ตอนที่ 159 ไม่ใช่ว่าพวกเรากำลังจะหลบหนีเสียหน่อย

สีชิงชวนต้องโง่มากแน่ๆ เพราะเขาไม่เพียงแต่ไม่ทุบตีฉัน แต่เขาอ่อนโยนต่อฉันมาก

มันจบแล้ว เขาเป็นคนวิกลจริตไปแล้ว

ถ้าหากคนเฉลียวฉลาดเช่นเขา เกิดอาการโง่ขึ้นมา ต่อไปเขาจะจัดการกับตระกูลได้อย่างไร?

แม้คุณแม่สีและคุณพ่อสีจะใจกว้างแค่ไหนก็สามารถฆ่าฉันได้

“ทำไมยิ่งเช็ดน้ำตายิ่งไหลออกมาเยอะขึ้นล่ะ?” เมื่อเขาฟังแล้วเหมือนลมหายใจจะขาด “ไม่ต้องร้องไห้แล้ว เซียวเซิง”

เพื่อไม่ให้รบกวนการรักษาของแพทย์ ฉันพยายามกลั้นน้ำตาไว้

หลังจากรักษาบาดแผลแล้ว หมอทายาให้เขา “รอยถลอกเหล่านี้ไม่ร้ายแรง ผมจะมาช่วยเปลี่ยนยาให้ทุกวัน แต่ช่วงนี้จะอาบน้ำหรือออกกำลังกายหนักไม่ได้ บริเวณไหล่มีรอยฟกช้ำที่ จะต้องนวดบริเวณนั้นหน่อย"

“ฉันทำเป็นค่ะ” ฉันเสนอตัว “เมื่อก่อนช่วงเอวของพ่อฉันนั้นไม่ดี ฉันเลยไปเรียนนวด”

หมอจ้องมองมาที่ฉัน “เช่นนั้นก็ยิ่งดีเลย เพราะการปรนนิบัติคุณชายสามนั้นยากมาก ดังนั้นไม่ว่าผมจะออกแรงมากหรือน้อยเขาก็จะหาเรื่องแตกคอกับผม”

ดูเหมือนว่าหมอค่อนข้างจะคุ้นเคยกับสีชิงชวน เขาพูดจาอย่างอิสระและไม่เป็นทางการ นอกจากนี้ยังเป็นไปได้ที่เขาจะรู้ว่าในเวลานี้สีชิงชวนไม่สามารถหาเรื่องทะเลาะแตกคอได้ เช่นนั้นเขาจึงพูดจาได้อย่างอิสระ

หลังจากที่หมอใส่ยาและบอกข้อควรระวังเสร็จแล้วก็จากไป ฉันนั่งลงบนพื้นจ้องมองสีชิงชวนที่อยู่ในสภาพน่าเวทนาด้วยท่าทีนิ่งงันเป็นไก่ไม้[1]

เป็นเพราะว่าเพิ่งใส่ยาเสร็จจึงไม่สามารถสวมเสื้อผ้าได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงเหมือนคางคกตัวใหญ่ ดูน่าสงสารเล็กน้อย

“คุณอยากดื่มน้ำไหม?” ฉันถามเขา

"คุณลุกขึ้นก่อน" เขากล่าว "ตอนคุณนั่งอยู่บนพื้นดูแล้วน่าหงุดหงิดมาก"

เขานี่เป็นคนปากร้ายจริงๆ ร่างกายของเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แต่ทว่ากลับยังสามารถพูดคำพูดน่ารังเกียจเช่นนี้ได้

ฉันลุกขึ้นจากพื้นและเดินไปรินน้ำหนึ่งแก้ว จากนั้นหาหลอดมาอันหนึ่งแล้วใส่เข้าไปในปากของเขา "ดื่มน้ำหน่อย"

ท่าทางของเขาดูรังเกียจมาก "คนที่ใช้หลอดมีแต่เด็กเท่านั้น"

