บทที่ 966 ความแข็งแกร่งของครอบครัวหลิงตู้ฉิง!

เมื่อทุกคนเห็นว่าแม้แต่กวนหลิงอู่ยังไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับกำแพงได้ พวกเขาต่างเงียบลงไม่รู้จะทำยังไงต่อ

แม้แต่ผู้สำเร็จเต๋าที่แข็งแกร่งอย่างกวนหลิงอู่ยังไม่สามารถทำอะไรกับกำแพงนี้ได้ แล้วพวกเขาจะทำลายมันได้ยังไง?

หลิงยี่เทียนขมวดคิ้วแน่นและเมื่อเขาเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว เขาจึงหันไปพูดกับพ่อของเขา “ท่านพ่อ ท่านทำลายกำแพงนี้ให้พวกข้าที!”

ตอนนี้เขาได้รู้แล้วว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าสันเขาหมื่นอสูร จำนวนที่พวกเขามีมันช่างไร้ความหมาย

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดว่า “ไม่ใช่ว่าพ่อบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าเมื่อไหร่ที่เจ้าโจมตี เจ้าจะต้องทุ่มสุดกำลัง ส่วนพ่อจะโจมตีเมื่อจำเป็นเท่านั้น”

“แต่ข้าอยากจะใช้ไพ่ลับของข้าเมื่อยามจำเป็นเท่านั้นนี่นา ถ้าข้าใช้มันตอนนี้ข้าก็ไม่เหลืออะไรไว้ให้ใช้แล้วน่ะสิ!” หลิงยี่เทียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

“แล้วตอนนี้สำหรับเจ้ามันยังดูไม่ถึงเวลาอีกงั้นเหรอ? ตอนนี้กองทัพของเจ้าเคลื่อนตัวต่อไม่ได้ ถ้าเจ้าไม่ใช่ตอนนี้แล้วเจ้าจะใช้มันตอนไหน?” หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “เอาล่ะใช้กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้าซะเพื่อเปิดทางให้กับกองทัพของเจ้า”

หลิงยี่เทียนพยักหน้า จากนั้นเขาเดินไปที่กำแพงยักษ์พร้อมกับโคจรพลังในร่างจนมีดวงแสงหลากสีเปล่งประกายออกจากร่างกาย

จากนั้นดวงแสงหลากสีที่เปล่งประกายออกจากร่างของหลิงยี่เทียนก็ค่อย ๆ บินออกจากร่างของเขาลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าเรียงตัวกันเป็นหมู่ดาวเหนือสันเขาหมื่นอสูร

ในขณะเดียวกัน ร่างของหลิงยี่เทียนก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าหลอมรวมเข้ากับท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล และใช้อาณาเขตสวรรค์ของเขาหลอมรวมเข้ากับกฎของสวรรค์และโลก

ทั้งเหล่าผู้คนและพวกอสูรต่างสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าในตอนนี้หลิงยี่เทียนได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลกและสวรรค์ไปเรียบร้อย และดวงดาวที่เรียงตัวอยู่เหนือหัวมันเริ่มจะปลดปล่อยแรงกดดันอันมหาศาลออกมาราวกับว่าพวกมันจะพุ่งกลับมาชนโลกยังไงยังงั้น

หลิงยี่เทียนมองลงมาที่กำแพงยักษ์ของสันเขาหมื่นอสูรด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นเขาตะโกนขึ้น “สิ่งใดก็ตามที่ขวางทาง ข้าสิ่งนั้นมันจะต้องสูญสลาย!”

หลังจากสิ้นเสียงของหลิงยี่เทียน แรงกดดันจากดวงดาวที่เรียงตัวกันเริ่มถาโถมเข้าใส่กำแพงยักษ์อย่างรุนแรงจนกำแพงยักษ์ที่พวกเผ่าอสูรคิดว่าไม่มีใครสามารถทำลายได้ก็เริ่มมีรอยแตกร้าว อย่างไรก็ตามแทบจะในทันทีที่กำแพงยักษ์เริ่มเสียหายจากรอยร้าวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกลับฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ทัณฑ์สวรรค์!” หลิงยี่เทียนตะโกนขึ้น

สายฟ้านับไม่ถ้วนพุ่งลงมาจากท้องฟ้าผ่าลงใส่กำแพงยักษ์ในทันที ส่งผลให้กำแพงเริ่มพังทลายอีกครั้ง

แต่น่าเสียดายที่รากฐานของกำแพงยักษ์นั้นถูกเชื่อมอยู่กับเส้นชีพจรของโลก ดังนั้นมันจึงสามารถสูบพลังของโลกมาฟื้นฟูตัวมันเองได้เรื่อย ๆ

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิงตู้ฉิงเอ่ยสั่งเหลียงเฟ่ยเอ๋อทันที “เฟ่ยเอ๋อ ช่วยยี่เทียน! จงใช้พลังทั้งหมดที่เจ้ามี ไม่เช่นนั้นยี่เทียนจะไม่มีทางทำได้สำเร็จ!”

เหลียงเฟ่ยเอ๋อพยักหน้า นางเข้าใจความหมายที่หลิงตู้ฉิงพูดเป็นอย่างดี

นางหยิบหม้อเอกภพขึ้นมาในทันที และจากนั้นนางหลอมรวมร่างของนางเข้าไปในหม้อเอกภพ ถัดมาหม้อเอกภพก็ค่อย ๆ จมดิ่งลงไปใต้พื้นดิน

แค่เพียงอึดใจเดียวผู้คนที่อยู่ในกองทัพพันธมิตรก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพื้นดินที่พวกเขายืนอยู่มันมีการเปลี่ยนแปลง

มันดูเหมือนกับว่าในตอนนี้โลกมีความนึกคิดเป็นของตนเองและกำลังอำนวยพรให้กับพวกเขา

ในทางกลับกัน เหล่าอสูรกลับรู้สึกแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง พวกมันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าในเวลานี้โลกเกลียดพวกมัน ส่งผลให้พวกมันเริ่มตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ คุนเป๋งที่มาจากโลกเบื้องบนอดไม่ได้ที่จะอุทานขึ้นด้วยสีหน้าตึงเครียด “ทักษะเช่นนี้มันคือทักษะอะไรกัน?”

ในเวลานี้หม้อเอกภพได้เข้าควบคุมชีพจรโลกทั่วบริเวณนี้เอาไว้เรียบร้อยและตัดขาดการเชื่อมต่อของกำแพงยักษ์ที่มีต่อชีพจรโลกอย่างสิ้นเชิง ส่งผลให้กำแพงยักษ์ไม่สามารถสูบพลังของโลกมาใช้งานได้อีก

แน่นอนว่าเมื่อไม่ได้รับการเกื้อหนุนจากพลังของโลก กำแพงยักษ์ก็ไม่สามารถฟื้นตัวได้อีก รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้งจากแรงกดดันของดวงดาวที่เรียงตัวอยู่บนท้องฟ้าของหลิงยี่เทียน

ในเวลาเดียวกันนี้ หลิงยี่เทียนก็ตะโกนขึ้นอีกครั้ง “พังไปซะ ทัณฑ์สวรรค์!”