บทที่ 844 ความลับของระฆังศักดิ์สิทธิ์

หลินจ้านเผิงรีบเดินเข้าไปหาหลิงตู้ฉิงด้วยสีหน้าตื่นเต้น และถามว่า “บรรพบุรุษ ท่านจะให้ข้าดูอะไรงั้นเหรอ? ว่าแต่ข้าควรจะเปลี่ยนแซ่ของตระกูกลับไปใช้แซ่เดิมดีไหม?”

“เรื่องแซ่มันเป็นปัญหาของเจ้า ไม่ใช่ปัญหาของข้า เจ้าต้องตัดสินใจเอาเอง!” หลิงตู้ฉิงพูดขึ้น “อันที่จริงเจ้าเองก็พูดถูกไม่ว่าจะเลือกทางไหนมันก็ล้วนแล้วแต่ต้องเผชิญกับปัญหาอยู่ดี ดังนั้นการที่เจ้าตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางของตระกูลก็นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่เลว! เอาล่ะตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปดูความลับที่แท้จริงของหอคอยเสียงสวรรค์เพื่อที่เจ้าจะได้ควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์”

เมื่อได้ยินว่าเขาจะสามารถควบคุมหอคอยเสียงสวรรค์ได้อย่างสมบูรณ์ หลินจ้านเผิงก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเดิมและถามขึ้นว่า “ท่านบรรพบุรุษ หลังจากที่พวกเราควบคุมหอคอยเสียงสวรรค์ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว พวกเราสามารถใช้มันเพิ่มระดับการบ่มเพาะได้เร็วกว่าเดิมไหม?”

“หากเจ้าคิดว่าหอคอยเสียงสวรรค์มีไว้สำหรับช่วยให้พวกเจ้าเข้าใจในเต๋าง่ายยิ่งขึ้น ข้าบอกเลยว่าเจ้ากำลังเข้าใจผิด!” หลิงตู้ฉิงพ่นลมหายใจ “พวกเจ้าทั้งหมดเพ้อกันไปเองทั้งนั้น จริง ๆ แล้วสิ่งที่พวกเจ้าสัมผัสก็คืออำนาจของสมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมา ซึ่งมันเหนือล้ำกว่าความเข้าใจของพวกเจ้า จนมันทำให้พวกเจ้าได้รับประโยชน์กันทางอ้อม แต่ถ้าหากพวกเจ้าแข็งแกร่งกว่านี้หรือพวกเจ้าเข้าใจในพลังแห่งกฎของสวรรค์และโลกไปถึงระดับหนึ่ง เจ้าจะไม่ได้รับประโยชน์จากมันอีก”

เมื่อพูดจบ หลิงตู้ฉิงจึงเปิดประตูลับของหอคอยเสียงสวรรค์ ซึ่งเชื่อมไปที่แกนกลางของหอคอย

หลินจ้านเผิงรีบตามเข้าไปทันที และสิ่งที่เขาเห็นก็ทำให้เขาตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

“ท่านบรรพบุรุษมันคือ…” หลินจ้านเผิงอุทานขึ้น

เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่าแท้จริงแล้วหอคอยเสียงสวรรค์จะมีแกนกลางเป็นแบบนี้ และไม่นึกว่าสิ่งที่อยู่ในแกนกลางก็คือระฆังสำริดขนาดยักษ์!

หลิงตู้ฉิงไม่ได้ตอบอะไรกลับ เขาชี้นิ้วไปที่ระฆังและปล่อยสายลมอันรุนแรงใส่มัน

แต่เมื่อเขาสร้างสายลมซัดเข้าใส่ระฆังได้อยู่สักพัก และระฆังก็ยังไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ หลิงตู้ฉิงจึงเดาได้ว่าระฆังนี้กำลังหลับลึกอยู่ เขาจึงเปลี่ยนวิธีการติดต่อกับมันเป็นการใช้ทักษะสวรรค์มหาบงการของตำหนักศาสตราศักดิ์สิทธิ์ เพื่อติดต่อกับมันแทน

ร่างของครึ่งมนุษย์ครึ่งปลาเพศหญิง ซึ่งดูเหมือนนางน่าจะเป็นเผ่าปีศาจสมุทรจู่ ๆ ก็ปรากฏออกมาจากระฆังและถามขึ้นว่า “นายท่าน? นี่ท่านมาพาข้ากลับไปงั้นเหรอ?”

หลิงตู้ฉิงมองไปที่วิญญาณศาสตราที่โผล่ออกมาจากระฆังศักดิ์สิทธิ์ และถามว่า “หยิงหยิงพูดอะไรกับเจ้าก่อนที่นางจะส่งเจ้ามาที่นี่?”

“หืม? ท่านไม่ใช่นายท่านงั้นเหรอ? โธ่…ข้าก็นึกว่านายท่านจะมาพาข้ากลับไปซะอีก…” วิญญาณศาสตราพูดขึ้นด้วยสีหน้าสลด “ว่าแต่ท่านปลุกข้าขึ้นมาได้ยังไง?”

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตอบกลับ “ข้ามีวิธีของข้า แต่เจ้ายังไม่ตอบข้าเลยว่าเจ้านายของเจ้าบอกกับเจ้าว่ายังไงก่อนที่นางจะพาเจ้ามาที่นี่?”

วิญญาณศาสตราตอบกลับด้วยสีหน้าหม่นหมองว่า “เจ้านายของข้าพูดแค่ให้ข้าปกป้องสถานที่แห่งนี้เอาไว้เมื่อมีหายนะใหญ่เกิดขึ้น ว่าแต่หยิงหยิงที่ท่านเอ่ยถึงเมื่อครู่เป็นใครงั้นเหรอ?”

หลิงตู้ฉิงถามต่อโดยที่เขาไม่สนใจจะตอบคำถามของวิญญาณศาสตรา “เจ้าคือสมบัติศักดิ์สิทธิ์ประจำเผ่าปีศาจสมุทรใช่ไหม?”

“ถูกต้องแล้ว!” วิญญาณศาสตราพยักหน้าทันที

“เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ประจำเผ่าปีศาจสมุทร ถ้างั้นเจ้าก็จงอยู่คุ้มกันที่นี่ต่อไปอีก 30,000 ปี หลังจากนั้นเจ้าจะได้รับอนุญาตให้กลับไปที่เผ่าของเจ้าได้ แต่ในช่วงเวลา 30,000 ปีนับจากนี้เจ้าต้องคอยดูแลตระกูลหลินให้ดีกว่าเดิม ห้ามนอนหลับอย่างที่แล้วมา ส่วนเผ่าปีศาจสมุทรของเจ้าตอนนี้ข้าได้ถ่ายทอดวิญญาณก้องกังวาลและ ท่วงทำนองทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์ให้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องห่วงว่าชีวิตของเขาจะลำบาก” หลิงตู้ฉิงอธิบายกับวิญญาณศาสตราอย่างสั้น ๆ