ตอนที่ 258 ผมจะแบ่งมรดกจากคุณ

ฉันตื่นมาอีกทีฟ้าก็สว่างแล้ว มีแสงที่ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ภายในห้องเกิดความสว่างขึ้น เฉียวอี้ยังคงหลับอยู่ข้างๆฉัน เอาขามาพาดบนตัวฉันไว้ หล่อนเป็นคนตัวสูงอยู่แล้ว ขาของหล่อนจึงทั้งหนักและยาว ทับตัวฉันจนฉันเกือบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

ฉันแตะตัวหล่อน “เฉียวอี้ เธอตื่นขึ้นมาได้แล้ว ให้ฉันมีทางรอดหน่อยได้ไหม?”

เวลาที่หล่อนหลับ ไม่ว่าจะเรียกยังไงหล่อนก็ไม่ตื่นหรอก ฉันจึงทำได้แค่ยอมแพ้ไป ฉันรู้สึกว่าวันนี้ไข้ตัวเองลดลงแล้ว พอแตะหน้าผากตัวเองดู ก็ไม่ได้ร้อนอะไรมากมายแล้ว น้ำเกลือก็ให้จนหมดแล้วเหมือนกัน ไม่รู้ว่าพยาบาลจะเข้ามาดึงเข็มออกให้ฉันเมื่อไหร่ ฉันลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ตอนเดินผ่านประตูแล้วมองผ่านกระจกออกไปข้างนอก มันทำให้ฉันตกใจอย่างมาก

ผู้บริหารระดับสูงพวกนั้นยังไม่ไปไหนกันเลยเหรอเนี่ย เหมือนมะเขือยาวที่ปลิวไปตามลมแรง นอนกองกันเต็มพื้นไปหมด บางคนก็นอนพิงหลับกันบนเก้าอี้ยาวหน้าห้อง พวกเขาไม่ได้ไปไหนทั้งคืนเลยเหรอ? สีชิงชวนบอกให้ฉันพักผ่อนสักครู่ จากนั้นฉันก็หลับไปเลย ต้องโทษเฉียวอี้ที่เล่านิทานให้ฉันฟังทั้งคืน จนทำให้ฉันลืมตาไม่ขึ้น จากนั้นก็หลับไปเลย ฉันไม่ได้ออกคำสั่ง พวกเขาจึงไม่กล้าไปไหน

แน่นอนว่าคนที่พวกเขากลัวไม่ใช่ฉัน แต่เป็นสีชิงชวน แล้วตัวของสีชิงชวนอยู่ไหนอ่ะ? ฉันเหลือบไปเห็นเขาอยู่บนโซฟาห้องข้างนอก เขาเองก็กำลังหลับอยู่ ขายาวของเขายื่นออกมาเลยโซฟา ดูแล้วน่าจะนอนลำบากมาก ฉันนั่งลงข้างเขา พูดตามตรง ฉันไม่รู้จริงๆว่าสีชิงชวนกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าเขาเกลียดฉันจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องมาเฝ้าฉันทุกคืนก็ได้ กลับไปนอนที่บ้านจะดีกว่า แต่หากว่าเขาชอบฉันจริงๆ วันนั้นคงไม่กลั่นแกล้งฉันแบบนั้นหรอก ฉันอยากจะหามีดผ่าตัดมาเปิดหัวเขาดูจริงๆ ดูว่ามันมีอะไรอยู่ในนั้นฉันพยายามทำอะไรอย่างเบาที่สุดแล้วนะ แต่จู่ๆก็เห็นสีชิงชวนลืมตาขึ้นมา มันทำให้ฉันตกใจมาก ฉันอยากจะถอยหลัง แต่ลืมไปว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ จึงทำให้ก้นฉันลงไปนั่งกับพื้นเลย

เขารีบยื่นมือดึงฉันขึ้นมา ด้วยท่าทีรังเกียจมาก “การแอบมองคนอื่นเป็นงานอดิเรกของคุณสินะ!”

