ตอนที่ 245 หนูต้องระวังตัวให้เยอะๆหน่อย

สิ่งที่เฉียวอี้วิเคราะห์มันก็มีน่าคิด ฉันลองนึกดูดีๆแล้ว ตอนที่ฉันเจอเซียวซือในลิฟต์แล้วถามว่าจะไปงานปาร์ตี้วันเกิดสีชิงชวนไหม เธอก็ไม่ได้ตอบอะไร แล้วพอฉันเอาที่อยู่ให้กับเธอ เธอก็รับไว้ เป็นไปได้ไหมว่าสีชิงชวนไม่ได้เชิญเธอให้ไปด้วย? ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้ฉันสับสนเข้าไปใหญ่ ในใจของฉัน เซียวซือเป็นผู้หญิงที่เรียบร้อย อ่อนโยนและตรงไปตรงมา เป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อม เธอไม่เหมือนเป็นคนที่ทำเรื่องสกปรกๆเหล่านั้นได้

ฉันส่ายหัวไปมาราวกับเป็นป๋องแป๋ง “เป็นไปไม่ได้ เซียวซือไม่ใช่คนแบบนั้น”

“เธอนี่เป็นแฟนคลับที่ไร้สมองของเซียวซือจริงๆเลยเนอะ” เฉียวอี้ใช้นิ้วจิ้มที่หัวฉัน “นี่เธอเป็นคนโง่หรือยังไงกัน เซียวซือคือศัตรูหัวใจของเธอ แล้วทำไมหล่อนต้องช่วยเธอด้วย? ประสาทหรือไง”

“ฉันเคยพูดแล้วว่า หล่อนมาก่อนฉัน”

“ช่างหล่อนมาก่อนหรือมาหลัง ตอนนี้เธอกับสีชิงชวนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย ใครจะไปรู้ว่าหล่อนไปจากสีชิงชวนด้วยเหตุผลอะไร ตอนนี้นึกเสียดายขึ้นมาแล้วอยากได้คืนงั้นเหรอ ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจสักทีนะ?”

“ฉันรู้ว่าทำไมหล่อนถึงไปจากสีชิงชวน” ที่ผ่านมาฉันไม่เคยบอกเฉียวอี้มาก่อน เพราะกลัวว่าหล่อนจะปากมากพูดออกไป

“ห๊ะ?” หล่อนรีบเข้าใกล้ฉันอย่างให้ความสนใจ “เพราะอะไรล่ะ?”

“เพราะว่า” ฉันมองไปที่ประตู เฉียวอี้บอกว่า “ได้ปิดประตูไว้อย่างแน่นแล้ว ไม่มีใครได้ยินหรอก รีบพูดมา”

ฉันพูดเสียงต่ำ “เพราะว่า เซียวซือมีลูกไม่ได้”

“ห๊ะ?” หล่อนเสียงดังขึ้นมา ฉันจึงรีบปิดปากหล่อนเอาไว้ “ถ้าเธอกล้าเอาไปพูดให้ใครฟัง ฉันจะตัดลิ้นของเธอทิ้งแน่!”

“ทำอย่างกับละครหลังสองทุ่มของไต้หวันอย่างนั้นแหละ ไม่อยากจะเชื่อว่าเซียวซือจะจากสีชิงชวนด้วยเหตุผลนี้ ดูไม่เหมือนการเป็นตัวหล่อนเลยสักนิด!”

“หล่อนดูเป็นคนยังไงเหรอ?”

“หล่อนจะไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ จนกว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ เธออย่าคิดว่าเอาความทะเยอทะยานและความโลภเขียนไว้บนใบหน้าคนเท่านั้นถึงจะเรียกว่าอันตราย คนแบบเซียวซือที่เธอไม่มีทางดูออกนี่แหละที่เรียกว่าอันตราย ตอนนี้เซียวซือได้คิดว่าเธอเป็นศัตรูตัวฉกาจไปแล้ว เธอแย่งพ่อหล่อนมา แย่งบริษัท ตอนนี้ก็ยังแย่งสามีหล่อนมาด้วย นึกเหรอว่าหล่อนจะไม่อยากฆ่าเธอให้ตายๆไปซะ?”

“เธอไม่ต้องพูดแล้ว” เฉียวอี้พูดซะฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที “มันไม่ใช่อย่างที่เธอพูดหรอก”

“ถึงอย่างไร เซียวเซิง” เฉียวอี้จับมือฉันไว้ “เซียวซือยังชอบสีชิงชวนอยู่ หล่อนอยากได้เขากลับคืนมา มันคือเรื่องจริงที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ ไม่งั้นคนที่ปกติดูเป็นคนดีมีศีลธรรมอย่างหล่อน ทำไมเมื่อคืนถึงได้เป็นฝ่ายไปจูบสีชิงชวนได้ล่ะ? สีชิงชวนคือสามีของน้องสาวหล่อน จะบอกว่าหล่อนไม่รู้งั้นเหรอ?”

