บทที่ 884 ไม่ใช่ทุกคนที่อ่านได้

จางจิงหง เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าหลิงตู้ฉิง เขามองสำรวจหลิงตู้ฉิงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาถามว่า “ข้าขอดูหนังสือของปราชญ์ถังสักหน่อยจะได้หรือไม่?”

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตอบกลับ “ข้าสามารถให้เจ้ายืมหนังสือดูได้ แต่เจ้าจะต้องมอบแก่นแท้ของพลังหยินหยางมาให้ข้าเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน!”

จางจิงหงส่ายหัวพร้อมกับหัวเราะ และพูดว่า “ท่านเรียกราคาแพงมากไปหน่อยรึเปล่า? ถึงแม้ว่าแก่นแท้พลังหยินหยางจะไม่มีประโยชน์ต่อร่างกายข้า แต่ข้าก็ยังสามารถนำมันไปแลกเป็นสิ่งของอื่น ๆ ที่มีประโยชน์ต่อข้าหรือไม่ข้าก็มอบมันให้กับศิษย์ของข้าที่ในอนาคตอาจจำเป็นต้องใช้มันได้ และยิ่งไปกว่านั้นท่านอย่าลืมว่าปราชญ์ถังเป็นคนของสำนักเที่ยงธรรม!”

ปราชญ์คนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าจางจิงหงเปิดประเด็นแล้วพวกเขาจึงพูดเสริมทันที “ปราชญ์ถังนางเป็นคนของสำนักเที่ยงธรรมตั้งแต่แรกเริ่ม ดังนั้นสมบัติของนางที่นางทิ้งไว้มันก็ควรที่จะตกเป็นมรดกของสำนัก ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าซึ่งเป็นแค่คนที่เคยฟังคำสอนของนางมีสิทธิ์เก็บมันไว้กับตัวเอง!”

หลิงตู้ฉิงหัวเราะพลางกวาดสายตามองไปยังปราชญ์คนอื่น ๆ ทุกคน และพูดว่า “นี่พวกเจ้าทุกคนก็คงอยากจะดูหนังสือเล่มนี้เหมือนกับจางจิงหงสินะ? อันที่จริงถ้าเป็นพวกเจ้าอยากจะดู ข้าสามารถให้พวกเจ้าดูได้โดยไม่ต้องจ่ายราคาอะไรเลย พวกเจ้าอยากดูมันไหมล่ะ? ส่วนเจ้า จางจิงหง ข้าต้องการแลกเปลี่ยนสมบัติที่เจ้าได้รับมา หากเจ้าจะดูเจ้าจะต้องแลกเปลี่ยนกับข้าเท่านั้น ไม่งั้นข้าไม่มีทางที่ให้มอบมันให้เจ้าดู!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ปราชญ์คนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าลังเล แต่ในท้ายที่สุดไป๋ชิงหัวก็ก้าวออกมาและพูดว่า “หลักการที่ข้าศึกษามาทั้งชีวิตนั้นถูกพิสูจน์แล้วว่ามันไม่ถูกต้องจนสวรรค์ไม่มอบรางวัลใด ๆ ให้แก่ข้าเลย ดังนั้นข้าจำเป็นต้องเริ่มใหม่ทั้งหมดจากศูนย์ ซึ่งถ้าหากข้ามีโอกาสได้ศึกษาแก่นแท้ในหลักการของปราชญ์ผู้อื่นมันจะช่วยให้ข้ายิ่งประหยัดเวลาได้มากขึ้น ฉะนั้นข้าคงต้องขอดูมันสักหน่อย!”

“เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าอยากจะดู?” หลิงตู้ฉิงถามย้ำอีกรอบ

“ข้าแน่ใจ!” ไป๋ชิงหัวพยักหน้ายืนยัน

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดขึ้นว่า “ในเมื่อเจ้ายืนยันหนักแน่นขนาดนี้ข้าคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องให้เจ้าดู แต่ว่าข้าคงต้องพูดเอาไว้ก่อนนี่เป็นสิ่งที่เจ้าเลือกเอง ซึ่งข้าไม่ได้บังคับเจ้า!”