ใครจะอยากแอบมองเขา? คิดมากไปหรือเปล่า?

“ผู้บริหารระดับสูงพวกนั้นยังไม่กลับกันเลยเหรอ?”

“คุณไม่เห็นเหรอ?” เขาลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาแล้วแตะหน้าผากของฉัน “โอ้ว ไข้ลดแล้วนี่ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นยารักษาที่ดีเหมือนกันนะ!”

“เป็นเพราะยาที่คุณหมอสั่งจ่ายมันได้ผลต่างหากเล่า”

เขาไม่ได้โต้เถียงฉัน ยืนขึ้นพร้อมกับดึงตัวฉันขึ้นมา “ไปล้างหน้าล้างตา เดี๋ยวจะให้คนส่งอาหารเช้ามาให้”

“แล้วผู้บริหารระดับสูงพวกนั้นล่ะจะทำยังไงต่อ?”

“ยังอีกสักพักกว่าจะถึงเวลาเข้างาน ให้พวกเขารอไปก่อน”

“พวกเขารอมาทั้งคืนแล้วนะ”

“แล้วจะทำไมอ่ะ?” เขาดันฉันให้เข้าไปในห้องน้ำ แล้วเขาก็ยืนมองฉันอยู่ตรงขอบประตู “คุณเป็นคนแจกเงินเดือนให้กับพวกเขา ครอบครัวของพวกเขาอยู่ได้ก็เพราะคุณ ฉะนั้น รอแค่คืนเดียวมันจะเป็นไรไป?”

“ฉันไม่ได้เป็นคนแจกเงินเดือนสักหน่อย บริษัทต่างหากเล่า!”

“คุณต้องมีจุดยืนเป็นของตัวเอง อย่าปล่อยให้คนอื่นไล่บี้คุณอยู่ตลอดแบบนี้” เขาโยนผ้าขนหนูให้ฉันผืนหนึ่ง “เป็นเพราะคุณไม่ได้มีความมุ่งมั่งในการต่อสู้เลยไง เซียวเซิง”

ฉันไม่ได้สู้รบสักหน่อย จะให้ฉันมุ่งมั่งในการต่อสู้ทำไม? หลังจากที่ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็เปลี่ยนชุดที่สามารถพอปะเจอคนได้ แล้วป้าอู๋มาส่งอาหารเช้าให้ฉัน เฉียวอี้ยังนอนอยู่ ให้ใช้ฆ้องใบใหญ่มาตีให้ตื่นก็คงไม่ตื่นหรอก ฉันเก็บอาหารเช้าให้หล่อนไว้ชุดหนึ่ง แล้วนั่งกินบนโซฟาในห้องข้างนอก สีชิงชวนดื่มกาแฟแต่เช้าเลย และให้ฉันชิมดูด้วย ขมเหมือนมีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณแม่เฉียวได้ทำปลาให้กินแล้วทำดีปลาแตก ทำให้กินปลาตัวนั้นอย่างกับกินหวงเหลียนอย่างงั้นเลย มันขมจนไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ เขาทานกาแฟดำกับขนมปังชีส ชีสยืดได้ยาวมากราวกับกำลังกินเส้นบะหมี่เลย

“คุณไม่ไปทำงานเหรอ?” จำได้ว่าเขาเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดเลย น่าจะได้สองวันแล้วที่ไม่ได้ไปทำงาน

“ถึงผมจะไม่ไป แต่ก็มีคนมาคอยรายงานให้ทราบอยู่ตลอด ไม่เหมือนกับคุณ” เขามีความสุขกับการใช้มีดมาแทงฉันมาก ยิ่งฉันเลือดไหลมากเท่าไหร่เขาก็จะยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น

โรคจิตมาก

“แต่ว่า วันนี้ไข้คุณก็ลดแล้ว และผมก็มีประชุมต้องไปประชุมพอดีเลย”