บทที่2 ความจำเสื่อม

หลังจากยืนงงอยู่หน้าบ้านเป็นเวลาชั่วครู่ หลันโจวที่วิ่งไปหามารดาก็วิ่งกลับออกไปที่หน้าบ้านหายไป แล้วกลับมาพร้อมชายสวมชุดสีขาวถือกล่องไม้กลับเข้ามา ดูจากชุดที่ใส่และท่าทางของอีกฝ่ายก็พอจะเดาได้ว่า เขาคงถูกหลันโจวลากมาที่นี่อย่างเร่งรีบ

“นางอยู่นั่นท่านหมอ” หลันโจวชี้นิ้วมาที่หนิงเหอที่กำลังยืนมองทั้งคู่อยู่

หนิงเหอมองท่านหมอที่หลันโจวพามาอย่างสังเกต อีกฝ่ายอายุราว ๆ สามสิบต้น ๆ ไม่ใช่คนแก่อย่างที่นางคิดเอาไว้ เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ หนิงเหอก็ได้กลิ่นสมุนไพรที่ติดตัวอยู่กับเสื้อผ้าของอีกฝ่ายทันที

หลันโจวจูงมือหนิงเหอมานั่งที่แคร่ด้านหน้า เพื่อให้อีกฝ่ายได้ตรวจดูอาการ แม้จะดูเสียมารยาทอยู่บ้างที่ให้อีกฝ่ายตรวจอาการของน้องสาวกลางแจ้งเช่นนี้ แต่ก็เป็นการดีกว่าให้เข้าไปตรวจภายในห้องด้านใน เพราะเนื่องจากน้องสาวของเขาก็อายุสิบสองปีแล้ว แม้จะเป็นท่านหมอมาตรวจดูอาการ ก็ควรเว้นระยะห่างระหว่างชายหญิง

ท่านหมอมู่ต้าเต๋อไม่ได้มีสีหน้าไม่ชอบใจแต่อย่างใด เขานั่งลงที่แคร่ด้านข้างของหนิงเหอ ก่อนจะจับชีพจรของนางเพื่อตรวจสอบหาโรค

“นางไม่ได้เป็นอะไรมากนัก เพียงแต่มีไข้เล็กน้อยและร่างกายอ่อนแอต้องบำรุง”

มู่ต้าเต๋อมองหน้าเด็กสาวตรงหน้าความสงสาร เป็นที่รับรู้กันว่า ครอบครัวกู้นี้ยากจนแสนเข็ญ แม้เสาหลักครอบครัวอย่างกู้อวี้สยง ที่เป็นบิดาของนางจะขยันเข้าไปในป่าเพื่อล่าสัตว์นำไปขายในเมืองมากเพียงใด แต่ด้วยฟู่หลินภรรยาของเขาป่วยมานาน ทำให้เงินที่หามาได้ส่วนใหญ่ จึงนำไปซื้อยาให้แก่นางจนหมด และมาตอนนี้ลูกสาวยังมาป่วยอีก ช่างน่าเห็นใจเสียเหลือเกิน

“แต่ว่าท่านหมอ นางเป็นลมไปเมื่อตื่นขึ้นมากลับจำอะไรไม่ได้” หลันโจวรีบกล่าวขึ้น เพื่อกลัวว่าท่านหมอมู่จะตรวจรักษาได้ไม่ละเอียด

“จำอะไรไม่ได้?” มู่ต้าเต๋อมองหน้าอีกฝ่ายอย่างสงสัย ก่อนจะพบว่า หนิงเหอเองก็มองมาที่เขาไม่หลบสายตาด้วยเช่นกัน

มู่ต้าเต๋อใจหายวาบ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะจับข้อมืออีกฝ่ายมาตรวจดูอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าชีพจรของนางเต้นแผ่วสลับหนัก ไม่ดูเหมือนคนที่ป่วยหนักเลย

“เจ้าเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่?” มู่ต้าเต๋อสอบถามอาการของนางเพิ่มเติม

หนิงเหอคิดเล็กน้อย ก่อนจะนึกได้ว่า เมื่อตอนที่นางตื่นขึ้น นางรู้สึกเจ็บที่ศีรษะอยู่จริง เมื่อนึกได้ดังนั้นนางจึงจับไปที่หัวตนเองเพื่อสำรวจ ก่อนจะร้องเสียงหลงออกมาเพราะไปแตะถูกศีรษะของตนเอง

“อ๊ะ” หนิงเหอเจ็บจนน้ำตาไหล เมื่อครู่เพราะยังมึนงงกับสิ่งรอบข้างอยู่ทำให้ไม่รู้สึกเจ็บ แต่ตอนนี้เมื่อนางสัมผัสถูกศีรษะ ก็พบว่ามีเลือดออกอยู่หน่อยๆ

มู่ต้าเต๋อยืนขึ้นทันที ก่อนจะใช้มือแหวกกลุ่มผมเพื่อตรวจสอบบาดแผล

“หัวแตกเล็กน้อยเท่านั้น มีความเป็นไปได้ที่นางจะล้มหัวฟาดพื้นทำให้จำอะไรไม่ได้” เขาเคยเจอคนไข้รายหนึ่งที่ขึ้นเขาไปเก็บของป่า และพลัดตกหน้าผา เมื่อฟื้นขึ้นมากลับจำอะไรไม่ได้ เพียงหลายเดือนต่อมาอีกฝ่ายก็กลับจำเรื่องราวได้เท่านั้น ไม่น่าอันตรายเท่าใด

“ข้าจะจัดยาลดไข้และยาใส่แผลที่ศีรษะให้ กินติดต่อกันสามวัน นางน่าจะดีขึ้นแล้ว” มู่ต้าเต๋อกล่าว ก่อนจะเตรียมตัวกลับบ้านตนเองเพื่อไปจัดยาให้อีกฝ่าย

“เออ...ท่านหมอมู่ ค่ายาทั้งหมดเท่าไรอย่างนั้นหรือ?” หลันโจวสอบถามอีกฝ่ายด้วยความลำบากใจเล็กน้อย

“ค่ายาสิบอีแปะ ส่วนค่าตรวจรักษาข้าไม่คิด รอวันไหนเจ้าว่าง ๆ ก็ไปช่วยข้าหั่นสมุนไพรตากก็แล้วกัน” มู่ต้าเต๋อตอบกลับอีกฝ่าย ครอบครัวนี้ยากจนยิ่ง หากเขาเก็บค่ารักษากับอีกฝ่ายมากเกินไป ก็จะเป็นการซ้ำเติม โชคดีที่เด็ก ๆ ทั้งสามคนของบ้านนี้เป็นเด็กขยัน เขาจึงรู้สึกเอ็นดูพวกเขายิ่ง