เมื่อจบหลิงตู้ฉิงก็ยื่นหนังสือความเที่ยงธรรมที่น่าหวั่นเกรงของถังชี่หยุนออกไปในทันที ซึ่งไป๋ชิงหัวก็รีบรับมันมาเปิดอ่านด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง…” ไป๋ชิงหัวอุทานขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ในตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรหลิงตู้ฉิงถึงสามารถเดินขึ้นไปบนแท่นบูชาได้ และทำไมถังชี่หยุนถึงเลือกที่จะเปลี่ยนเส้นทางของนาง…

แต่จากนั้นแทบจะในทันทีที่นางเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง จู่ร่าง ๆ กายของนางก็สลายเป็นฝุ่นผงไปในพริบตาจนเหลือแต่หนังสือความเที่ยงธรรมที่น่าหวั่นเกรงลอยอยู่ในอากาศอย่างโดดเดี่ยว

หลิงตู้ฉิงเดินเข้าไปคว้าหนังสือความเที่ยงธรรมที่น่าหวั่นเกรงมาถือไว้ด้วยสีหน้าใจเย็น จากนั้นเขาหันไปมองปราชญ์คนอื่น ๆ และถามขึ้นอีกรอบ “มีใครอยากจะดูอีกไหม?”

สีหน้าของปราชญ์คนอื่น ๆ เปลี่ยนป็นตื่นตระหนกทันที และลบความคิดที่จะดูหนังสือของถังชี่หยุนออกไปจากหัวอย่างสิ้นเชิงพร้อมกับกระโดดถอยห่างออกจากหลิงตู้ฉิงแทบจะพร้อม ๆ กันอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้ว่าไป๋ชิงหัวจะไม่ใช่คนดีและไม่ใช่คนที่มีความสามารถพอที่จะได้รับรางวัลจากสวรรค์ แต่อย่างน้อย ๆ นางก็เป็นปราชญ์คนหนึ่ง แค่การเปิดหนังสือของถังชี่หยุนอ่านเพียงแค่อึดใจเดียว สวรรค์ถึงกับลงทัณฑ์นางด้วยโทษตายเลยงั้นเหรอ?

เนื้อหาอะไรกันที่อยู่ในหนังสือนั่นกันแน่ถึงทำให้สวรรค์ต้องโหดเหี้ยมเด็ดขาดขนาดนี้?

หลิงตู้ฉิงยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน และพูดกับปราชญ์ที่เหลืออยู่ว่า “พวกเจ้านี่มันรนหาที่ตายกันจริง ๆ ถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นมหาปราชญ์ แต่อย่างน้อย ๆ พวกเจ้าแต่ละคนก็มีคุณสมบัติพอที่จะขึ้นไปอยู่บนขั้นบันไดได้ แต่ทำไมพวกเจ้ากลับหน้ามืดตาบอดไม่รู้ว่าอะไรดีกับตัวเองกันได้แบบนี้?”

“มันก็จริงที่ถังชี่หยุนเป็นคนของสำนักเจ้า แต่ทำไมพวกเจ้าไม่ลองใช้สมองของพวกเจ้าไตร่ตรองกันให้ดี ๆ ว่าทำไมหนังสือเล่มนี้มันถึงมาตกอยู่ในมือของข้าได้? นี่ข้าไม่แปลกใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมพวกเจ้าแต่คนละถึงไม่มีปัญญาพอที่จะเดินขึ้นไปถึงแท่นบูชา มันไม่ใช่เพราะสติปัญญาที่ทำให้พวกเจ้าไปไม่ถึงจุดหมาย แต่มันเป็นเพราะความโลภของพวกเจ้าต่างหากที่มันทำให้สวรรค์และโลกไม่ยอมรับพวกเจ้าได้อย่างเต็มที่!”

เมื่อหลิงตู้ฉิงพูดกับปราชญ์คนอื่น ๆ เสร็จ เขาก็หันไปหาจางจิงหง และพูดว่า “เจ้าแตกต่างจากพวกโง่เหล่านั้น ไม่เช่นนั้นเจ้าก็คงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นมหาปราชญ์ได้แบบนี้! ดังนั้นเจ้าจึงสามารถอ่านเนื้อหาในหนังสือนี่ได้โดยที่เจ้าจะไม่ถูกสวรรค์ลงโทษ แต่ก่อนที่เจ้าจะอ่านได้เจ้าจะต้องได้รับคำอนุญาตจากข้าก่อนเท่านั้น ซึ่งตราบใดที่เจ้าตอบตกลงแลกเปลี่ยนกับข้า ข้าจะอนุญาตให้เจ้าได้อ่านมัน!”