บทที่ 11

"คุณไม่กลัวความตายจริงๆ!"

น้ำเสียงที่สงบของจางเล่ยทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน และเจ้าหน้าที่ตำรวจที่รออยู่ด้านข้างก็ตกใจเล็กน้อยกับน้ำเสียงของจางเล่ย

มุมปากของ Luo Yongkang สั่น ลังเลเล็กน้อยว่าไม่เหมาะสมหรือไม่ที่เขาจะคุกคาม Zhang Lei กับครอบครัวของเขาที่นี่

หรือบางทีเขาอาจกำลังทำให้ตัวเองอับอาย ท้ายที่สุด น้ำเสียงของจางเล่ยทำให้เขาซึ่งเป็นคนที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าและโลกสีเทามาหลายปีรู้สึกกลัว

โทนนี้สงบมาก

เขาใช้ครอบครัวของเขาเพื่อกระตุ้น Zhang Lei และเขาก็ยังสงบนิ่ง ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจจริงๆ

แต่หลังจากคิดดูแล้ว หลัวหยงคังคนนี้ก็เคยได้ยินคำบ่นมากมายจากภรรยาของจางเล่ยมาก่อน และเขาก็เป็นคนไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

การสนับสนุนจากครอบครัวทั้งหมดขึ้นอยู่กับผู้จัดส่งและสุขภาพก็ไม่ดี มีข่าวลือในชุมชนว่า Zhang Lei สุขภาพไม่ดีและชีวิตของเขาไม่ดี ดังนั้นเขาจึงมีสุขภาพไม่ดี

ยิ่งกว่านั้นฉันอยู่ในทางสีเทามาหลายปีฉันไม่เคยเห็นคนแบบนี้เป็นพัน ๆ คน แต่ฉันเห็นพวกเขาหลายร้อยคน

คุณยังกังวลเกี่ยวกับฟ้าร้องนี้หรือไม่?

เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย "จางเล่ย อย่าเอาแก้วมาตบหน้าฉัน ฉันไม่ค่อยเห็นคนอย่างคุณบ่อยนัก"

หลังจากพูดจบ เขาก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย และเคาะไมโครโฟนของโทรศัพท์อย่างใจเย็น

“คนอย่างคุณยังอยากจะทำให้ฉันกลัวอีกเหรอ ฉันบอกแล้วไง ถ้าวันนี้คุณคุกเข่าขอร้องฉัน ฉันอาจจะปล่อยผู้หญิงและลูกสาวของคุณไป ฉันจะไม่พูดถึงภรรยาของคุณ คุณบอกว่าลูกสาวของคุณยังเด็ก คุณเต็มใจปล่อยให้เธอตายกลางคันไหม”

"หลัวหยงคัง!"

Zhang Lei โกรธทันที เขาหยุดขู่เขากับครอบครัวของเขา และกล้าที่จะขู่เขากับลูกสาวของเขา ฉันไม่รู้ว่าเขามีความกล้ามาจากไหน

และครั้งนี้อาการป่วยของลูกสาวไม่ใช่โรคหัวใจพิการแต่กำเนิด แต่เป็นคนที่จงใจทำร้ายครอบครัวของเขา ไม่ใช่อุบัติเหตุ เพียงเพื่อทำให้เขาโกรธ

เมื่อได้ยินความโกรธของ Zhang Lei แล้ว Luo Yongkang ก็หัวเราะอย่างมีชัย

“ฮ่าฮ่า เจ้าตัวเล็กอย่างเจ้ากล้าดียังไงมาขู่ข้าก่อนหน้านี้ ตอนนี้เจ้ารู้แล้วว่าใครเป็นหลานชายและใครเป็นนาย”

กล่าวเยาะเย้ยอย่างภาคภูมิใจ

“การคุกเข่าเป็นการแสดงความเคารพต่อคุณ หากคุณยังคงเย่อหยิ่งต่อฉัน ฉันจะทำให้คุณคุกเข่าลงและเลียรองเท้าของฉันอย่างแน่นอน!”

คำอธิบายนี้ถือว่า Zhang Lei เป็นสุนัขอย่างสมบูรณ์

แต่ในสายตาของคนที่ร่ำรวยและมีอำนาจ คนไร้อำนาจเหล่านี้ไม่ได้ดีเท่าสุนัข อย่างน้อยสุนัขก็มีพลังที่ทำให้พวกเขาหัวเราะ และคนอย่างจางเล่ยผู้ซึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ที่จุดต่ำสุดของสังคม

แต่ไม่มีสิทธิ์ตะโกนต่อหน้าพวกเขา

Zhang Lei ในโทรศัพท์ตกอยู่ในความเงียบ

Luo Yongkang คิดทันทีว่า Zhang Lei ยอมจำนนอย่างสมบูรณ์และหัวเราะอย่างเย่อหยิ่งทันที

“หากเจ้าคุกเข่าอ้อนวอนข้าในวันนี้ ข้าถือว่าภรรยาของเจ้าไม่โชคดีในครั้งนี้ และข้าจะปล่อยเจ้าไป!”

ความหมายชัดเจน

ถ้าวันนี้เธอยังเย่อหยิ่งกับฉันอีก ก็เตรียมหัวเขียวได้เลย!

เปลี่ยนความโกรธก่อนหน้านี้ จางเล่ยยิ้มและพูดช้า ๆ ว่า "นายน้อยหลัว คุณไม่กลัวที่จะเสียหน้าในเต่าโดยทำสิ่งที่คุกคามครอบครัวของคนอื่นจริงๆ หรือ"

Luo Yongkang ยิ้มและพูดอย่างภาคภูมิใจ: "หน้าตาของฉันขึ้นอยู่กับสถานะและเงินของฉัน ไม่ได้ทำงานเหมือนคนส่งของที่น่าสงสารของคุณ!"

เรื่องตลกคนส่งของที่กล้าหยิ่งกับลูกของหัวหน้ากลุ่มอย่างเขาไม่กลัวที่จะบอกให้คนอื่นหัวเราะ

เมื่อได้ยินความเย่อหยิ่งของ Luo Yongkang แล้ว Zhang Lei ก็ไม่พูดอะไร แต่ยังคงมองดูนาฬิกาที่สถานีตำรวจในบริเวณใกล้เคียง