บทที่ 87 ถือโอกาสฆ่า[รีไรท์]

ในขณะที่ร่างของหลิงยู่ชานล้มลงใกล้จะถึงพื้น เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วประคองเขาไว้ก่อนที่จะถึงพื้น

คน ๆ นี้ไม่ใช่ใครอื่นใดนอกจากหลิงตู้ฉิง

หลิงตู้ฉิงที่ประคองรับตัวหลิงยู่ชานไว้ได้ทันแล้ว เขาจึงหันหลังกลับอุ้มหลิงยู่ชานพุ่งกลับไปที่ที่เขาเคยนั่งดูการประลอง

หลังจากที่หลิงตู้ฉิงพาหลิงยู่ชานออกไปจากลานประลอง ทุกคนที่อยู่บนลานประลองก็เริ่มสามารถขยับได้

คนที่อยู่บนลานประลองทั้ง 4 คน หลินยู่ หวงหลิงซาน หยุนเฟยหาว และหวูปิง ต่างตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อกี้จู่ ๆ พวกเขาก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้เลย

และมีอีกเรื่องที่ทำให้พวกเขาตะลึงยิ่งกว่า คือผลการต่อสู้ของหลิงยู่ชานและซูเหรินอี้

มันเป็นไปได้ยังไงที่คนที่อยู่ในขอบเขตหลอมรวมลมปราณระดับ 4 จะสามารถฆ่าอีกคนที่อยู่ในระดับ 10 ได้ แถมคนที่อยู่ในระดับ 10 ยังเป็นคนที่ใช้โอสถคลุ้มคลั่งอีกต่างหาก

ตัดกลับมาที่หลิงตู้ฉิง ในตอนนี้เขาอุ้มหลิงยู่ชานมายังจุดที่นั่งของพวกเขาเรียบร้อย

บรรดาเด็ก ๆ ที่เป็นห่วงพี่ชายต่างพากันมารุมล้อม พวกเขาต่างรุมกันถามหลิงตู้ฉิง “ท่านพ่อ พี่ใหญ่เขาจะเป็นอะไรไหม?”

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตอบกลับ “พี่ของพวกเจ้าไม่เป็นอะไรหรอก เขาแค่ใช้พลังเกินตัวไปหน่อยน่ะ ให้เขาได้พักสักหน่อยก็หายเอง”

บรรดาเด็ก ๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจ แต่หลิงว่านถิงยังคงแขวะพ่อของนาง “ก็มันไม่ใช่ความผิดของท่านหรือไง ท่านพ่อ หากท่านช่วยพี่ใหญ่ตั้งแต่แรก พี่ใหญ่ก็คงไม่สลบไปแบบนี้!”

หลิงตู้ฉิงตอบอย่างจนใจ “ก็ถ้าพ่อช่วยพี่ใหญ่ของเจ้า แล้วพี่ใหญ่ของเจ้าจะสำแดงพลังออกมาได้มากขนาดนี้งั้นเหรอ? ต้องให้พี่ของเจ้าเผชิญกับสถานการณ์เป็นตายเท่านั้น เขาถึงจะสามารถบรรลุพรสวรรค์ขั้นต่อไปได้”

หลิงตู้ฉิงยึดมั่นในแนวทางการเผชิญสถานการณ์เป็นตายอย่างมาก เนื่องจากในชีวิตที่แล้วของเขา เขาใช้แนวทางนี้ในการบรรลุขอบเขตอยู่หลายต่อหลายครั้ง จนกลายเป็นเซียนที่อยู่เหนือเซียนทั้งหมด

โม่หยูถังที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อตรวจสอบอาการของหลิงยู่ชานเรียบร้อยและเห็นว่าไม่เป็นอะไร เขาจึงหันไปถามกับหลิงตู้ฉิงด้วยสีหน้าจริงจัง “นายท่าน เมื่อกี้นายน้อยได้เข้าสู่สภาวะหยั่งรู้ เจตจำนงแห่งหมัดงั้นหรือ?”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าหนึ่งครั้งและตอบ “เมื่อครู่ยู่ชานได้หยั่งรู้ เจตจำนงแห่งหมัดได้ราว ๆ หนึ่งในหมื่นส่วน แต่ว่าเจตจำนงที่ยู่ชานเพิ่งหยั่งรู้นั้นไม่ใช่เจตจำนงหมัดของเขาเอง แต่เป็นเจตจำนงที่มาจากหมัดของข้า แต่ยังไงซะการที่เขาหยั่งรู้ในตอนนี้นับเป็นเรื่องที่ดี เพราะมันจะช่วยให้ในอนาคตเขาจะสามารถหยั่งรู้เจตจำนงของหมัดตนเองได้ง่ายขึ้นกว่าเดิม”

