บทที่ 972 เดินทางกลับ

เมื่อเห็นว่าเทพโลหิตถูกแยกร่างออกเป็น 18 ส่วนแถมยังส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมา ผู้ปกครองโลกตนอื่น ๆ ต่างก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนก

“พวกเราทำตามที่ท่านบอกทุกอย่างแล้วท่านอย่าได้ทำร้ายพวกของเราอีกเลย!” มนุษย์นกปีกขาวรีบเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าวิงวอน

หลิงตู้ฉิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “อย่าได้แผ่จิตมุ่งร้ายต่อข้า ข้าไม่ใช่ตัวตนที่พวกเจ้าสามารถเทียบเคียงด้วยได้! พวกเจ้าคิดว่าการที่พวกเจ้าหลอมรวมเข้ากับโลกแล้วมันจะทำให้ข้าฆ่าพวกเจ้าไม่ได้งั้นเหรอ? ในอดีตข้าฆ่าตัวตนแบบพวกเจ้ามาจนนับไม่ถ้วน! แม้แต่จักรพรรดิเทพข้าก็ยังสังหารมาแล้วเป็นสิบ! นี่ข้าปราณีมากแล้วที่แยกร่างมันเพียงอย่างเดียวหากเทียบกับสิ่งที่มันคิดกับข้า นับจากนี้ข้าจะผนึกพลังการสมานตัวของมันให้มันทนทุกข์ทรมานไปอีก 100,000 ปีเพื่อเป็นการลงโทษ ส่วนพวกเจ้าหากพวกเจ้าไม่พอใจ พวกเจ้าสามารถลองสู้กับข้าได้ แต่ข้าบอกเอาไว้ก่อนผลลัพธ์ที่พวกเจ้าต้องเผชิญมันจะไม่ใช่ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยแน่นอน”

ในตอนนี้เทพโลหิตไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้วแม้แต่มองมันยังไม่กล้ามองหลิงตู้ฉิงตรง ๆ ด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่สามารถแยกร่างมันได้อย่างง่ายดาย แถมสามารถผนึกพลังของมันได้ มันจะกล้าหืออืออีกได้ยังไง?

จากนั้นหลิงตู้ฉิงพาหลิงยี่เทียนสำรวจโลกจำลองทั้งสี่จนทั่ว เพื่อตรวจสอบใหแน่ใจว่าพวกอสูรไม่ได้ซ่อนใครเอาไว้อีกโดยเฉพาะโลกของเทพโลหิต พวกเขาตรวจสอบซ้ำ ๆ ถึง 3 รอบเพื่อให้แน่ใจที่สุด

“ขอบคุณท่านพ่อ!” หลิงยี่เทียนหัวเราะ

หากมีแค่เขาเพียงลำพัง เขาคงไม่สามารถต่อรองอะไรได้กับตัวตนผู้ปกครองโลกจำลองทั้งสี่เช่นนี้

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดว่า “เมื่อไหร่ที่ส่งผู้คนของอาณาจักรผู้กล้าไปยังภูมิภาคอี้ซางหมดแล้ว พวกเราเองก็ควรไปจากที่นี่ทันที”

หลังจากนั้นเมื่อผู้คนของอาณาจักรผู้กล้าถูกส่งตัวไปหมดแล้ว หลิงฟ่างหัวจึงถอนประตูเคลื่อนย้ายออกพร้อม ๆ กับกองทัพพันธมิตรก็ค่อย ๆ ถอยทัพออกจากสันเขาหมื่นอสูร

ก่อนที่หลิงตู้ฉิงจะจากไป เขาหันกลับไปพูดกับผู้ปกครองโลกจำลองทั้งสี่ของเผ่าอสูรว่า “หลังจากนี้พวกเจ้าจงอยู่กันอย่างสงบ อย่าได้สร้างความรำคาญให้กับข้าอีก!”

เมื่อเห็นว่าหลิงตู้ฉิงและกองทัพพันธมิตรจากไปแล้ว เทพโลหิตจึงรีบพยายามใช้พลังทั้งหมดที่ตัวมันเองมีลบพลังของหลิงตู้ฉิงที่ผนึกพลังการฟื้นฟูของมันเอาไว้

อันที่จริงด้วยความแข็งแกร่งของมัน ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลที่รุนแรงแค่ไหนบาดแผลเหล่านั้นมันจะสมานตัวในทันทีภายในพริบตา แถมมันยังไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดกับบาดแผลที่เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ด้วยพลังของหลิงตู้ฉิงไม่เพียงแต่บาดแผลของมันจะไม่สามารถสมานตัวได้ แต่มันยังรู้สึกเจ็บปวดอีกต่างหาก

หลังจากพยายามลบล้างพลังของหลิงตู้ฉิงอยู่นาน ท้ายที่สุดมันก็ได้แต่กัดฟันกรอดและถอดใจเพราะมันไม่สามารถที่จะลบพลังของหลิงตู้ฉิงที่เกาะติดอยู่กับทุกชิ้นส่วนร่างกายของมันได้เลย ร่างของมันยังคงแยกกันอยู่ถึง 18 ส่วน

“พวกเจ้าจะอยู่เฉย ๆ กันไปอีกนานแค่ไหน ช่วยข้าที!” เทพโลหิตหันไปตวาดใส่ผู้ปกครองโลกจำลองอีก 3 ตน

จากนั้นผู้ปกครองโลกจำลองอีก 3 ตนจึงลองประสานพลังของพวกเขาเข้าช่วยลบพลังของหลิงตู้ฉิงที่เกาะอยู่บนชิ้นส่วนร่างกายของเทพโลหิต ซึ่งท้ายที่สุดมันก็ไม่ได้ผลเหมือนกัน

มนุษย์นกปีขาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามืดหม่น “เทพโลหิต ข้าคิดว่าทางออกเดียวของเจ้าก็คือรอเวลาไปอีก 100,000 ปี ตามที่คนผู้นั้นบอก พวกข้าช่วยเจ้าไม่ได้จริง ๆ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเทพโลหิตเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดยิ่งกว่าเดิม ในใจของมันไม่ยินยอมผลลัพธ์เช่นนี้ แต่ท้ายที่สุดมันก็ได้แต่ทำใจยอมรับเพราะมันเองก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน