บทที่ 6...ฉันไม่ยอมเสียผัวให้ใครแน่

“จ่าเติมคงอยากได้ยัยเพียงขวัญเป็นลูกสะใภ้มาก ถึงขนาดวางแผนกำจัด พี่ว่าน้ำผึ้งถอยดีกว่ามั้ย”

“เรื่องอะไรจะถอย จ่าเติมรังเกียจฉัน แต่พี่ต่อรักฉัน แค่นี้ฉันก็ชนะแล้ว”

“แต่ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ต่อให้รักเมียแค่ไหน ถ้าผู้หญิงอ้าขาให้ฟรี ๆ บางทีมันก็อดใจไม่ไหวนะ”

“พี่พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง”

“พี่ได้ยินจ่าเติมคุยโทรศัพท์กับยัยเพียงขวัญ นัดแนะจะให้เจอกับไอ้ต่อที่บ้านคืนนี้”

ได้ยินแบบนั้นเลือดก็ขึ้นหน้าทันที

“อะไรนะ! ถึงว่า คืนนี้มาเรียกตั้งแต่หัวค่ำ หนอย คิดจะพรากผัวไปจากอีน้ำผึ้ง เราได้เห็นดีกัน”

“น้ำผึ้งจะทำไง”

“เราแยกกันตรงนี้ พี่จะไปไหนก็ไปเหอะ ส่วนฉันขอไปจัดการอีหน้าด้านนั่นก่อน”

เมื่อเธอกับโยธาแยกกันไปคนละทาง เธอเดินเท้าไปยังบ้านของพ่อแม่ต่อชัย ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันสักเท่าไหร่ ใช้เวลาราวห้านาทีก็ถึงแล้ว

บ้านหลังใหญ่ไม่ได้มีรั้วรอบขอบชิด เป็นบ้านในสวนผลไม้ที่สงบสบายเป็นธรรมชาติ

น้ำผึ้งบอกให้ตัวเองใจเย็นเมื่อเดินย่องไปยังหน้าต่างของห้องรับแขก เพื่อจะแอบดูความเป็นไปด้านใน แสงไฟสว่างไสวภายในห้องรับแขก ทำให้สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน

“พี่ต่อ...” เพียงขวัญสวมกอดต่อชัยจากด้านหลัง พยายามบดเคล้นหน้าอกกับแผ่นหลังกว้างเพื่อยั่วยวนแบบแนบนียน “ขวัญรักพี่ต่อ”

รักผัวเพื่อนหรือจ๊ะ...เธอล่ะอยากจะเข้าไปกระชากผมยาวสลวยนั่นให้หลุด

“ขวัญ ไม่เอาน่า” สีหน้าของต่อชัยบ่งบอกว่ายุ่งยากใจ แต่ไม่ได้รังเกียจ แน่นอน ผู้หญิงสวยออกปานนั้น แถมยังอ้าให้ฟรี ตบะไม่แตกให้มันรู้ไป

“แต่ขวัญอยากเอานี่”

อีนี่...น้ำผึ้งอ้าปากหวอ ไม่คิดไม่ฝันว่าผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวานจะร่านระริกขนาดนี้

“ขวัญ พี่มีเมียแล้ว”

“ขวัญไม่ได้จะผูดมัดพี่เสียหน่อย ขวัญก็แค่อยากทำให้พี่ต่อรู้ว่า...ขวัญรักพี่แค่ไหน”

โอ้โห...อีนี่ไม่ธรรมดา ต่อหน้าทุกคนดูเป็นนางเอก แต่ลับหลังนางร้ายอย่างเธอยังต้องอาย