ตอนที่ 366 นี่มันเรื่องอะไรกัน

งั้นตอนนี้ควรทำอย่างไร? ฉันสับสนมึนงงไปหมดแล้ว

“อย่างไรก็ตามการผ่าตัดเปิดกะโหลกนั้นคือเรื่องใหญ่ จะต้องแจ้งกับผู้ป่วยสักหน่อย จากนั้นพวกเราจะเตรียมการผ่าตัดหล่อนให้เร็วที่สุด!”

ในเมื่อหมอได้กล่าวถึงเรื่องการผ่าตัด เช่นนั้นก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องโกหก ไม่อย่างนั้น แม่เลี้ยงแกล้งป่วยแถมยังสามารถแกล้งผ่าตัดเปิดกะโหลกให้กับตัวเองด้วยงั้นหรือ?

เรื่องราวนี้ดำเนินไปในทิศทางที่ทำให้ฉันรู้สึกเหนือความคาดหมายเล็กน้อย ฉันและหร่วนหลิงเดินออกจากห้องทำงานของหมอ พวกเราทั้งสองคนยืนอยู่หน้าประตูห้องอย่างโง่เขลา สบสายตากันและกันเป็นเวลาเนิ่นนาน

“ทำไมความหมายนั้นค่อนข้างเกินความคาดหวังไปหน่อย?” หร่วนหลิงกล่าว

“การอุปมาของคุณนั้นดูจะไม่เหมาะสมสักเท่าไรนัก”

“ราวกับคุณกำลังกล่าวว่าสรุปแล้วนี่คือเรื่องจริงหรือว่าโกหกกันแน่? หมอคนนั้นสมรู้ร่วมคิดกับหล่อนหรือเปล่า?”

“ฉันแค่รู้สึกน่ะ เพราะว่าหมอคนนั้นดูมีอำนาจและบารมีเป็นอย่างมาก เขาคงไม่ผิดจรรยาบรรณขนาดนั้นหรอก”

“มีจรรยาบรรณไปเพื่ออะไร? กินได้หรือว่าดื่มได้งั้นเหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเรื่องราวมันจะบังเอิญขนาดนั้น”

แต่ทว่าเรื่องราวบนโลกใบนี้นั้นก็มีเรื่องที่บังเอิญเป็นอย่างมาก หรือบางทีอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ?

ฉันและหร่วนหลิงเดินมาถึงห้องพักผู้ป่วยของแม่เลี้ยง หล่อนยังคงนอนอยู่อย่างนั้น

ฉันเดินไปถามพยาบาลว่าอาการของหล่อนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง พยาบาลบอกกับฉันว่าหล่อนยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่น แต่สัญญาณชีพของหล่อนยังคงที่และเป็นปกติ

หร่วนหลิงแสดงท่าทางหยามเหยียดเป็นอย่างมาก “เสแสร้งตั้งแต่แรก”

ฉันยืนอยู่ข้างเตียงแม่เลี้ยง การที่คนคนหนึ่งหมดสติหรือว่าเสแสร้งแกล้งทำนั้นอย่างไรก็สามารถมองออก

เปลือกตาของเธอขยับเล็กน้อย มีร่องรอยของลูกตากำลังเกลือกกลิ้งอยู่ภายใต้เปลือกตา

ฉินคิดว่าอาการหมดสติครั้งนี้เป็นเรื่องโกหก แต่ฉินคิดว่าอาการป่วยของหล่อนนั้นเป็นเรื่องจริง

อาจเป็นเพราะว่าเรื่องราวบนโลกใบนี้นั้นช่างบังเอิญ แม่เลี้ยงแสร้งป่วย แต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อได้ไปทำการตรวจสุขภาพแล้วกลับตรวจพบอาการผิดปกติ

คาดว่าต่อให้หมอบอกความจริงกับหล่อน ตัวหล่อนก็ยังคงคิดว่าเป็นเรื่องโกหก

ฉันให้หร่วนหลิงกลับไปก่อน ฉันนั่งลงข้างเตียงแม่เลี้ยงและคอยเฝ้าดูหล่อน

ทันทีที่ฉันนั่งลง พยาบาลก็เดินเข้ามาบอกกับฉัน “คุณเซียวคะ ผู้ป่วยต้องการพักผ่อน คุณไม่สามารถอยู่ภายในห้องพักผู้ป่วยได้นะคะ”

“ฉันก็ไม่ได้รบกวนการพักผ่อนของเธอนี่คะ คุณน้ายังคงหมดสติอยู่ไม่ใช่เหรอคะ? สภาวะวิกฤต ฉันจะคอยเฝ้าเธอค่ะ”

“ตอนนี้สถานการณ์ของเธอทรงตัวนะคะ”

“แต่เธอยังไม่ได้สตินะคะ นี่เรียกว่าทรงตัวเหรอ?” ฉันย้อนถามพยาบาล

พยาบาลถึงกับพูดไม่ออก ดูจากสีหน้าท่าทางของเธอแล้วฉันสามารถรับรู้ได้ว่าแม่เลี้ยงได้ซื้อตัวเธอไว้

แม้ว่าฉันจะขี้ขลาดตาขาว แต่ฉันนั้นสามารถอ่านใจคนได้โดยการพิจารณาสังเกตจากสีหน้าและคำพูด นี่คือความสามารถพิเศษของฉัน

ภายใต้การจ้องมองของฉัน เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพยาบาลคนนั้นแสดงท่าทางร้อนตัว เดินจากไปพร้อมด้วยเสียงฮึดฮัด

ฉันยังคงนั่งอยู่ด้านข้างเตียงของแม่เลี้ยง จ้องมองใบหน้าของแม่เลี้ยงที่กำลังหลับตา

เธอเป็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งเมื่อตอนที่เธอยังเป็นวัยรุ่น หลังจากที่เข้าสู่วัยกลางคนก็เริ่มมีน้ำมีนวล ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ได้อ้วนมากขนาดนั้น แต่เมื่อสวมชุดกี่เพ้ากำมะหยี่ บริเวณหน้าท้องของเธอก็ยังคงมีพุงเป็นชั้น

อย่างไรก็ตามเนื้อเพลงนั้นเป็นความจริง เวลาเป็นเหมือนมีดที่กระตุ้นให้คนมีอายุมากยิ่งขึ้น

ฉันจ้องมองใบหน้าของแม่เลี้ยงอย่างนิ่งงัน ฉับพลันประตูถูกผลักและเปิดออก หลี่เฉิงหมิงเดินเข้ามาด้านในพร้อมกับผู้บริหารระดับสูงส่วนใหญ่ของเซียวซื่อกรุ๊ป ด้วยลักษณะท่าทางก้าวร้าวนั้นเพียงมองแค่แวบแรกฉันก็รู้ได้ในทันใด เขาจะต้องมาคิดบัญชีกับฉันอย่างแน่นอน