บทที่ 833 บีบบังคับ

เมื่อได้ยินคำพูดของเผิงติงเทียนที่รู้เรื่องของหอคอยเสียงสวรรค์ได้เร็วขนาดนี้ หลินหงเหวินก็รู้สึกตกตะลึงและรู้ได้ทันทีว่าในตระกูลของเขามีหนอน!

ถึงแม้ว่าตำนานของหอคอยเสียงสวรรค์จะโด่งดังมานานหลายหมื่นปี แต่มันก็ไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้มาก่อนว่ามันเป็นเรื่องจริงเพราะที่ผ่านมามีคนจำนวนนับไม่ถ้วนที่มาที่นี่ และไม่ได้อะไรกลับไปจนถึงขนาดที่บางคนเมื่อจากไปแล้วยังเอาตระกูลหลินไปด่าลับหลังว่ากุเรื่องตำนานหอคอยเสียงสวรรค์ขึ้นเองเพราะต้องการดึงดูดความสนใจ

แต่แล้วตอนนี้เมื่อตระกูลหลินเพิ่งพิสูจน์ได้หมาด ๆ ว่ามันเป็นเรื่องจริง แถมพวกเขายังไม่ทันได้ศึกษามันเลยด้วยซ้ำ แต่เผิงติงเทียนกลับรู้เรื่องหอคอยเสียงสวรรค์ใช้งานได้แล้ว?

ถ้าไม่มีหนอนไปบอกมันก็เป็นไปไม่ได้ที่เผิงติงเทียนจะรู้เร็วขนาดนี้จริงไหม?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินหงเหวินก็ได้แต่ยอมรับและหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน “พี่เผิง ช่างรู้ข่าวเร็วจริง ๆ! ถูกต้องแล้ว หอคอยเสียงสวรรค์เปล่งอำนาจได้ตามตำนานที่ว่าเอาไว้จริง ๆ ซึ่งคนของข้าหลายคนก็มีโอกาสได้สัมผัสมันโดยบังเอิญเช่นกัน ถ้าหากท่านอยากจะลองสัมผัสมันดู ข้าก็ยินดีให้ท่านขึ้นไปลองนั่งบนชั้นบนสุดของหอคอย แต่ว่าท่านต้องเข้าใจด้วยว่าการที่มันจะเปล่งอำนาจออกมาหรือไม่นั้นมันขึ้นอยู่กับโชคของท่านด้วย”

กงเจี้ยนฟานเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกตกตะลึงเช่นกัน เขารีบถามขึ้นว่า “สหายหลิน นี่หอคอยเสียงสวรรค์ของเจ้าสามารถเปล่งอำนาจได้ตามที่ตำนานว่าไว้จริง ๆ เหรอ?”

เผิงติงเทียนหัวเราะ “น้องกง ดูเหมือนว่าเจ้าคงยังไม่รู้สินะว่าคุณหนูแห่งตระกูลหลิน หลินหรูซวน บังเอิญได้รับท่วงทำนองที่สามารถทำให้หอคอยเสียงสวรรค์เปล่งอำนาจได้ ดังนั้นขอแค่นางเล่นท่วงทำนองนั้นผ่านพิณของนาง หอคอยเสียงสวรรค์จะเปล่งอำนาจของมันทันที!”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ?” กงเจี้ยนฟานรู้สึกสนใจทันที

สามารถควบคุมหอคอยเสียงสวรรค์ให้เปล่งอำนาจได้ตามใจนึกกับทำให้เปล่งอำนาจโดยใช้ดวงนั้นเป็นเรื่องที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว!

หลินหงเหวินรู้สึกเดือดดาลและสาปแช่งหนอนผู้นั้นอยู่ในใจ แต่สีหน้าภายนอกเขากลับยังคงยิ้มแย้มและตอบกลับว่า “สิ่งที่เกิดขึ้นน่าจะบอกได้ว่าเป็นเพราะสวรรค์ประทานพรให้กับตระกูลของข้า!”

กงเจี้ยนฟานพยักหน้า จากนั้นเขาหันไปหาเผิงติงเทียนด้วยสายตาจับผิดและถามว่า “เรื่องนี้แม้แต่ตระกูลของข้าก็ยังไม่รู้ ว่าแต่พี่เผิงช่วยบอกข้าสักหน่อยได้ไหมว่าท่านไปเอาข้อมูลเรื่องนี้มาจากไหน?”