“ลูกของท่านปลอดภัยไหม!” เฮ่อเจี้ยนปิงและหยิงหวูเจี้ยงได้รีบวิ่งเข้ามาถามหลิงตู้ฉิง

เหตุผลที่ทั้งคู่รีบวิ่งเข้ามาถามอาการหลิงยู่ชานกับหลิงตู้ฉิง เนื่องจากพวกเขากลัวว่าถ้าหลิงยู่ชานนั้นเป็นอะไรไปขึ้นมา และหากหลิงตู้ฉิงได้ทราบถึงแผนการที่พวกเขาวางแผนให้หลิงยู่ชานเข้าร่วมการประลอง พวกเขาย่อมตกเป็นเป้าหมายแรก ๆ ที่หลิงตู้ฉิงจะคิดบัญชี

“เขาไม่เป็นอะไร” หลิงตู้ฉิงพยักหน้าให้กับเฮ่อเจี้ยนปิงและหยิงหวูเจี้ยง

“อ่า ดีแล้ว ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไร” หยิงหวูเจี้ยงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็โล่งอก จากนั้นเขาจึงเริ่มยกยอหลิงตู้ฉิง “ท่านหลิง ลูกชายของท่านนั้นน่าเลื่อมใสนัก มีอายุเพียงไม่ถึง 10 ปีแต่กลับมีความสามารถเอาชนะผู้ที่มีระดับบ่มเพาะเหนือกว่าถึง 6 ระดับ ข้าขอนับถือ ๆ ”

เฮ่อเจี้ยนปิงเองก็ไม่ยอมน้อยหน้าศิษย์น้องของเขา เขาเองก็ได้เข้ามาร่วมเยินยอด้วยเช่นกัน

อันที่จริงทั้งหยิงหวูเจี้ยงและเฮ่อเจี้ยนปิงนั้นตกตะลึงเป็นอย่างมาก แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าหลิงตู้ฉิงนั้นมีความพิศดารที่ไม่เหมือนคนอื่น แต่เมื่อพวกเขาได้มาเห็นกับตาตัวเองนั้นมันทำให้พวกเขายิ่งตกตะลึงหนักเข้าไปใหญ่

พ่อแบบไหนกันที่สามารถสอนลูกให้เอาชนะคนที่อยู่เหนือกว่าตัวเอง 6 ระดับได้?

“ท่านหลิง สำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขอให้ท่านวางใจ ข้าจะให้คนของข้าสืบให้รู้แน่ชัดว่าใครเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง ข้าให้สัญญาว่าข้าจะให้คำอธิบายที่เหมาะสมกับท่านได้แน่นอน” หยิงหวูเจี้ยงประสานมือและมองไปยังหลิงตู้ฉิงอย่างจริงจัง

ในขณะเดียวกัน ได้มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญเสียงหนึ่งดังมาจากทางด้านที่นั่งของผู้ปกครองของเด็กที่เข้าร่วมการแข่งขัน “เจิ้นป่าเจ่า! เจ้าเอาชีวิตลูกของข้าคืนมา!”

เสียงคร่ำครวญของคน ๆ นั้นไม่ใช่ใครอื่นใดนอกเสียจากซูจางเหลียนผู้ที่ต้องเผชิญกับการเสียลูกชายที่เป็นความหวังของตระกูล

ซูจางเหลียนผู้น่าสงสารนอกจากที่ลูกชายของเขาจะตายแล้ว เขายังต้องทนเห็นภาพอันน่าอนาถของลูกชายที่ก่อนจะตายต้องกลายเป็นเด็กชราที่มีผมหงอกพร้อมกับผิวพรรณที่กลายเป็นเหี่ยวย่นมีริ้วรอยแตกระแหงไปทั่ว เนื่องจากผลข้างเคียงของโอสถคลุ้มคลั่งที่เจิ้นป่าเจ่าเป็นผู้มอบให้ เขาที่เป็นพ่อตอนนี้มีความรู้สึกที่อยากจะตายตามลูกชายเขาให้รู้แล้วรู้รอดไป

ความคิดเห็น