ตอนที่ 16 ทางที่ดีพรุ่งนี้เจ้าควรพยายามให้มากกว่านี้

เมื่อมองไปที่หน้าอกที่ถูกทำให้เปียกปอนของนาง แม่นมชุยก็ทำสีหน้าเหยียดหยามใส่ “เป็นแม่หญิงใจง่ายอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด กับข้ายังทำเป็นเสแสร้งแกล้งทำอีกงั้นหรือ?”

ใบหน้าของเสิ่นโย่วหนิงแดงก่ำยิ่งขึ้นไปอีก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงเช่นนี้ นางเองก็ไม่สามารถพูดแก้ต่างอะไรให้กับตัวเองได้อีก

“วันนี้ก็ถือเสียว่าท่านอ๋องไม่สะดวกก็แล้วกัน พรุ่งนี้เจ้าก็พยายามให้มากกว่านี้หน่อย”

เสิ่นโย่วหนิงก้มศีรษะลงและขานรับทราบแต่ในใจนั้นกลับกำลังถอนหายใจอยู่ พรุ่งนี้จะใช้ลูกไม้ไหนดีนะ

แม้ว่าจะตัดสินใจแล้วว่าจะไม่พูดอะไรที่ทำให้เสิ่นโย่วหนิงเกิดความรู้สึกรำคาญใจ แต่เมื่อเห็นเสิ่นโย่วหนิงกลับมา เสิ่นโย่วอี๋ก็มักจะแอบจับสังเกตนางเงียบ ๆ และเมื่อเห็นว่าวันนี้นางไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร เสิ่นโย่วอี๋ก็จะรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

พอนางมีความสุข เสิ่นโย่วหนิงก็มีความสุขไปด้วยเช่นกัน เรื่องของวันพรุ่งนี้....พรุ่งนี้ค่อยว่ากันก็แล้วกัน

วันรุ่งขึ้น เสิ่นโย่วหนิงไปทำความเคารพยกน้ำชาให้จ้าวอวี่ถังตามปกติที่เคยทำทุกวัน

ไม่รู้ว่าเมื่อคืนแม่นมชุยไปรายงานว่าอะไรบ้าง เสิ่นโย่วหนิงจึงคอยจับสังเกตสีหน้าของจ้าวอวี่ถังอย่างระมัดระวัง และเมื่อเห็นว่าสีหน้าของนางไม่ได้ดูจะหาเรื่องอะไร และไม่ได้มอบยาให้ตัวเองอีกจึงรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แอบคิดในใจว่าแม่นมชุยน่าจะไม่ได้มารายงานเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟัง

เมื่อจ้าวอวี่ถังเห็นว่านางทำสีหน้าโล่งใจออกมาจึงยิ้มขึ้นมาอย่างเย็นชา “ทำไมหรือ? เจ้าคิดว่าแม่นมชุยไม่ได้มาบอกข้าเรื่องที่เมื่อวานเจ้าไม่ได้ทำอะไรสักอย่างงั้นหรือ?”

จบกัน

เสิ่นโย่วหนิงตัวเกร็งขึ้นมาทันที แม่นมชุยไม่ได้มีจิตใจดีขนาดนั้นจริง ๆ ด้วย

เพียงแต่...

เหตุใดจ้าวอวี่ถังถึงได้ยังใจเย็นเช่นนี้ได้?

“เจ้ารู้สึกว่าวันนี้ข้าดูนิ่งเงียบไปหน่อย? จึงไม่ชินงั้นหรือ?” คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย

เมื่อเห็นเช่นนี้เสิ่นโย่วหนิงก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้นไปอีก

พระชายาก็คือพระชายาวันยังค่ำ ตัวเองคิดอะไรอยู่นางเดาออกทุกอย่าง

จ้าวอวี่ถังยื่นนิ้วที่ทาด้วยน้ำยาทาเล็บขึ้นมาเคาะโต๊ะ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนกับว่านางกำลังเคาะหัวใจของเสิ่นโย่วหนิงอยู่

“จะพยายามหรือไม่เป็นเรื่องของเจ้า เพราะเมื่อถึงตอนนั้นตอนที่ถูกขับไล่ออกจากจวนอ๋องไป และพี่น้องต้องแยกจากกันก็ไม่ใช่ข้าอยู่ดี”