บทที่ 913 พระพุทธองค์

หลิงตู้ฉิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังเมื่อเขาเห็นว่าในท้ายที่สุดเขาก็ได้พบกับอาณาเขตที่เขากำลังตามหา! อาณาเขตที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตมากมาย!

เขารีบปลุกโจวจื่อซินที่กำลังหลับอยู่ทันที “ซิน เจ้าตื่นได้แล้ว!”

“หืม? จบแล้วเหรอสามี?” โจวจื่อซินถามขึ้นด้วยอาการงัวเงีย

“ยัง ยังไม่จบหรอก!” หลิงตู้ฉิงหัวเราะ

“ว่าแต่ที่นี่มันที่ไหนกัน?” โจวจื่อซินถามขึ้นพลางมองไปรอบ ๆ กายด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

สิ่งที่นางเห็นในตอนนี้ก็คือสิ่งมีชีวิตทั้งหลายกำลังใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขกลางทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา

แต่ถึงแม้ว่าเหล่าสิ่งมีชีวิตจะอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข แต่ในสายตาของโจวจื่อซินมันดูแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก เพราะมนุษย์ทั้งชายและหญิงต่างแก้ผ้าล่อนจ้อนเดินไปมาด้วยสีหน้าปกติราวกับว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป

เมื่อเห็นหลิงตู้ฉิงและโจวจื่อซิน หญิงสาวคนหนึ่งจู่ ๆ ก็วิ่งมาหาและถามขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า “ทำไมพวกท่านสองคนดูไม่เหมือนพวกเราเลย?”

โจวจื่อซินมองไปที่หญิงสาวที่เพิ่งวิ่งเข้ามาถามด้วยสีหน้าแปลกประหลาด และถามกลับว่า “นี่เจ้าไม่อายบ้างเหรอ?”

“อาย? อะไรคืออาย?” หญิงสาวถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงง “แล้วทำไมข้าต้องอาย?”

โจวจื่อซินขมวดคิ้วแน่นพลางมองไปที่หลิงตู้ฉิง และถามว่า “สามี ที่นี่มันยังไงกันแน่?”

หลิงตู้ฉิงตอบกลับด้วยสีหน้าปกติว่า “ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังมีชีวิต แต่อารมณ์ ความรู้สึก ความปรารถนาของพวกเขานั้นถูกตัดออกไปแทบทั้งหมดโดยตัวของพวกเขาเอง พวกเขาแทนที่ความรู้สึกเหล่านั้นด้วยหลักการแห่งพุทธศาสนาเพียงอย่างเดียว ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าหญิงสาวผู้นี้จะดูอ่อนเยาว์ แต่จริง ๆ แล้วอายุของนางน่าจะมากกว่าเจ้าหลายเท่านัก!”

มีแต่หลิงตู้ฉิงเพียงผู้เดียวที่มองออกว่าร่างของคนเหล่านี้เหมือนถูกกาลเวลาหยุดไว้มานานจนไม่อาจนับได้

หรือถ้าจะให้สรุปง่าย ๆ ก็คือคนเหล่านี้ไม่มีวันตาย ไม่มีวันหิว และไม่มีความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น ซึ่งแน่นอนว่าคนเหล่านี้ไม่รู้สึกว่าการเป็นเช่นนี้มันแปลกตรงไหน

พวกเขาเชื่อว่าในตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในดินแดนสุขาวดีตามคำสอนที่ถูกบิดเบือนโดยศาสดาที่ตั้งตนขึ้นมาเองว่าพวกเขาจะไม่มีวันตายถ้าหากอยู่ในดินแดนแห่งนี้ ซึ่งผลลัพธ์มันก็เป็นเช่นนั้นจริงจนมันทำให้พวกเขาเชื่ออย่างสุดใจถึงว่าคำสอนที่ถูกบิดเบือนนี้มันคือหลักธรรมของจริงที่ถูกต้อง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวจื่อซินก็ยิ่งแสดงสีหน้าแปลกประหลาดมากขึ้นกว่าเดิม “พุทธศาสนามันไม่ใช่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตอบกลับ “นี่คือความน่ากลัวของภูมิภาคอี้ซาง! และอีกเหตุผลหนึ่งที่ข้าพาเจ้ามาที่นี่นอกเหนือจากการเพิ่มระดับดอกบัวเพลิงพิพากษาแล้ว นั้นก็คือข้าต้องการให้เจ้าฆ่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ให้หมด เพื่อที่ข้าจะได้ประหยัดพลังเอาไว้จัดการกับตัวการที่สร้างหายนะทั้งหมดนี้!”

“ให้ข้าฆ่าพวกเขาหมดเลยงั้นเหรอ?” โจวจื่อซินถามย้อนด้วยสีหน้าประหม่า

หลิงตู้ฉิงพยักหน้า “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในที่แห่งนี้ทั้งหมดควรจะตายไปตั้งนานแล้วแต่พวกเขากลับถูกใครบางคนใช้ช่องโหว่ของกฎสวรรค์และโลกรั้งชีวิตพวกเขาเอาไว้ไม่ให้เข้าสู่กระบวนการสังสารวัฏ ซึ่งเมื่อมันไม่ผิดต่อกฎ สวรรค์จึงทำอะไรไม่ได้เช่นกั นแต่ถ้าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้นานต่อไปเรื่อย ๆ สักวันเต๋าสวรรค์จะพังพินาศและผลที่ตามก็คือทั้งโลกและสวรรค์จะถึงกาลอวสาน ดังนั้นการฆ่าพวกเขาทั้งหมดจึงถือว่าเป็นตัวเลือกที่สมควร แต่เจ้าอย่าคิดว่าการฆ่าพวกเขามันจะง่ายนัก เพราะพวกเขาทั้งหมดต่างถูกดูแลโดยผู้ที่เหนี่ยวรั้งพวกเขาเอาไว้อยู่!”

“ถ้าอย่างนั้นข้าเริ่มเลยก็แล้วกัน!” โจวจื่อซินพยักหน้า

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “ลงมือได้เลย! ครั้งนี้ระดับการบ่มเพาะของเจ้าจะเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งโดยที่เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลกับทัณฑ์สวรรค์ แถมสวรรค์และโลกยังจะมอบรางวัลที่เจ้าได้สร้างคุณประโยชน์ให้อีกต่างหาก!”