ตอนที่ 218
ตอนที่ 218 เหมือนผม
September 21, 2026
แต่ยังดีที่คนทยอยเข้ามาเก็บแก้วกัน ทำให้ความอึดอัดนั้นถูกทำลายหายไปอย่างรวดเร็ว
ฉันเอ่ยขึ้น “ไม่เป็นไรค่ะ พวกคุณเอาแก้วกับจานส่งให้เซ่อเบธได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันให้มันเอาไปใส่ในเครื่องล้างจานก็ได้แล้วค่ะ”
เซ่อเบธเอ่ยขึ้นมาจากอีกด้าน “วันนี้ถึงกำหนดเวลาทำความสะอาดเครื่องล้างจานค่ะ ใช้ไม่ได้ค่ะ”
งั้นก็ไม่เป็นไร จานกับแก้วแค่ไม่กี่ใบและก็ไม่ได้มันอะไรด้วย ฉันล้างเองก็ได้
คนเหล่านั้นวางแก้วกับจานลงจากนั้นก็เดินเรียงแถวขึ้นไปข้างบน ฉันเดินออกมาจากห้องครัวกำลังจะหาผ้ากันเปื้อน แต่กลับเห็นพวกเขายืนตัวแข็งทื่ออยู่บนบันไดราวกับถูกสะกดจุดเอาไว้
เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นสีชิงชวนยืนอยู่ด้านบนสุดของบันได กำลังมองกราดลงมาที่พวกเขา
“ยังไงล่ะ พวกนายมือหักกันหมดแล้วหรือไง ถึงต้องให้ภรรยาของฉันล้างแก้วล้างจานให้พวกนาย? ”
พวกเขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีคนหนึ่งตอบสนองขึ้นมาก่อน เขาหันหลังกลับมาทันที “ผมล้างเองครับๆ ”
หลังจากนั้นคนอื่นๆ ก็เดินตามหลังชายคนนั้นลงไปที่ห้องครัวทีละคนๆ
ฉันเอ่ยตามหลังพวกเขาไปอย่างตกตะลึง “ไม่เป็นไรค่ะ พวกคุณไปประชุมเถอะ แก้วแค่ไม่กี่ใบเอง”
ทันใดนั้นแขนของฉันก็ถูกคนคว้าเอาไว้ ฉันหันกลับไปมอง เป็นสีชิงชวน “ชอบบริการคนอื่นมากเลยเหรอ? งั้นทำไมไม่ไปเป็นพนักงานบริการซะละ? ช่วงนี้โรงแรมในเครือสีซื่อกรุ๊ปกำลังรับสมัครคนอยู่พอดี ผมออกใบรับรองให้คุณได้นะ คุณจะได้ไม่ต้องสัมภาษณ์”
“งั้นฉันต้องขอบคุณคุณแล้ว” โรงแรมของสีซื่อกรุ๊ปเป็นโรงแรมระดับห้าดาว คุณสมบัติที่ต้องการของพนักงานบริการก็จะเข้มงวดเป็นพิเศษ ได้ยินมาว่ามีการคัดเลือกระดับชั้นด้วย ไม่ใช่ว่าใครจะเข้าไปเป็นก็ได้
ฉันมองดูห้องครัวขนาดใหญ่ที่ถูกอัดแน่นไปด้วยบรรดาผู้จัดการระดับสูงเหล่านั้น ทุกคนใส่ชุดสูทรองเท้าหนังเดินไปล้างแก้วล้างจาน มองดูแล้วก็รู้สึกว่ามันทั้งน่าขำและน่าสงสารเล็กน้อย
“ทำไมต้องแกล้งพวกเขาด้วย บางคนเวลาอยู่บ้านน่าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องครัวอยู่ตรงไหน”
“งั้นก็พอดีเลย มาเรียนล้างจานที่บ้านผมนี่ไง เผื่อในอนาคตถูกผมไล่ออกอย่างน้อยก็ยังมีทักษะอยู่อีกหนึ่งอย่าง”
