ตอนที่ 25 นิสัยต่างกัน เจอเหตุการณ์ไม่เหมือนกัน

ปกติฉันจะไม่ร้องไห้ง่ายๆ ทว่าหากเริ่มร้องแล้วจะหยุดยาก

ฉันก็เหมือนฝักบัวอาบน้ำที่เสียแล้ว น้ำตาไหลพรั่งพรูไม่หยุด

ต่อมาพี่สาวคนโตลงมาพร้อมกับแม่เลี้ยง พวกเธอร้องไห้เสียงดังลั่น ฉันเลยหยุดเมื่อได้ยินเสียงพวกนี้

การร้องไห้ของพวกเธอออกแนวแสดงละคร พี่สาวคนโตร้องไห้อย่างมีจังหวะมาก

ส่วนแม่เลี้ยงไม่ได้ปล่อยโฮขนาดนั้น ทว่าเธอร้องไห้ไม่กี่เสียงก็เป็นลมล้มพับไป ห้องโถงจึงเกิดความโกลาหล พี่จางกับพี่สวีรีบไปเชิญหมอด้วยความกระวนกระวาย ส่วนสีชิงชวนกับพี่เขยใหญ่ก็ส่งแม่เลี้ยงขึ้นไปชั้นบน

เมื่อเอาฉันไปเทียบกับพวกเธอ การร้องไห้แบบไร้เสียงของฉันมันไม่ถือว่าเป็นอะไรเลย

ฉันร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง คุณย่ากุมมือฉันแล้วเอ่ยเสียงที่แหบกว่าเมื่อครู่ “ไม่เจอกันแค่คืนเดียว ทำไมผอมซูบตั้งเยอะเลย? ทำไมเมื่อคืนหนูถึงเฝ้าศพของพ่อหนูล่ะ? หนูไม่ใช่ลูกคนโตสักหน่อย เธอคือลูกคนโตใช่ไหม?”

คุณย่าชี้ไปยังพี่สาวคนโต “ใช่เธอไหม?”

“คุณย่าคะ คุณพ่อเสียชีวิตกะทันหัน พวกเรายอมรับความจริงไม่ได้ค่ะ จึงอยู่เฝ้าไม่ไหว” เซียวหลิงหลิงเอ่ย

“ความหมายของเธอก็คือเสียวเซิงเซิงของพวกเราไม่เสียใจ เลยเฝ้าได้อย่างนั้นหรือ?” แม้คุณย่าจะเมตตาฉันมาก ทว่าปกติท่านก็ดุใช้ได้เลย เซียวหลิงหลิงตกใจตาค้าง “คุณย่าคะ หนูไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อยนะคะ”

“คืนนี้” คุณย่าตบมือของฉัน “เสี่ยวเซิงเซิงพักผ่อนที่ชั้นบน เสี่ยวชวนอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวเซิงเซิงต่อนะ พรุ่งนี้ก็ทำพิธีฝังศพแล้ว ลูกคนโตกับคนรองต้องเฝ้าศพพ่อตัวเองบ้าง พ่อตัวเองจะได้ไม่มาตำหนิพวกเธอในความฝัน”

เซียวซือยืนหลุบตาอยู่ด้านข้าง หลังจากที่คุณย่าพูดจบ เธอก็พูดเสียงเบาว่า “คุณย่านั่งก่อนนะคะ หนูยังมีธุระที่บริษัทค่ะ อยู่เป็นเพื่อนคุณย่าไม่ได้นะคะ”

เธอหมุนกายแล้วเอ่ยเสียงเบาๆ กับสีชิงชวน “ไปกันเถอะ”

สีชิงชวนยังไม่ทันก้าวท้า คุณย่าก็ใช้ไม้เท้าทิ่มตัวเขา “หลานจะไปไหน?”

“ไปบริษัทครับ”

“พรุ่งนี้จะเผาพ่อตาของหลานแล้ว วันนี้หลานอยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ไม่เข้าบริษัทแค่วันเดียว มันคงไม่หายไปไหนหรอก”

คุณย่าเอ่ยอย่างมีชั้นเชิงมาก ขนาดสีชิงชวนก็ยังไร้คำโต้ตอบเลย

และมีเพียงคุณย่าที่เอาเขาอยู่หมัด ฉันนึกถึงเส้นหมี่ที่เขาทำให้ฉันกินเมื่อคืน ถือว่าตอนนี้คุณย่าแก้แค้นให้ฉันแล้ว

ข้อดีของสีชิงชวนคือไม่เถียงคำพูดของคุณย่า เขาจึงนั่งด้านข้างฉัน

เซียวซือไม่ได้ยืนกรานที่จะให้เขาไปส่ง เธอเอ่ยคำอำลาเสียงอ่อนโยน จากนั้นก็เดินออกไป

เธอเป็นคนมีออร่า เป็นสาวฮอตอันดับต้นๆ ในเมืองฮวา เธอโดดเด่นทั้งด้านกิริยามารยาท หน้าตา การศึกษาและความสามารถที่ไม่แพ้ใคร

คุณย่านั่งสักพักก็กลับไป เพราะท่านมีอาการปวดเอว ดังนั้นหากกลับไปถึงที่บ้านตระกูลสีแล้ว คุณหมอจะเข้าไปรักษาท่านถึงที่บ้าน

คุณแม่สีมองฉันแล้วตบไหล่ฉันกะทันหัน ก่อนจะพูดเสียงเบากับฉันว่า “เซียวเซิง ทำใจด้วยนะ”

ฉันเป็นคนอ่อนไหวง่าย คำพูดของคุณแม่สีทำให้ฉันน้ำตาคลอ ทว่าสุดท้ายแล้วน้ำตาก็ไม่ได้ไหลมาอาบแก้มฉัน เพราะน้ำตาของฉันไหลหมดตั้งแต่ตอนที่ร้องไห้กับคุณย่าแล้ว