ตอนที่ 151
ตอนที่ 151 ประชาสัมพันธ์ภาพลักษณ์
September 21, 2026
“ปาปารัสซี่กุเรื่องขึ้นมาเอง ความจริงมันไม่มีอะไร” คำอธิบายของฉันมันดูว่างเปล่า
ก็แค่พาหมาไปเดินเล่นไม่ใช่เหรอ ก็แค่ไปทานข้าวกับหนีอีโจวมาไม่ใช่เหรอ? ฉันเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา แต่เรื่องที่จู่ๆหนีอีโจวมาสารภาพรักกับฉันมันคือเรื่องจริง เพราะแบบนี้ ฉันถึงยังไม่กล้ามองหน้าสีชิงชวน ท้ายที่สุดแล้วพวกปาปารัสซี่ก็เห็นว่าเป็นเรื่องสนุกและอยากให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ แถมยังชอบยุยงปลุกปั่นให้เกิดความวุ่นวาย
“คุณกับทนายพาหมาไปเดินเล่นอยู่ดีๆ ทำไมถึงกอดกันล่ะ?”
“เพราะว่า เพราะว่า” ฉันเม้มปาก
“อยู่ๆเขาสารภาพรักกับคุณใช่ไหม?”
ฉันแอบมองไปที่เขา ยังไม่ทันดูออกว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหนก็รีบก้มหน้าลงอีกครั้ง
“แล้วคุณเคยคิดไหมว่าปาปารัสซี่มาได้อย่างไร? ปาปารัสซี่ทำไมต้องแอบถ่ายคุณ พวกเขารู้ได้ยังไงว่าคุณอยู่กับทนาย? แล้วอีกอย่าง ทำไมทนายถึงต้องเลือกสารภาพรักกับคุณในเวลานี้ด้วย?”
ฉันเงยหน้าขึ้นมามองที่สีซิงซวน มันเหมือนมีบางอย่างแฝงอยู่ในคำพูดของเขาเมื่อกี้ ฉันยังคงคิดและไตร่ตรองอยู่ แล้วเขาก็เฉลยคำตอบออกมา “คนที่เรียกปาปารัสซี่มาก็คือตัวทนายเองไง”
“เป็นไปไม่ได้” ฉันรีบปฏิเสธคำพูดของเขาทันที “อีโจวไม่มีทางที่จะทำแบบนี้”
“อย่าพึ่งมั่นใจไปซะทุกเรื่อง”
“แรงจูงใจล่ะ?”
“โปรโมทตัวเองออกสื่อพร้อมกับได้ตัวคุณไปด้วยไงล่ะ”
“เขาไม่ใช่ดาราสักหน่อย ทำไมต้องอยากโปรโมทตัวเองออกสื่อด้วย”
“ทนายก็ต้องการเป็นที่รู้จัก ไม่อย่างงั้นใครจะว่าจ้างเขาให้ว่าความล่ะ?”
“เขามีธุรกิจอื่นๆอีกมากมาย”
“ใช่สิ ธุรกิจเป็นสิบๆอย่างของเขายังสู้รับงานเป็นทนายความหนึ่งคดีของอาจารย์ไห่เหอของเขาไม่ได้เลย คุณว่าเขาจะเต็มใจยอมทำงานหนักไปตลอดชีวิตเหรอ?”
“ไม่นะ หนีอีโจวไม่ใช่คนแบบนั้น”
“คุณรู้จักเขามากแค่ไหน?”
“เราโตมาด้วยกัน”
“เหอะๆ” สีชิงชวนมือข้างหนึ่งยันตัวลิฟต์ไว้ มืออีกข้างแกะเนคไทออก ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร เลยถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เขาแสยะยิ้ม “คุณรู้จักเขาตอนอายุเท่าไหร่ล่ะ ตอนเขาอายุสิบกว่าขวบ? คุณรู้ไหมว่าความชั่วร้ายของคนจะค่อยๆปรากฏชัดเจนขึ้นตามอายุ พวกคุณเพียงแค่เคยเล่นด้วยกันในวัยเด็ก คุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับหนีอีโจวไหมล่ะ?”
“คุณอย่าใส่ร้ายเขา”
ขณะนี้เองประตูลิฟต์ก็ได้เปิดออก เขาได้ก้าวเดินออกไปอย่างไว “คุณก็ลองใช้สมองของคุณคิดดูให้ดีๆนะ พวกคุณได้กลับมาเจอกันนานขนาดนี้แล้ว เขาไม่เคยที่จะสารภาพรักกับคุณเลยแต่กลับมาสารภาพรักยามคับขันแบบนี้เนี่ยนะ”
“สีชิงชวน” ในใจฉันอึดอัดมาก แต่ไม่สามารถหาคำอธิบายใดเพื่อมาโต้แย้งความหมายของเขา
“คุณรู้สึกว่าพี่เสี่ยวฉวนของคุณมีความรักที่ยาวนานให้กับคุณ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ยังไม่เคยลืมคุณ” ทันใดนั้นสีชิงชวนก็หยุดลงอย่างกะทันหัน จนฉันเกือบชนเขาเข้า รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา “คุณรู้ไหมว่าตอนที่เขาไปเรียนที่อเมริกาเขาเคยจีบผู้หญิงมาแล้วกี่คน?แล้วคุณรู้ไหมว่าเขาเคยอยู่กินกับผู้หญิงมาแล้วกี่คน? วันนี้ไปบ้านของแมรี่ พรุ่งนี้ไปบ้านของลี่ลี่ มันช่างมีความสุขเหลือเกินเนอะ”
“เป็นไปไม่ได้” ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรฉันก็ไม่เชื่อ บอกว่าสีชิงชวนเป็นคนแบบนี้ฉันยังอยากจะเชื่อซะกว่า แต่ถ้าบอกว่าเป็นอีโจวฉันไม่ทางเชื่อหรอก