ตอนที่ 266 ผมจะปกป้องคุณเอง

เฉียวอี้มาแล้ว และสไตล์ของเธอคือเธอจะเข้ามาโดยไม่เคาะประตูทุกครั้ง ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างเรามันถึงขั้นที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับเรื่องแบบนี้

แต่วันนี้ต่างออกไป ฉันยังคงร้องไห้น้ำตาไหลเป็นสายอยู่ในอ้อมแขนของฉินกวน

เหตุผลที่ฉันอยู่ในอ้อมแขนของฉินกวนนั้นแตกต่างจากที่เฉียวอี้เห็น

ฉันถือว่าฉินกวนเป็นพ่อของฉัน แม้ฉันจะรู้ว่าเขาอาจไม่ใช่พ่อจริง ๆ แต่อย่างน้อยในใจฉันก็มีความปรารถนาและความหวัง

แต่เฉียวอี้ไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างแม่ของฉันกับฉินกวนในก่อนหน้านี้

ฉันบอกเธอทุกอย่าง แต่ยกเว้นเรื่องนี้ที่ไม่เคยบอกเธอ

เฉียวอี้อ้าปากกว้าง ฉันไม่อยากเปิดเผยให้ทุกคนรู้ก่อนที่ฉันจะแน่ใจ ฉันยังไม่รู้ชีวิตส่วนตัวของฉินกวน ในเมื่อเขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงและฉันไม่อยากให้ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขา

ฉันยืดตัวขึ้นจากอ้อมแขนของฉินกวนแล้วเช็ดน้ำตา

เฉียวอี้มีสีหน้าตกตะลึงมากพร้อมอาหารที่ถืออยู่ในมือ ฉันกลัวว่ามันจะเหมือนในละครที่หลังจากถูกยั่วอารมณ์แล้ว จากนั้นของที่อยู่ในมือก็ตกลงไปที่พื้นและแตกละเอียด

โชคดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น

เธอตกตะลึง “ฉินกวน คุณมาได้ยังไง?”

“เซียวเซิง เธอร้องไห้ทำไม?”

“ฉินกวน ทำไมคุณถึงกอดเซียวเซิงล่ะ?”

ฉันรีบผละออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างร้อนรน

ฉันจะอธิบายกับเฉียวอี้ว่าอย่างไรดี?

เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน

ไม่ เธอไม่ใช่แค่เพื่อน แต่เธอเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของฉัน

ฉันพูดจาสะเปะสะปะและพูดติดอ่าง “เฉียวอี้ ฟังฉันอธิบายก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่เธอเห็น”

“เอ๊ะ?” เธอวางของในมือลงแล้วลูบมือ “ฉันเห็นอะไร?”

ในเวลานี้ ฉินกวนยืนขึ้นพร้อมสีหน้าที่นิ่งสงบ เขาไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนฉัน

เขายิ้มและนวดไหล่ของเฉียวอี้ “คุณมาแล้ว”

“ใช่ค่ะ ฉันมาแล้ว”

“เดี๋ยวผมมีนัดทานอาหารมื้อเที่ยง ผมขอตัวไปก่อนนะ” เขาโบกมือให้พวกเราก่อนจะเดินออกไป

ฉินกวนไม่ได้อธิบายอะไรเลย จริง ๆ แล้วเขาอาจรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะอธิบาย

แต่ฉันรู้สึกลนลานในใจเป็นอย่างมาก ฉันกลัวมากว่าเฉียวอี้จะเข้าใจผิดเพราะฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างฉินกวนกับแม่ของฉันอย่างไรดี

ฉินกวนออกไปแล้ว เฉียวอี้หันกลับมามองฉันเป็นเวลานาน “ทำไมเขาถึงออกไปทันทีที่เจอฉันล่ะ?”

“เขาบอกว่าเขามีนัดสังสรรรค์ไม่ใช่เหรอ?”

“อ่อ” เฉียวอี้ก้มลงและจ้องมาที่ฉัน “เซียวเซิง เธอร้องไห้ทำไมล่ะ?”

“ฉัน...” ฉันลูบจมูก “ฉินกวนบอกว่าฉันอยู่ข้างสีชิงชวนแล้วลำบากมาก ฉันก็เลยร้องไห้น่ะ”

“อ่อ” เธอนั่งลงและละความสนใจทันที “อยู่ข้างสีชิงชวนแล้วมันลำบากมากเลยเหรอ?”

“ประมาณนั้น” ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน หัวของฉันเละยิ่งกว่าแป้งเสียอีก

“แล้วเธออยากอยู่กับเขาไหม?”

“เอ่อ” ฉันมองไปที่เฉียวอี้ เธอเบิกตากว้างมากและกรอกตาไปมา เธอปั่นหัวฉันสำเร็จแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามหน่อยว่า ความปรารถนาที่จะเธออยากอยู่กับเขานั้นสำคัญกว่าความลำบาก หรือความลำบากสำคัญกว่าความปรารถนา”