ฉันนิ่งไปสักพัก ที่จริงเฉียวอี้วิเคราะห์ได้ถูกต้องแล้ว ที่ผ่านมา เซียวซือเคยบอกฉันเห็นว่า ตอนนี้ฉันกับสีชิงชวนได้อยู่ด้วยกันแล้ว ให้ฉันเดินตามหัวใจของตัวเอง ถ้าหากว่าฉันชอบสีชิงชวนจริงๆ เธอจะไม่ขวางระหว่างฉันกับสีชิงชวน แต่ว่า เมื่อคืนเธอเป็นฝ่ายที่ไปจูบสีชิงชวนเอง ฉันเห็นจะๆเลย

สักพักใหญ่ๆฉันถึงตอบ “อาจเพราะ หล่อนเองก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้”

เฉียวอี้ตบมือดังๆ “สวย น้องสาวห่างๆอย่างเธอนี่มันดีกับพี่สาวเธอที่สุดเลย อธิบายได้สวยมาก เพราะถึงอย่างไรหล่อนก็พูดให้เธอเชื่อได้คนเดียว ฉันไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว”

ฉันไม่อยากคิดว่าเซียวซือเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือขนาดนั้น ในตระกูลเซียว ฉันไม่อยากนึกย้อนใบหน้าของทุกคนที่เป็นแบบนั้นกันหมด ตอนเที่ยงที่มีนัดทานข้าวคุยงานเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทอิเล็กทรอนิกส์บริษัทหนึ่ง ท่านเป็นเพื่อนคนหนึ่งของพ่อฉัน ดังนั้นจึงนัดมาทานมื้อเที่ยงพร้อมกัน แล้วคุยงานไปด้วย นักธุรกิจระดับสูงไม่เคยกลัวเรื่องการทานอาหารไม่สะดวก และการคุยงานในขณะทานข้าวมันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ท่านนามสกุลเย่ว์ ฉันเรียกท่านว่าคุณอาเย่ว์ บริษัทของพวกท่านกับเซียวซื่อกรุ๊ปร่วมงานกันมายาวนาน ที่นัดทานข้าวกันวันนี้ ก็เพื่อจะพูดคุยการร่วมงานกันต่อ เพราะสัญญาก่อนหน้านี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ถึงเวลาที่ต้องเซ็นสัญญากันใหม่ ฉันสนิทกับคุณอาเย่ว์มาก ฉะนั้นเวลาที่พูดคุยกันจะไม่รู้สึกกดดันอะไรเลย พูดคุยเรื่องส่วนงานเสร็จ ก็จะชวนคุยเรื่องทั่วๆไป

จู่ๆคุณอาเย่ว์ก็กล่าวขึ้นมาว่า “หลังจากที่หนูแต่งงานกับสีชิงชวนของสีซื่อกรุ๊ปแล้ว ความสัมพันธ์เป็นไงบ้าง?”

“ค่ะ ก็ดีนะคะ” ฉันตอบ

“คราวที่แล้ว จู่ๆผู้ช่วยของเขาก็มาหาอาเพื่อจะคุยเรื่องการร่วมงานกัน”

“สีซื่อกรุ๊ปจะร่วมงานกับคุณอาเย่ว์เหรอคะ? หนูจำได้ว่าคุณอากับเขาไม่เคยไปมาหาสู่กันมาก่อนใช่ไหมคะ”

“บริษัทของเราได้มอบการทำธุรกิจด้านนี้ให้กับเซียวซื่อกรุ๊ปของพวกหนูหมดเลย อาดูแล้วสีซื่อกรุ๊ปไม่น่าจะเป็นคนที่ชอบแย่งผลประโยชน์จากคนอื่นหรอกนะ อีกอย่างหนูกับสีชิงชวนก็ยังมีความสัมพันธ์เป็นสามีภรรยากัน มันเลยทำให้อาไม่เข้าใจ เลยต้องมาถามหนูดู”

“เรื่องการงาน พวกเราคุยกันน้อยมากเลยค่ะ”

“อ้อ” คุณอาเย่ว์พยักหน้าแล้วคีบเนื้อไก่ให้ฉันชิ้นหนึ่ง “ตอนพ่อหนูยังอยู่ เขาชอบทานไก่กุ้ยเฟยมาก”