ตอนที่ 2

ด้วยความรักในศิลปะ ทำให้สองพ่อลูกดำเนินชีวิตมาในถนนสายศิลปะด้วยกันทั้งคู่ ต่างก็ตรงที่พ่อเป็น ‘นักปั้น’ ส่วนลูกชายเป็น ‘นักวาด’

“สาวคนนี้ไปเจอกันที่ไหน”

ในจังหวะที่มีโอกาสคุยกันเป็นส่วนตัว ชรัมภ์ถามลูกชายถึงลูกสะใภ้คนล่าสุด

ที่ต้องบอกว่าคนล่าสุดก็เพราะว่าเมื่อก่อนพีรพงษ์เคยมีแฟนมาแล้วหลายคน คบแล้วเลิก… เลิกแล้วก็มีใหม่ เป็นไปตามวัฏจักรของหนุ่มหล่อเลือกได้ที่มักจะมีผู้หญิงเข้ามาหาไม่หยุด

“อ๋อ… ดาเป็นพริตตี้ครับ เจอกันที่งานมอเตอร์โวช์ ผมเห็นหุ่นเอ็กซ์ดี ก็เลยจ้างมาเป็นนางแบบเขียนภาพเปลือย จากนั้นเราก็คบหากันเรื่อยมา”

พีรพงษ์เล่าย้อนไปถึงที่มาของดาลัน หญิงสาวสุดเซ็กซี่ที่ตัดสินใจเก็บข้าวของใส่กระเป๋ามาอยู่กับเขาง่ายๆ โดยไม่เรียกร้องคร่ำครวญหาพิธีแต่งงานใดๆ เพื่อให้สังคมยอมรับ

ถ้าหากถามว่าทำไมดาลันยินยอมมาอยู่กับพีรพงษ์ง่ายๆ ก็เพราะว่าหล่อนเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง มีโลกส่วนตัวสูงพอๆ กับศิลปินอย่างพีรพงษ์ หล่อนเชื่อในคำสัญญาที่เอ่ยออกมาด้วยวาจาของพีรพงษ์ในวันนั้น

‘ถ้าคุณสามารถอยู่กับผมแบบง่ายๆ… เราก็ดูแลกันไป… ไปอยู่บ้านผมที่เชียงราย… บ้านหลังใหญ่มีผมกับพ่ออยู่กันแค่สองคน แต่บอกก่อนนะว่าที่นั่นเป็นป่าเขาห่างไกลความเจริญ… ถ้าคุณอยู่ได้ผมจะดูแลคุณเอง’

นี่คือคำพูดที่ทำให้ดาลันเชื่อมั่น หล่อนใช้เวลาไม่กี่วินาทีเพื่อตัดสินใจ จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วตาม

พีรพงษ์กลับมาเชียงราย

ในเวลาต่อมา

กลางดึก เสียงครางและเสียงสนทนาที่ดังมาจากห้องข้างๆ ทำเอาชรัมภ์หายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกทรมานที่ต้องมานอนฟังเสียงของลูกชายกับลูกสะใภ้สมสู่กันอย่างเร่าร้อน ไม่เกรงใจตนที่กำลังนอนอยู่ในห้องติดกัน