บทที่ 951 ทวงสายเลือดคืน

บรรดากลุ่มคนที่เข้าข้างหลิงยู่ชาน เมื่อเห็นว่าเทียนเก๋อหยุดโจมตีลงอย่างกะทันหันและแสดงท่าทางว่ากำลังเจอกับสถานการณ์ยากลำบาก พวกเขาต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าหลิงยู่ชานทำได้ยังไง แต่ตราบใดที่หลิงยู่ชานเป็นฝ่ายได้เปรียบพวกเขาก็ถือว่ามันดีทั้งหมด

ทางด้านของเทียนเก๋อ เมื่อเขาได้ยินว่าหลิงยู่ชานเพิ่งทะลวงขีดจำกัดของตัวเองได้และกำลังจะใช้เพลงหมัดใหม่โจมตีใส่เขาทั้ง ๆ ที่ในตอนนี้เขาก็แทบจะขยับตัวไม่ได้อยู่แล้ว เขาจึงเริ่มตื่นตระหนกทันที

ทางด้านของหลิงยู่ชาน เมื่อประกาศออกมาว่าจะโจมตีเสร็จ เขาก็ปล่อยหมัดออกไปทันทีเช่นกัน แต่หมัดนี้ถ้ามองจากมุมมองของคนภายนอกจะเห็นแค่ว่าหลิงยู่ชานออกหมัดไปแบบเดิม เจตจำนงหมัดเดิมแต่ความเร็วของหมัดที่พุ่งออกไปมันดูช้ากว่าเดิมด้วยซ้ำ

แต่ในความเป็นจริง หมัดของหลิงยู่ชานที่ทุกคนเห็นว่ามันช้ากว่าเดิมนั้นจริง ๆ แล้วมันเป็นแค่ภาพที่ติดตาของหมัดจำนวนหลายสิบหมัดที่ปล่อยออกไปอย่างรวดเร็วจนตาของพวกเขามองไม่ทันต่างหาก ซึ่งคนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุดก็คือเทียนเก๋อผู้ซึ่งเป็นเป้าหมายของหมัดเหล่านั้น

หมัดทุกหมัดที่หลิงยู่ชานปล่อยออกไปจับเป้าหมายร่างแยกทุกร่างของเทียนเก๋อได้อย่างแม่นยำ ซึ่งแน่นอนว่าด้วยอำนาจของทั้งพลังสายเลือดของหลิงยู่ชานและเจตจำนงของหมัดมันตรึงร่างแยกของเทียนเก๋อให้ไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ ทำได้แค่เพียงรับการโจมตีจากหมัดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

เมื่อหมัดของหลิงยู่ชานอัดเข้าไปยังร่างแยกทุกร่างของเทียนเก๋อรวมไปถึงร่างจริง ร่างแยกของเทียนเก๋อโดนต่อยกระจุยสลายเป็นหมอกเลือดในทันที ส่วนร่างจริงของเขาก็กระเด็นลอยไปไกลราวกับว่าวที่สายป่านขาด

ที่สำคัญไปกว่านั้นร่างแยกทุกร่างของเทียนเก๋อ เมื่อพวกมันโดนทำลายจนสลายกลายเป็นหมอกเลือดแล้ว หมอกเลือดเหล่านั้นที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังสายเลือดของเทียนเก๋อทั้งหมดกลับไม่ลอยคืนกลับไปหาร่างของเจ้าของพวกมัน แต่กลับถูกเจตจำนงหมัดของหลิงยู่ชานบังคับให้ลอยเข้าสู่ร่างของหลิงยู่ชานแทนจนระดับการบ่มเพาะของหลิงยู่ชานทะลวงขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง

ทางด้านของเทียนเก๋อ เมื่อพลิกตัวกลับมาตั้งหลักได้เขาพบทันทีว่าตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาได้ลดลงอย่างมหาศาล และเมื่อสำรวจตัวเองอย่างละเอียดอีกทีเขาก็ได้รู้ว่าพลังสายเลือดในร่างของเขามันหายไปจนหมดไม่มีเหลือเลย จากนั้นเขามองไปที่หลิงยู่ชานด้วยสีหน้าตกตะลึงปนเดือดดาล และถามว่า “นี่เจ้าขโมยพลังสายเลือดของข้างั้นเหรอ?”

หลิงยู่ชานยิ้มอย่างเย้ยหยัน “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าทวงคืนพลังที่มันควรจะเป็นของข้าตั้งแต่แรกกลับคืนมาต่างหาก คนคดโกงอย่างเจ้าไม่มีค่าพอกับพลังสายเลือดของข้าหรอก แล้วยิ่งเรื่องการเป็นผู้นำสันเขาทรราชเจ้ายิ่งไม่มีคุณสมบัติมากเข้าไปใหญ่”

หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิที่สนับสนุนเทียนเก๋อตะโกนโวยขึ้นทันที “หยุดดูดซับพลังสายเลือดของนายน้อยของข้าได้แล้ว! พลังสายเลือดเหล่านี้มันเป็นของเจ้าในอดีตก็จริง แต่ตอนนี้มันเป็นของนายน้อยของข้า!”

ทางฝั่งผู้เชี่ยวชาญที่สนับสนุนหลิงยู่ชาน เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ตะโกนกลับไปเช่นกัน “มันผิดตรงไหนที่นายน้อยของข้าจะเอาพลังสายเลือดของเขาคืน? มีระดับการบ่มเพาะขอบเขตราชันแท้ ๆ แต่กลับไม่สามารถเอาชนะนายน้อยของข้าที่อยู่แค่ในระดับนภาครามได้ ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าต้องหน้าด้านขนาดไหนถึงยังกล้าโวยวายแบบนี้อีก?”

“เจ้าพูดแบบนี้อยากจะสู้กับข้าใช่ไหม?”

“แล้วไง? เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าเหรอ?”

“…. …”

ในขณะนี้ผู้สนับสนุนของทั้งสองฝั่งเริ่มแยกเขี้ยวพร้อมจะตีกันอีกแล้ว

เทียนซ่งรีบเข้ามาขวางทันที “พวกเจ้าทั้งหมดหยุดเดี๋ยวนี้!”