภาพมายาแน่นอน!” ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าน่าเกลียด

เมื่อครู่เขาลงมือด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาย่อมสัมผัสได้แน่นอนว่าภูตนางฟ้าที่เขาสังหารไปนั้นมันคือร่างที่แท้จริงของพวกนางไม่ใช่ภาพมายาแบบที่ลั่วหยูเฮงเข้าใจ

“ข้าไม่สนใจ พวกเจ้าต้องฆ่านังพวกนี้ให้หมดให้ได้!” ลั่วหยูเฮงตะโกนด้วยสีหน้าบ้าคลั่ง

ลั่วหยูเฮงยังพอทำใจได้หากอาณาจักรของเขาจะถูกทำลายด้วยอำนาจที่เหนือกว่าของหลิงตู้ฉิง แต่สิ่งที่มันทำให้เขาโกรธจนแทบเสียสติก็คือตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวของเขานั้นน่าอดสูจนถึงขนาดที่ไม่สามารถฆ่าเหล่าภูตนางฟ้าที่เขาจับตัวไว้ได้สักตน!

เมื่อเป็นเช่นนี้มันจะมีประโยชน์อะไรที่เขาก้าวขึ้นมาเป็นจักรพรรดิในเมื่อแม้แต่เหล่าภูตนางฟ้าที่ต่ำต้อยเหล่านี้เขายังไม่สามารถสังหารได้? เต๋าดวงใจจักรพรรดิที่เขาบ่มเพาะมาด้วยความยากลำบากทำไมมันถึงช่างไร้อำนาจแบบนี้?

คิดได้แบบนี้ ดวงใจเต๋าของเขาก็เริ่มสั่นคลอนและเริ่มส่งสัญญาณว่ามันใกล้จะถึงจุดแตกหัก

“ฆ่ามัน ฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกนังสารเลวเหล่านี้ให้หมด!” ลั่วหยูเฮงตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าบ้าคลั่งพร้อมกับตัวเขาเองก็ชักกระบี่ออกจากฝัก และวิ่งเข้าไปบั่นคอเหล่าภูตนางฟ้าด้วยตัวเอง

แต่แล้วภาพเช่นเดิมก็ปรากฏขึ้น

แค่เพียงพริบตาเดียวหลังจากที่เหล่าภูตนางฟ้าถูกสังหาร หัวของพวกนางที่ถูกบั่นหลุดออกจากร่างก็ลอยกลับไปประกอบอยู่บนร่างเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น