“ใครบอก ในกรณีพิเศษผู้ใหญ่ก็สามารถใช้มันได้ อย่างเช่นคุณตอนนี้”

เขายังคงปฏิเสธที่จะดื่ม ฉันไม่รู้จริงๆว่าเขายืนหยัดต่อต้านไปเพื่ออะไร

“มันไม่ใช่ผ้าอ้อมผู้ใหญ่เสียหน่อย มันเป็นแค่หลอด ถ้าคุณไม่ดื่ม คุณจะตายเพราะกระหายน้ำ”

ในขณะนี้มีคนมาเคาะประตู เป็นพ่อบ้านที่อยู่ข้างนอก “คุณชายสามคุณอาการดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

“ไปเปิดประตู” สีชิงชวนหงุดหงิดมาก “อย่าปล่อยให้เขาเห่าหอนอยู่หน้าประตู”

ฉันเดินไปเปิดประตู พ่อบ้านยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเป็นกังวล "คุณนายสาม คุณชายสามไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"

“ยังมีแรงด่าคน น่าจะไม่เป็นไร” ฉันกล่าว

พ่อบ้านพยักหน้า “ผมจะไปบอกในครัวให้เคี่ยวซุปบำรุงกำลัง”

“ไม่ต้อง” สีชิงชวนแทบจะตะโกน “พ่อบ้าน อย่าบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นนายจะถูกฆ่าปิดปาก”

สีชิงชวนเป็นคนประหลาดเสียจริง ตกลงมาจากต้นไม้น่าอายขนาดนั้นเชียวเหรอ? มีอะไรที่ไม่สามารถพูดได้งั้นเหรอ

เขาเป็นเกย์ ป่าวประกาศบอกคนไปทั่วหล้าแล้วเขาก็ยังไม่สนใจ แล้วกับเรื่องแบบนี้มีอะไรให้ต้องกังวล

พ่อบ้านพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นก็เดินออกไป ฉันพบว่าบนตัวของฉันเต็มไปด้วยใบไม้ บนใบหน้าก็เลอะเทอะเพราะร้องไห้

ฉันมองไปที่สีชิงชวน "คุณอยู่คนเดียวสักพักได้ไหม ฉันจะกลับไปล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้า"

“ไม่ใช่ว่าผมอยู่คนเดียวแล้วจะต้องตายเสียหน่อย” เขาหันหน้าไปซุกบนเตียง

ดูเหมือนว่าเขาน่าจะยังไม่ได้หล่นจากต้นไม้ด้วยแรงที่มากพอ

ฉันเดินออกจากห้องของสีชิงชวน กลับได้เจอกับสีจิ่นยวนเข้าพอดี

เมื่อเขาเห็นฉัน เขาวิ่งเข้ามาหาฉันอย่างมีความสุข "เซียวเซิง" ทุกครั้งที่เห็นฉัน เขาจะดูตื่นเต้นมาก "ดูผิวของฉันสิ"

เขาเหยียดแขนออกเพื่อแสดงให้ฉันเห็น "สีจางลงมากแล้ว เมื่อคืนเธอกลับมาช้าฉันเลยทายาเอง" ท่าทีของเขาดูเศร้าใจมาก ราวกับว่าการทายาเป็นหน้าที่ของฉัน

“อืม ยินดีด้วย"

“เฮ้ ทำไมเธอถึงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นเช่นนี้” เขาก้มลงมองมาที่ฉัน “เธอร้องไห้ทำไม?” ท่าทีของเขาตกใจราวกับจะตายอย่างไรอย่างนั้น “เซียวเซิง เธอร้องไห้ทำไม?”

“อย่าตะโกน อย่าตะโกน” ฉันยืนเขย่งเท้าเพื่อปิดปากเขา “คุณช่วยหยุดตะโกนได้ไหม”

“เธอร้องไห้ทำไม? มีคนรังแกเธอหรือเปล่า？”