“คุณนี่มันใจดำจริงๆ ” ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเขาดีเลยจริงๆ “ตอนนี้คุณหายป่วยแล้วเหรอ ถึงได้เดินไปทั่วได้แบบนี้? ”
“ผมแค่เป็นไข้นะไม่ได้ขาพิการ ผมไม่ได้ป่วยจนแม้แต่ในบ้านของตัวเองก็เดินไม่ได้สักหน่อย”
ถ้าเป็นเรื่องการโต้เถียงกัน ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสีชิงชวนจริงๆ
ฉันคิดที่จะเดินหนีเขาออกมา เขาแข็งแรงขนาดนี้คงไม่ต้องให้ฉันประคองเขาขึ้นไปข้างบนหรอก แต่ทันใดนั้นเขาก็จับมือของฉันเอาไว้ และลูบคลำไปทั่วมือฉัน
“ทำอะไร? ” ฉันปัดมือเขาออก “ลูบอะไร? ”
“ดูว่ามือคุณหยาบหรือยัง ทั้งทำคุกกี้ทั้งล้างแก้ว”
“ทำแค่แป๊บเดียวมันจะไปหยาบได้ยังไง อีกอย่าง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ? ”
“เวลาผมจับแล้วมันจะไม่สบายมือผม” เขาพูดออกมาเต็มปากเต็มคำ ไม่ว่าคำพูดเหล่านั้นมันจะไร้เหตุผลมากแค่ไหน แต่ถ้ามันออกมาจากปากของสีชิงชวน เขาก็สามารถพูดออกมาให้มันดูมีเหตุผลได้
“ใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว พวกคุณจะประชุมกันอีกนานแค่ไหน? ”
“อีกนานมาก”
“งั้นฉันให้ยัยเซ่อเบธสั่งอาหารไว้ดีไหม? ”
“นี่คุณกลายเป็นแม่ครัวกับคนรับใช้ตั้งแต่เมื่อไร ต้องสนใจเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ”
“พวกเขามาที่นี่ ไม่ว่าจะมาทำอะไรพวกเขาก็คือแขก ในฐานะที่เป็นเจ้าของบ้านก็ต้องต้อนรับแขกให้ดี พวกเขาเป็นพนักงานของคุณ ไม่ใช่พนักงานของฉัน”
เขากดไหล่ของฉันเอาไว้ สีหน้าท่าทางของเขาดูมีความสุขกว่าเมื่อสักครู่นี้เล็กน้อย “เจ้าของบ้านเหรอ? อื้ม ฐานะนี้ก็ไม่เลวเลย ในฐานะที่เป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ ถ้าคุณอยากสร้างความเป็นมิตรในฐานะเจ้าของบ้านจริงๆ งั้นก็ทำตามใจคุณเลย”
“ให้ฉันสั่งอาหารจีนหรือว่าอะไรดี? ”
“คุณอยากเชิญพวกเขาทานอาหารฝรั่งเศสไปด้วยประชุมไปด้วยที่บ้านของพวกเราไหมล่ะ? ”
“ฉันไม่ได้หมายความว่ายังงั้น”
“สั่งพิซซ่า”
“จะมีคนไม่กินไหม? ”
“งั้นก็หิวต่อไป” เขาบีบคลึงคางของฉันเล็กน้อย “อย่าเอาแต่คิดถึงคนอื่นตลอดเวลา สนใจตัวคุณเองก่อน คุณอยากกินอะไรก็สั่งอันนั้น ให้คนอื่นกินตามคุณ”
“นั่นมันคุณ ไม่ใช่ฉัน”
“งั้นก็เปลี่ยนมาเป็นแบบผม” ดวงตาของเขาเปล่งประกายระยิบระยับ “คุณบริหารบริษัทขนาดใหญ่อย่างเซียวซื่อกรุ๊ป คุณจะมีนิสัยเหมือนแกะตัวน้อยไม่ได้”