ตอนที่ 17 เวินสวี่สวี่ฆ่าตัวตายแล้ว

ดวงตาของเวินสวี่สวี่แดงก่ำ เธอไม่มองกู้ซย่าและหันไปมองลูกชายแทน

“อิ้นอิ้น หนูมานี่ ให้น้าดูหน่อย มาให้น้าดูว่ามือหนูเป็นอย่างไรบ้างเร็วเข้า”

“เหอะ ยังอยากจะให้เด็กมาเป็นพยานอีกหรือ ฉันจะบอกคุณให้นะ ปกติเด็กคนนี้ซนมาก เดี๋ยวก็ชนเดี๋ยวก็กระแทกเป็นเรื่องปกติมาก ถ้าคุณอยากจะพึ่งเด็กคนนี้ให้มาเป็นพยานละก็ ฉันว่าคงไม่มีใครเชื่อคุณหรอก”

หญิงสาวคนนั้นพูดเยาะเย้ยขึ้นอีกครั้ง

เวินสวี่สวี่ได้ยินเช่นนั้น ในที่สุดก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ “หุบปากเดี๋ยวนี้! ฉันจะบอกเธอให้นะกู้ซย่า เธอทำหรือไม่ในใจเธอรู้ดีที่สุด เมื่อก่อนเป็นเพราะฉันไม่อยู่ แต่ในเมื่อตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว ฉันจะไม่ให้เธอทำร้ายเขาได้อีกเด็ดขาด จะให้ดีเธอฟังที่ฉันพูดไว้ให้ดี!”

กู้ซย่า “...”

นั่นเป็นสายตาที่ทำให้คนกลัวจริงๆ!

ในนั้นเป็นสีแดงก่ำ ดวงตาราวกับมีดที่มีไอสังหารปะทุออกมา แม้แต่กู้ซย่าที่อยู่ตรงนั้นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่น

นังนี่ เธอพูดไว้ตั้งนานแล้วว่าเก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด!

“ปิดให้สนิท แม้แต่ร่องสักนิดก็ไม่ต้องเหลือไว้ พวกนายเข้าใจความหมายที่ให้ขังเธอไว้ที่นี่ไหม นั่นเป็นสิ่งที่ประธานของพวกนายจะนำกลับไป แม้จะกลายเป็นศพก็อย่าให้เธอหนีไปได้!”

เธอสั่งให้พวกบอดี้การ์ดรีบปิดหน้าต่างบานนั้นให้สนิทด้วยความหวาดกลัว

เวินสวี่สวี่มองเห็นจากด้านในห้องและพยายามยื่นมือออกไปด้านนอก “อิ้นอิ้น รีบมาให้น้าดูหน่อย อิ้นอิ้น...”

ฮั่วอิ้น “...”

จริงๆ แล้วเขารู้สึกงุนงงเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าทำไมคุณน้าคนนี้ถึงตื่นตระหนกขนาดนี้

คุณน้ากู้ทำอะไรไม่ถูกอย่างนั้นหรือ เมื่อก่อนเธอก็เป็นแบบนี้ แล้วตอนนี้มีปัญหาอะไรอย่างนั้นหรือ

เป็นเพราะเด็กคนนี้ไม่ชอบพูดและไม่ชอบสื่อสาร เขามักจะขังตัวเองอยู่ในห้อง นั่นทำให้เขาคิดว่าสิ่งที่หญิงสาวคนนี้ทำกับเขาทั้งหมดเป็นเรื่องปกติ

“อิ้นอิ้น มาเร็วลูก มาให้น้าดูมือหน่อย...”

เวินสวี่สวี่แทบจะขอร้องอ้อนวอนอยู่ในนั้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและพยายามผลักบอดี้การ์ดที่ขวางอยู่ออกไปอย่างสุดกำลัง เพื่อที่จะดูมือของลูกชาย

เขาเป็นถึงลูกที่เธอตั้งท้องมาเก้าเดือนเชียวนะ ในฐานะแม่ หลังจากคลอดแล้วเธอก็ทิ้งเขาไป ไม่เคยทำหน้าที่แม่เลยสักครั้ง แล้วเธอจะปล่อยให้เขาไปอยู่กับหญิงสาวจิตใจอำมหิตแบบนี้ให้โดนทารุณอีกได้อย่างไร

เวินสวี่สวี่เสียงแหบไปหมดแล้ว “อิ้นอิ้น หนูมาให้แม่...ให้น้าช่วยเร็ว มาให้น้าดูมือหนูหน่อย...”

“...”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ฮั่วอิ้นที่อายุเพิ่งจะห้าขวบ เห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาที่อยู่ในหน้าต่างนั้นเป็นราวกับสายเลือด และอยากจะเข้าไปให้เธอดู

เขารู้สึกได้ถึงความห่วงใยและความรักที่เธอมีต่อตนเอง ความรักที่เด่นชัดแบบนั้น เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยมีมาก่อน

ในที่สุดฮั่วอิ้นก็ก้าวขาน้อยๆ ออกไป

แต่ในขณะนั้นเอง กู้ซย่าก็ยื่นมือและก้มตัวลงมาอุ้มเด็กน้อยไปอย่างรวดเร็ว

“ปิดให้สนิทซะ ถ้าฉันเห็นเธออีกก็อย่าคิดที่จะอยู่ในฮั่วซื่ออีกเลย!”