ตอนที่ 305 เซียวเชิง เธอยังมีฉันนะ

ฉันรู้ว่าเซียวเซิงจะพูดแบบนั้น

ในโลกนี้ ถึงแม้จะไม่มีใคร แต่ฉันยังมีเซียวเชิง

ฉันมองหาน้ำดื่มในรถและให้เธอ “ฤทธิ์แอลกฮอล์แรงมาก ดื่มน้ำไปเยอะๆเลย”

เธอรับมันและกลืนลงไปครึ่งขวด "ไม่เป็นไร เหล้าแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากแสร้งทำเป็นว่าฉันดื่มไม่ได้ เซียวเซิง..." เฉียวยี่จับฉันไว้ทันใด ก้มหน้าแล้วถอนหายใจ “เมื่อก่อนพ่อบอกฉันเสมอว่าห้างคือสนามรบ ฉันมักจะรู้สึกว่าเขาเป็นพวกชอบทำให้ตกใจ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทุกคนที่ฉันติดต่อด้วยตอนนี้ ทุกคำพูด ทุกสายตาที่มองมา ตาไม่จำเป็นต้องสื่อถึงฉัน ฉันต้องคิดให้รอบคอบเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในหูและตาของฉัน และฉันต้องไม่เปิดเผยด้านที่แท้จริงของฉันให้ใครเห็น สรุปคือเธอต้องเป็นคนที่ปลอม แต่เธอต้องเชื่อในตัวเองด้วยว่าเป็นคนปลอม ฉันดื่มได้ แต่ต้องแสร้งทำเป็นว่าดื่มไม่ได้ ฉันเกลียดนักธุรกิจชาวไต้หวันแซ่เจีย และฉันอยากต่อยเขาให้ตาบอด แต่ฉันทำตามใจตัวเองไม่ได้ ก่อนหน้านี้ฉันทำได้แค่ปฏิบัติต่อเขาด้วยความหน้าซื่อใจคดแบบเดียวกัน”

“เฉียวอี้ เธอโคตรเจ๋งเลย”

“ไม่เลยๆ” เฉียวอี้จับมือฉัน “ฉันไม่ได้บอกเธอว่าฉันมีความยากลำบากมากแค่ไหน ที่ฉันบอกเธอคือ อยู่โลกที่จอมปลอมเราก็ต้องปฏิบัติต่อมันด้วยใบหน้าเสแสร้ง ความจริงใจของคุณสงวนไว้สำหรับผู้ที่ปฏิบัติต่อเธอด้วยความจริงใจแบบเดียวกันเท่านั้น เซียวเซิง เธอรู้ไหมว่าจะพ่ายแพ้ยับเยินเพราะอะไร?”

ฉันส่ายหน้า เธอรีบจับมือฉัน “นั่นเป็นเพราะเธอเปิดเผยมันออกมาหมดเลยไงล่ะ”

เฉียวอี้โตขึ้นแล้วจริงๆ เธอไม่ค่อยพูดแบบนี้กับฉันนัก

เท่าที่ฉันรับรู้เกี่ยวกับเธอมาตลอด เธอดูไร้ยางอายเสียจนพ่อมักจะกระทืบเท้าด้วยความโกรธแล้วพูดว่า "เมื่อไหร่จะโต ไอ้เด็กบ้า"

เฉียวอี้ดูโตขึ้นทันตาเห็น เธอได้เติบโตจนอยู่ในจุดที่ไม่เพียงแต่เป็นผู้รับผิดชอบเฉียวซื่อกรุ๊ปได้แล้ว แต่ยังต้องเผชิญโลกที่ไม่เป็นมิตรใบนี้เพียงลำพังอีกด้วย

“เซิงเซิงน้อยของฉัน คุณใจดีเกินไปสำหรับโลกใบนี้"

ในรถเงียบสนิท ฉันเห็นเพียงว่าดวงตาของเธอสดใสมากๆ

“นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ” ฉันพูดทันที “ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีจิตใจดีเช่นนี้ เธอวางใจได้เลยฉันจะปกป้องเธอเอง ฉันจะปกป้องคุณให้ดีที่สุดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น "

“เฉียวอี้” ฉันไม่ได้ร้องไห้มาสองสามวันแล้ว แต่พอตอนนี้น้ำตาของฉันออกมาเมื่อได้ฟังคำพูดของเฉียวอี้

ภายในรถไม่มีไฟ แต่ฉันก็สามารถมองเห็นนัยน์ตาของเธอได้ ราวกับมีทะเลสาบในดวงตาของเธอที่ทำให้ฉันสงบลงในชั่วพริบตา

ทันใดนั้นใจของฉันก็ไม่หวั่นไหว

ฉันอยากร้องไห้ แต่ฉันกลั้นมันไว้สุดแรง

เมื่อเป็นเรื่องแบบนี้น้ำตามันไหลออกมา ไม่สามารถควบคุมได้

เฉียวอี้ก็เอื้อมมือมากอดฉันและตบหลังฉันเบาๆ ““ร้องไห้ออกมาเถอะ น้ำตาไม่ใช่สัญญาณของความอ่อนแอ อย่าโทษตัวเอง อย่าเสียใจ เธอไม่ผิด เธอปฏิบัติต่อทุกคนในโลกนี้ด้วยความจริงใจ เธอพูดถูก โลกต่างหากที่ผิด คนพวกนั้นที่ปฏิบัติต่อคุณก็ผิด”

มีเพียงเฉียวอี้เท่านั้นที่ทำให้ฉันแน่ใจและทำให้ฉันอบอุ่นเช่นนี้

ฉันกอดเธอไว้แน่น น้ำตาเปียกเสื้อเชิ้ตสีเขียวอ่อนของเธอ

“เซิงเซิงน้อยผู้น่าสงสารของฉัน” เฉียวอี้พูดประโยคนี้อีกครั้ง “อย่ากลัว อีกสักพักก็ดีขึ้น ฉันจะช่วยเธอได้ตำแหน่งผู้อำนวยการกลับคืนมาเอง”

“เฉียวอี้” ฉันร้องไห้จนพูดออกมาฟังไม่ชัด ““ฉันมอบตำแหน่งนี้ให้เซียวซือด้วยความเต็มใจ ไม่มีใครบังคับฉัน”

“ฉันรู้ ฉันรู้” เฉียวอี้พยักหน้า “แม้ว่าเธอจะมอบมันให้กับเซียวซือด้วยความเต็มใจ แต่มันก็เป็นการแสดงออกถึงความจนปัญญาของเธอ เธอคิดว่าเธอไม่สามารถปรับตัวได้ และเธอกลัวว่าจะเป็นอุปสรรคต่อเซียวซือ เป้าหมายเธอคือทำเพื่อเซียวซือ แต่คำนึงถึงตัวเอง แต่ไม่เป็นไร ฉันจะสนับสนุนเธอเอง เมื่อเฉียวกรุ๊ปผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ ฉันจะช่วยเธอเอง"

อันที่จริง ฉันไม่มีความทะเยอทะยานในเรื่องนี้เลย แต่เมื่อมองดูเปลวไฟในดวงตาของ ฉันจะปฏิเสธเธอได้อย่างไร?