เผิงติงเทียนยิ้มและตอบกลับ “ในฐานะที่ข้าเป็นเจ้าเมืองหนานหัว ดังนั้นมันจึงมีเรื่องน้อยมากที่ข้าไม่รู้ ว่าแต่น้องหลิน ทำไมเจ้าถึงไม่พาพวกเราไปสัมผัสความมหัศจรรย์ของอำนาจหอคอยเสียงสวรรค์สักหน่อยล่ะ แต่ไม่เอาแบบต้องเสี่ยง ‘ดวง’ หรือเสี่ยง ‘โชค’ นะ ข้าอยากลองสัมผัสแบบที่หลานสาวของเจ้าเป็นคนควบคุมมันด้วยตัวเองนางเองน่ะ!”

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ หลินหงเหวินจึงไร้ทางเลือกและทำได้แต่ฝืนยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อท่านพูดขนาดนี้แล้วหากข้าปฏิเสธก็คงเสียมารยาทเกินไป ดังนั้นเชิญตามข้ามาก็แล้วกัน!”

ในเมื่อเผิงติงเทียนรู้ข้อมูลถึงขนาดนี้มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะปกปิดมันต่อไป สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็มีแต่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงด้วยดีเพราะไม่อย่างนั้นตระกูลหลินจะต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่แน่นอน

ในเวลาเดียวกัน หลินหงเหวินก็แอบชำเลืองมองไปที่หลิงตู้ฉิง เพราะเขาแอบหวังลึก ๆ อยู่ในใจว่าชายหนุ่มปริศนาผู้นี้จะช่วยเขาได้อีกครั้ง

ในทางกลับกัน หลิงตู้ฉิงกลับแสดงสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเขากลับส่งเสียงของเขาไปยังดวงวิญญาณของหลินหรูซวนโดยตรงว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องตอบกลับข้าหรือแสดงสีหน้าใด ๆ ให้ผิดสังเกต เจ้าแค่ฟังข้าอย่างเดียวพอ เมื่อไปถึงหอคอยเสียงสวรรค์ เจ้าจงเล่นพิณทำนองอะไรก็ได้ที่เจ้าถนัด แต่ไม่ใช่ทำนองที่ข้าสอนและถ้าหากมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น เจ้าก็ไม่ต้องกลัวปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าในการแก้ไขพวกมันทั้งหมดเอง”

เนื่องจากตอนนี้มีผู้เชี่ยวชาญระดับนักบุญและสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์คอยจับตาดูอยู่ หลิงตู้ฉิงจึงไม่กล้าที่จะส่งโทรจิตคุยกับหลินหรูซวน เพราะมันจะถูกจับได้แน่นอน ดังนั้นหลิงตู้ฉิงจึงทำได้แค่ใช้ทักษะวิญญาณสื่อสารพูดกับนางเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าทักษะนี้หลินหรูซวนไม่รู้จักมัน ดังนั้นนางจึงไม่สามารถตอบกลับอะไรเขาได้

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงตู้ฉิง หลินหรูซวนก็เล่นไปตามบททำหน้านิ่ง หลังจากนั้นพวกเขาทุกคนก็พากันเดินไปที่หอคอยเสียงสวรรค์ ซึ่งบรรดาคนของตระกูลกงก็ตามไปด้วย

เมื่อเดินขึ้นไปถึงชั้นบนสุด หลินหรูซวนจึงนั่งลงและเริ่มบรรเลงพิณเป็นท่วงทำนองอันไพเราะที่นางชอบเล่นบ่อย ๆ

เมื่อได้ยินท่วงทำนองที่หลินหรูซวนเล่น บรรดาผู้คนของตระกูลหลินต่างก็รู้ได้ทันทีว่าทำนองนี้นั้นไม่ใช่ทำนองที่นางเคยเล่นตอนที่หอคอยเสียงสวรรค์เปล่งอำนาจ แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะพวกเขาเดาไปว่านางคงไม่อยากให้คนนอกรู้ความลับของตระกูล

แต่ในเมื่อทำนองที่นางเล่นไม่ใช่ทำนองเดียวกับที่หลิงตู้ฉิงเคยถ่ายทอดให้ หอคอยเสียงสวรรค์จึงไม่เปล่งอำนาจของมันออกมาแม้แต่น้อย