ตอนที่ 176
ตอนที่ 176 คุณขอร้องผมสิ
September 21, 2026
“คุณหันไป”
“จะทำอะไร?”
“ฉันแช่เสร็จแล้ว”
“ยังไม่ถึงเวลาเลยมั้ง?”
“แช่ต่อไปอีกฉันได้ตัวบวมแน่”
เขาตอบตกลงแต่โดยดี “เดี๋ยวผมไปหยิบชุดคลุมมาให้”
เขาหันกลับไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำที่แขวนอยู่บนราวมาให้ฉัน
“คุณหันไปก่อน”
“เดี๋ยวผมหลับตาให้”
“ไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าคุณแอบมองอยู่รึเปล่า”
“ไม่ต้องแอบหรอก ถ้าผมคิดจะดูจริงๆ” เขาหลับตาลง
ฉันยื่นมือโบกไปมาอยู่ตรงหน้าเขา เขารีบพูดขึ้น “อย่าทำตัวใจแคบหน่อยเลย ผมหลับตาอยู่”
“อ้อ คุณยังบอกว่าไม่ได้แอบมองอีก แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังทดสอบคุณอยู่?”
“หยดน้ำบนมือของคุณสะบัดเต็มหน้าผมแล้ว”
จริงเหรอ?
ช่างมันเถอะ ฉันรับชุดคลุมจากสีชิงชวนมาแล้วรีบคลุมตัวไว้อย่างรวดเร็ว
ชุดคลุมอาบน้ำทำมาจากผ้าขนหนู พอสวมเข้ากับตัวก็ดูดซับหยดน้ำบนร่างกายได้ทันที
ขณะที่ฉันมัดเชือกที่เอวเสร็จ สีชิงชวนก็ลืมตาขึ้นแล้ว
“ฉันยังไม่บอกว่าเสร็จเลย คุณลืมตาได้ยังไง?” ฉันพูดด้วยความเขินอาย
เขายื่นมืออุ้มฉันออกจากอ่างอาบน้ำ “วางใจได้ การที่ผมจะแอบมองคุณก็ต้องใช้ความกล้าเหมือนกัน”
ฉันรู้ว่าเขาจงใจยุยงฉัน และฉันก็รู้ดีว่าตัวเองถือว่าหุ่นดีอยู่ เขาคงจะคิดว่าฉันจะโกรธแล้วเปิดชุดคลุมออกเพื่อโชว์หุ่นให้เขาดูสินะ?
ไม่มีทาง
กลับถึงห้องนอน ฉันนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จู่ๆ สีชิงชวนก็กดให้ฉันนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเป่าผมให้กับฉัน
เหมือนว่านี่จะเป็นครั้งที่สองที่สีชิงชวนเป่าผมให้ฉัน ผมของฉันทั้งยาวและหนาซึ่งยากที่จะเป่าให้แห้ง
แต่เขากลับมีความอดทนดีนัก เขาใช้ผ้าเช็ดผมเช็ดเส้นผมให้หมาดก่อน จากนั้นค่อยๆ เป่าด้วยลมธรรมดาไม่ร้อนมาก
สีชิงชวนสูงเกินไปจนฉันที่นั่งอยู่เห็นแค่ครึ่งล่างของเขาในกระจกไม่เห็นครึ่งบนของเขาเลย
ฉันปรึกษาหารือกับเขาอย่างจริงจัง “จัดงานแถลงข่าวชี้แจงหน่อยดีไหม แบบนี้มันส่งผลต่อสีซื่อกรุ๊ป ถึงคุณจะไม่อะไรแต่ฉันรู้สึกผิดจนจะตายแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปฉันต้องกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่นอน”
“คุณรู้สึกผิดมากเกินไปแล้ว” เขาตอบส่งเดช “ผมไม่สนว่าคนอื่นจะมองผมยังไง”
“บางครั้งคำพูดคนก็สามารถฆ่าคนได้ อย่างเช่นหร่วนหลิงอวี้…”
“อย่าเอาผมไปเปรียบเทียบกับดาราสาวเมืองเซี่ยงไฮ้เก่า”
ฉันต้องรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาเทียบกันไม่ติด หลังจากที่ผมของฉันแห้งพอควร ฉันก็เงยหน้าขึ้นผลักไดร์เป่าผมในมือสีชิงชวนออก “ชี้แจงไปก็ไม่มีอะไรเสียหายทั้งยังยุติธรรมต่อป๋ออวี่ด้วย คุณดูสิเขาอยู่ของเขาดีๆ จู่ๆ ก็กลายเป็นแฟนคลับหนุ่มของคุณไปได้ นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”
“ก็คุณกำกับและแสดงเองไม่ใช่หรือไง?” เขาขยับเก้าอี้ของฉันให้เข้าที่แล้วเป่าผมต่อ “ถ้าคุณอยากทำงั้นก็ทำ”
“ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง”
“เดี๋ยวป๋ออวี่จะติดต่อคุณเอง”
“โอเค”
เขาดูเหมือนไม่เป็นห่วงอะไรเลยสักนิด ฉันพูดโกรธๆ “ฉันกังวลเรื่องของคุณแทบตาย แต่คุณกลับดูเหมือนไม่กังวลเลยสักนิด”
“ผมไม่อะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” เขาเป่าผมเสร็จปิดไดร์เป่าผมแล้วนั่งมองฉันอยู่ตรงหน้าพูดว่า “ผมจะบอกคุณอะไรอย่างหนึ่ง”
“เรื่องอะไร?”
“ผมจะจัดงานวันเกิด”
“หืม?” ฉันเบิกตากว้าง “คราวก่อนเหมือนคุณจะบอกฉันว่าคุณไม่เคยจัดงานวันเกิดมาก่อนนะ”
“คุณจะให้ของขวัญอะไรผมเหรอ?”
ฉันคิดแล้วคิดอีก เห็นเขาบ่นอยากได้รูปปั้นคริสตัลมานาน ภาพเหมือนของสีชิงชวนก็ใกล้จะเสร็จแล้วฉันสามารถให้อันนั้นเป็นของขวัญกับเขาได้