ตอนที่ 320 ความจริงพี่ไม่ต้องมาเยี่ยมฉันก็ได้

ได้ยินว่าสีชิงชวนกำราบสีจิ่นยวนด้วยการใช้กำลัง จากนั้นวันต่อมาเขาก็ถูกส่งตัวไปที่สนามบินและบังคับให้เขากลับต่างประเทศไปเรียนต่อ

ฉันไม่รู้จะบรรยายเด็กที่ชื่อสีจิ่นยวนคนนี้ดี บางทีเขาอาจจะทำให้สีชิงชวนเกลียดฉันยิ่งกว่าเดิมก็ได้ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก

ยังไงสีชิงชวนก็เกลียดฉันมากพอแล้ว ฉันไม่กลัวหรอกว่าเขาจะเกลียดฉันเพิ่มขึ้นอีก

เซียวซือมาเยี่ยมฉัน เมื่อเจอกับเธออีกครั้ง ฉันรู้สึกเกรงใจมาก เพราะหลายเดือนมานี้เหมือนว่าเธอมาเยี่ยมฉันพร้อมกับถือช่อดอกไม้มาด้วยบ่อยเหลือเกิน

ทันทีที่เธอเจอฉันก็พูดขอโทษขอโพย “โทษทีนะเซียวเซิง หลายวันมานี้ฉันยุ่งๆ วันนี้เพิ่งได้ว่างมาเยี่ยม”

“ไม่เป็นไรๆ” ฉันพูดอย่างรีบร้อน “จริงๆ พี่ไม่ต้องมาก็ได้ ยังไงฉันก็เข้าโรงพยาบาลบ่อยอยู่แล้ว ตัวฉันเองก็ชินแล้วน่ะ”

เธอปักดอกไม้จนเรียบร้อย จากนั้นก็นั่งลงข้างเตียงฉัน “อย่าพูดแบบนี้สิ ใครๆ ก็ไม่อยากให้ตัวเองเข้าโรงพยาบาลกันทั้งนั้น ตอนที่เธอมาขอลาหยุดกับฉัน บอกว่าวันถัดไปจะไปต่างประเทศ เธอก็ส่งไปแล้ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?”

“แหะ” ฉันหัวเราะเจื่อนๆ “ก็ไม่รู้ว่ายังไงเหมือนกันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้ บางทีฉันอาจจะซวยล่ะมั้ง”

เธอหยิบแตงยาวๆ ลูกหนึ่งออกมาจากตะกร้าผลไม้ที่เธอเอามาด้วย จากนั้นก็ปอกมันด้วยมีดปอกผลไม้

“อันนี้คือแตงไทย กรอบแล้วก็หวานมาก”

ฉันมองนิ้วเรียวยาวของเซียวซือที่กำลังปอกผลไม้ด้วยความซื่อบื้อ นิ้วของเธอคล่องแคล่วมาก ปอกเปลือกได้บางมาก

คนมีความสามารถทำอะไรก็เก่งไปหมด ส่วนฉันปอกผลไม้ไม่เก่งเลย

ครั้งก่อนตอนที่เฉียวอี้ไม่สบาย ฉันปอกแอปเปิลให้เธอลูกหนึ่ง พอปอกเสร็จก็เหลือแต่แกนมันแล้ว

เซียวซือปอกเสร็จก็หั่นมันเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ในจานและส่งมาให้ฉัน ฉันใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มมันขึ้นมา มันทั้งกรอบทั้งหวานและอร่อยมาก

เซียวซือนั่งอยู่ข้างหน้าฉันอยู่อย่างนั้น ทำให้ฉันรู้สึกกดดันมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

ฉันพูด “พี่ยุ่งจะตาย รีบไปทำงานเถอะ!”

“ในสายตาเธอตอนนี้ชีวิตของฉันมีแต่งานใช่ไหม?” เซียวซือยิ้ม “วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์!”

“อ้อ” ฉันลืมไป ฉันอยู่แต่ในโรงพยาบาลทุกวัน ไม่รู้ว่าคืนนี้มันเดือนปีที่เท่าไหร่

เซียวซือนั่งอยู่ครู่หนึ่ง และล้วงอะไรบางอย่างจากในกระเป๋าส่งมาให้ฉัน “ถ้าเธอไม่สะดวกก็ไม่ต้องมาก็ได้ แต่ฉันแค่รู้สึกว่าฉันควรเอาบัตรเชิญมาให้เธอ”

ฉันก้มหน้าลงมอง มันคือวันเกิดครบรอบ 50 ปีของแม่เลี้ยง

“ฉันจะไปให้ได้แน่นอน” ฉันพูดออกมาทันที

“บัตรเชิญเขียนเสร็จตั้งนานแล้ว ตอนนั้นก็ไม่คิดว่าเธอจะไปต่างประเทศ แล้วเธอก็ไปไม่ได้อีก ฉันก็เลยคิดว่าจะมาดูว่าเธอไปได้ไหมตอนที่มาเยี่ยมเธอ แต่ตอนนี้ดูเหมือน…” เธอมองไปที่ขาของฉัน “เหมือนเธอจะไม่สะดวกชั่วคราว”

“ยังเหลืออีกตั้งอาทิตย์หนึ่งไม่ใช่เหรอ?” ฉันบอก “ถึงตอนนั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ”

“งั้นเธออย่าทำอะไรเกินตัวล่ะ ไม่ต้องฝืน”

เซียวซือยุ่งมากจริงๆ ถึงจะเป็นวันอาทิตย์ แต่โทรศัพท์ของเธอก็ยังดังไม่หยุด เธอพูดกับฉันอย่างเกรงใจ “งั้นเสียงหัวเราะเซียวเซิง ฉันไม่กวนเธอพักผ่อนแล้ว ฉันไปก่อนนะ”

ฉันไปส่งเธอไม่ได้ จึงทำได้แค่บอกให้พยาบาลไปส่งเธอ

เซียวซือกลับไปได้ไม่เท่าไหร่ เฉียวอี้ก็เดินตามเข้ามาทันที เธอหันไปมองข้างหลังอยู่ตลอดเวลา “เซียวซือมาทำไม?”

“ก็มาเยี่ยมฉันน่ะสิ”

ใต้ตาเฉียวอี้คล้ำมาก ดูก็รู้ว่าเมื่อคืนเธอนอนไม่พอ

“เมื่อคืนเธอดื่มไปเยอะ ทำไมไม่นอนเยอะๆ หน่อย?”