บทที่ 822 ให้ข้าแสดงความเร็วของปีศาจกระทิงให้พวกเจ้าได้เห็น!

“ข้ามาตามเจ้าไปร่วมงานเลี้ยงมื้อค่ำ”

หลินหรูซวนมาชวนหลิงตู้ฉิงถึงหน้าห้องด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

เมื่อเห็นว่าหลินหรูซวนอยู่ในสภาวะอารมณ์ไม่ปกติ หลิงตู้ฉิงจึงยิ้มและพูดว่า “ไม่ใช่ว่าพวกเจ้ากำลังวางแผนพาข้าไปคุยเรื่องแต่งงานใช่ไหม?”

หลินหรูซวนเหลือบมองหลิงตู้ฉิงด้วยหางตา แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไร

ทางด้านของหลิงตู้ฉิงรู้สึกได้เป็นอย่างดีว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ให้กับเขาเลย ซึ่งมันทำให้เขาโล่งใจเป็นอย่างมาก

หลังจากนั้นไม่นาน หลิงตู้ฉิงก็ถูกพาตัวไปที่คฤหาสน์ของหลินเหวินปิง

หลังจากมาถึง หลินเหวินปิงแสดงท่าทีเป็นมิตรโดยการเริ่มทักทายหลิงตู้ฉิงก่อนว่า “หลานชาย เชิญนั่งก่อน ๆ”

หลิงตู้ฉิงตอบกลับทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าควรจะเรียกข้าด้วยชื่อของข้า ไม่งั้นข้ารับประกันได้ว่าเจ้าจะต้องเสียใจในภายหลัง”

เขารู้ว่าหลินเหวินปิงเรียกเขาแบบนี้เพราะต้องการที่จะสนิทสนมกับเขา แต่ปัญหาก็คือเขามีศักดิ์เป็นบรรพบุรุษของหลินเหวินปิง!

เขาไม่สามารถให้ไอ้หนูนี่มาเรียกเขาแบบนี้ได้

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเหวินปิงรู้สึกอึ้งเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่คิดอะไรมากเพราะเขาคิดไปเองว่านี่มันอาจจะเป็นบุคลิกของพวกปรมาจารย์จิตรกรที่น่าจะถือตัวอยู่หน่อย ๆ ซึ่งเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนหัวข้อการคุยไปเลย “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นปรมาจารย์จิตรกรใช่ไหม? ว่าแต่เจ้ามาจากไหนกัน?”

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “ถูกต้องข้าคือจิตรกร ส่วนข้ามาจากไหนนั้น ข้ามาจากสถานที่ที่ไกลมาก ๆ จากที่นี่ ข้าเดินทางมาจากอาณาเขตเซียนดับ”

“ว่ากันว่าอาณาเขตเซียนดับอยู่ห่างจากที่นี่ 20 กว่าอาณาเขต เจ้าเดินทางไกลขนาดนี้เจ้าไม่เจอกับปัญหาบ้างเลยเหรอไง?” หลินเหวินปิงถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย

อันที่จริงยังมีคำถามที่คาใจเขาอีกอย่างก็คือ การเดินทางถึง 20 กว่าอาณาเขตนั้นปกติแล้วกินเวลาเดินทางราว 60 ถึง 70 ปีขึ้นไป ซึ่งระยะเวลานานขนาดนี้กับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตนภาที่มีอายุขัยแค่หลักร้อยปีมันถือว่าเป็นเรื่องใหญ่

นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่คนในตระกูลหลินไม่กล้าเดินทางออกไปบ่มเพาะที่อาณาเขตอื่นเพื่อพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งมากกว่านี้ เพราะการเดินทางไปกลับอาณาเขตที่แข็งแกร่งกว่านั้นต้องใช้เวลามากกว่า 100 ปี ซึ่งแน่นอนว่าเมื่อพวกเขากลับมาทุกอย่างของที่นี่มันก็คงจะเปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว แถมพวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาจะรอดตายจากการเดินทางระยะไกลที่มีแต่อันตรายกลับมาได้หรือเปล่า

“อย่าลืมสิว่าข้าเป็นปรมาจารย์จิตรกร!” หลิงตู้ฉิงพูดขึ้นด้วยท่าทางภาคภูมิใจ “และอีกอย่างข้ามีสัตว์วิเศษที่เดินทางได้เร็วเป็นอย่างมาก ดังนั้นข้าจึงใช้เวลาแค่ 10 ปีเท่านั้นเพื่อเดินทางมาถึงที่นี่”

“หืม? เจ้ามีสัตว์วิเศษด้วยงั้นเหรอ? ว่าแต่มันอยู่ที่ไหนกัน?” หลินหรูซวนถามขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“มันอยู่นี่ยังไงล่ะ!” หลิงตู้ฉิงหยิบม้วนภาพที่มีภาพวาดของปีศาจกระทิงอเวจีขึ้นมาคลี่ออกให้ทุกคนเห็น

เมื่อเขาอ้างว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์จิตรกร ดังนั้นเขาจึงต้องแสดงว่าตัวเองมีภาพวาดเยอะหน่อยเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย!

หลินเหรินเจี๋ยเดาะลิ้นด้วยสีหน้าชื่นชมในวิธีการเดินทางของหลิงตู้ฉิง

ในเวลาเดียวกัน จู่ ๆ คนรับใช้ก็วิ่งเข้ามารายงานว่าถังจุนเหรินต้องการขอร่วมงานเลี้ยงด้วย

เนื่องจากถังจุนเหรินนั้นอยู่กับตระกูลหลินมานานและมีความสนิทสนมกับหลินหรูซวนเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงไม่มีใครปฏิเสธไม่ให้เขาเข้าร่วม

เมื่อเห็นหน้าถังจุนเหริน หลินหรูซวนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย ถึงแม้ว่าภาพที่นางเห็นเมื่อตอนอยู่บนหอคอยเสียงสวรรค์มันจะยังหลอกหลอนนางและนางก็ตัดสินใจอะไรได้บางอย่างแล้ว แต่ด้วยความผูกพันที่นางชอบถังจุนเหรินมานาน นางจึงจำเป็นต้องใช้เวลามากกว่านี้ที่จะตัดเขาให้ขาดจริง ๆ

“ท่านลุง นี่มันก็นานแล้วที่ข้าไม่ได้เยี่ยมท่านเลย นี่มันเป็นสิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้าเพื่อแสดงความเคารพต่อท่าน!” ถังจุนเหรินหัวเราะ

เมื่อเขาได้ยินว่าหลิงตู้ฉิงได้รับเชิญมางานเลี้ยง ถังจุนเหรินก็รู้สึกร้อนรนในทันทีกลัวว่าแผนของเขาที่จะแต่งงานกับหลินหรูซวนจะผิดพลาด เขาจึงรีบตามมาที่นี่ทันที.ไอลีนโนเวล.

“โอ้! ข้าไม่นึกเลยว่าข้าจะได้เจอพี่อู๋ที่นี่!” ถังจุนเหรินยิ้ม “พี่อู๋ ท่านแสดงภาพวาดของท่านให้กับทุกคนดูงั้นเหรอ? สัตว์วิเศษที่อยู่ในภาพนี้ช่างดูน่าเกรงขามจริง ๆ ข้าอยากรู้จังว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน?”