บทที่ 1

นี่เราต้องใส่แค่นี้จริงๆ เหรอ...

สาวสวยร่างเล็กกะทัดรัดยืนคิดอยู่ในห้องแต่งตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวขณะมองดูของในมือที่เพิ่งได้รับมาจากจุดลงทะเบียนด้านหน้า เธอรูดซิปเปิดถุงพลาสติกใสแล้วเทของด้านในออกมาพิจารณาดูด้วยความเป็นกังวล เพราะสิ่งที่ได้รับคือผ้าคลุมหัวบางๆ สีดำสนิทที่มีช่องเปิดไว้แค่ตรงปาก กางเกงในจีสตริงเป็นสายเล็กๆ สีดำที่แทบจะปิดอะไรไว้ไม่ได้ และสติกเกอร์ปิดจุกนมอีกสองแผ่น

เธอหยิบกระดาษที่แนบอยู่ในซองออกมาอ่านกฎระเบียบต่างๆ ด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะหลับตาถอนหายใจยาวๆ อีกหลายทีแล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทีละชิ้นจนหมด หยิบกางเกงในมาสวมโดยพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อจัดการให้ผ้าผืนน้อยมันปิดส่วนสำคัญตรงหว่างขาไว้ให้มิด เสร็จก็ลอกแผ่นสติกเกอร์ออกบรรจงทาบลงไปที่ยอดอกตัวเองแล้วรีดให้แน่ใจว่ามันจะไม่หลุดออกมา

"เอาล่ะ.. ชิ้นสุดท้าย.. คลุมทั้งหัวแบบนี้จะมองเห็นอะไรไหมเนี่ย แล้วจะหายใจยังไงนะ...... เฮ้ออออ ช่วยไม่ได้ ดีกว่าให้คนอื่นจำหน้าได้ละกัน"

เธอบ่นกับตัวเองเบาๆ แล้วสวมผ้าคลุมเข้าที่หัว ดึงรูดมันลงมาถึงคอแล้วจัดให้ช่องที่มีมันตรงกับปาก หันไปมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่เห็นทั้งตัวก็ยิ่งใจเต้นแรงกับสภาพที่เห็น

ถึงผ้าคลุมหัวจะเข้ารูปศรีษะปิดไว้ทั้งหมดแต่เธอก็ยังสามารถมองลอดผ่านเส้นใยออกไปเห็นด้านนอกได้ลางๆ แม้จะอึดอัดกับการหายใจที่ไม่ค่อยสะดวกอยู่บ้างแต่ก็แลกมาด้วยการปิดบังตัวตนที่ช่วยให้มั่นใจว่าคนข้างนอกจะจำไม่ได้แน่นอนว่าเธอเป็นใคร

"เอาวะ.. เป็นไงเป็นกัน"

เธอพูดให้กำลังใจตัวเอง เก็บเสื้อผ้าและของต่างๆ ของไว้ในตู้แล้วล็อคด้วยรหัสตัวเลขที่ตั้งขึ้น เดินไปที่ประตูหยุดทำใจพักหนึ่งก่อนจะเปิดมันออกไป

"มาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง"

"หะ-หา! พี่น.. อุ๊บบ!!"

"จะบ้ารึไง! อยู่ที่นี่อย่าเรียกชื่อกัน เธอไม่ได้อ่านกฎเหรอ เดี๋ยวก็โดนลากออกไปหรอก"

เธอตกใจเมื่อเปิดประตูห้องออกไปก็เจอผู้ชายที่มาด้วยยืนรออยู่ ซึ่งเขาสวมหน้ากากครึ่งหน้าที่ปิดจากสันจมูกเลยขึ้นไปถึงหน้าผากและมีช่องเปิดตาเอาไว้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอสะดุ้งเกือบหลุดเรียกชื่อออกมาจนเขาต้องรีบใช้มือปิดปากเธอไว้คือเขาไม่ได้สวมอะไรมากไปกว่านั้น ยืนลำตัวเปลือยเปล่าอวดของลับห้อยโทงเทงให้เห็นเต็มตา

"ใจเย็นๆ ตั้งสตินะ.. ผู้ชายใส่กันแค่นี้ เธอก็รู้ตั้งแต่ก่อนเข้ามาแล้วนี่...... โอเครึยัง พี่จะปล่อยแล้วอย่าโวยวายนะ"

หญิงสาวพยักหน้าตอบเขาเลยปล่อยเธอเป็นอิสระ เธอรีบยกสองมือขึ้นมาปิดบังส่วนสำคัญไว้ทั้งบนล่างด้วยความเขินอาย แต่พอแอบเหลือบมองร่างกายเขาก็เห็นว่าแก่นกายตรงหว่างขามันเริ่มพองตัวขึ้นมาช้าๆ เลยอดพูดไม่ได้

"นี่.. อย่าบอกว่ามีอารมณ์นะ"

"ฮ่าๆ มันก็แน่นอนอยู่แล้ว หุ่นเธอสวยขนาดนี้...... มองตอนใส่เสื้อผ้าไม่คิดว่าจะขนาดนี้นะเนี่ย"

"พอเลยนะ เราไม่ได้จะมาทำอะไรแบบนี้ซะหน่อย.. รีบไปกันได้แล้ว"

"รู้แล้วน่า ขอพี่ดูอีกแป๊บละกัน"

เขาไม่ได้แค่มองอย่างเดียวแต่ยืนสาวมือชักลำเอ็นของตัวเองแบบไม่มีเขินอายกับภาพร่างกึ่งเปลือยของสาวสวยตรงหน้า เธอถึงกับบิดหน้าหันไปทางอื่นทำเป็นไม่มองปล่อยให้เขาแทะโลมทรวดทรงทุกส่วนตามใจชอบ

"เฮ้อออ.. ถึงจะคุยกันแล้วก็เถอะ แต่เอาเข้าจริงๆ พอมาเจออะไรแบบนี้ก็อึดอัดเหมือนกันนะ.. รีบไปเหอะพี่"

"โอเคๆ มาสิ.." เขายื่นมือออกไปหมายจะให้เธอจับมือเดินไปด้วยกัน