ตอนที่ 394 ขอบคุณฟ้าดิน

ถึงจะอันตรายฉันก็จะเข้าไป ฉันจะมองดูเฉียวอี้ตกลงไปต่อหน้าต่อตาได้ยังไง?

ฉันไม่คิดอะไรทั้งนั้นแล้ว ต่อให้พวกเราทั้งสามคนจะลงไปด้วยกัน ฉันก็ไม่สามารถมองดูอยู่ข้างๆ โดยไม่สนใจแบบนี้ได้

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันไปเอาเรี่ยวแรงมากมายขนาดนั้นมาจากไหน ฉันสะบัดตัวออกจากหร่วนหลิง จากนั้นก็วิ่งเข้าไปหาเฉียวอี้

อู๋ซือเหมยกำลังยื้อยุดอยู่กับเฉียวอี้ คาดว่าเธอน่าจะไม่สังเกตเห็นฉัน ดังนั้นฉันจึงเข้าไปใกล้พวกเธอได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ปีนขึ้นไปบนราวจับและกอดเฉียวอี้เอาไว้แน่น และดึงตัวเธอเข้ามาหาฉัน

ฉันได้ยินกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังฉันกรีดร้องออกมาเสียงแหลม จากนั้นภาพตรงหน้าของฉันก็เบลอไปหมด ก็เลยไม่รู้ว่าเป็นตำรวจหรือเจ้าหน้าที่ดับเพลิงกันแน่ที่วิ่งเข้ามาหาพวกเรา

ทันใดนั้นอู๋ซือเหมยก็ก้มลงมากัดแขนฉันอย่างแรง ฉันรู้สึกว่าฟันของเธอแหลมคมมากราวกับสัตว์ป่า

ฉันเจ็บจนปฏิกิริยาตอบโต้ของฉันบอกให้ปล่อยมือออก

ฉันเห็นเลือดสีสดเลอะอยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวของฉัน และเมื่อฉันปล่อยมือ อู๋ซือเหมยก็ผลักเฉียวอี้ออกไปอย่างแรง

ฉันเห็นเฉียวอี้ล้มลงไปข้างหลัง จากนั้นก็ตกลงไปจากตึกยี่สิบหกชั้น

ฉันยืนอยู่ด้านข้างราวจับ ฉันเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน

เฉียวอี้เหมือนใบไม้ที่ถูกลมพัดตกลงไป เธอร่วงหล่นลงไป และไม่รู้เลยว่าจะปลิวไปทางไหน

“เฉียวอี้! ” ฉันกรีดร้องออกมา ใช้แรงมั้งตัวกรีดร้องออกมา

ฉันยื่นมือออกไปจะคว้าเธอเอาไว้ แต่เฉียวอี้ตกลงไปเร็วกว่าที่ฉันคิด

มีอะไรบางอย่างหวานๆ คาวๆ พุ่งขึ้นมาจากกระเพาะของฉัน ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ฉันรู้สึกแค่ว่ามีก้อนอะไรเหนียวๆ อุดตันอยู่ที่คอของฉัน จนฉันตาพร่ามัว ภาพตรงหน้าของฉันเดี๋ยวก็เป็นสีดำ เดี๋ยวก็เป็นสีแดง จากนั้นฉันก็หงายหลังล้มตึงลงไป

การเป็นลมไปในสถานการณ์คับขันแบบนี้ น่าจะเป็นกลไกป้องกันอัตโนมัติที่เกิดขึ้นภายในร่างกายของคนเรา เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเห็นสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านี้

ฉันเป็นลมล้มลงไป หมดสติโดยสมบูรณ์ ในช่วงที่ฉันเป็นลมล้มลงไปนี้ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย จิตสำนึกของฉันว่างเปล่า

เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันมองดูโคมไฟบนเพดานอยู่หลายนาทีถึงจะค่อยๆ นึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าที่ฉันจะเป็นลมขึ้นมาได้

ชิ้นส่วนเล็กๆ น้อยๆ หลายชิ้นปรากฏขึ้นในสมองของฉัน

ภาพแรกคือภาพที่เฉียวอี้กับอู๋ซือเหมยยืนอยู่ด้านนอกราวจับ ภาพที่คือภาพที่อู๋ซือเหมยผลักเฉียวอี้ และภาพสุดท้ายคือภาพที่เฉียวอี้หงายหลังตกลงไปจากตึกยี่สิบหกชั้น

“เฉียวอี้! ” ฉันลุกขึ้นนั่งด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเย็นๆ ออกท่วมตัวทันที

เมื่อสักครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น? เฉียวอี้ เฉียวอี้ตกลงไปแล้ว เธอตกลงไปจากตึกยี่สิบหกชั้น!

ฉันเปิดผ้าห่มออกมาและกำลังจะลงจากเตียง แต่มีคนมากดฉันไว้จากข้างๆ “เซียวเซิง คุณฟื้นแล้ว ผมจะไปตามหมดมาตรวจคุณ”

เป็นเสียงของสีชิงชวน ฉันหันไปมองเขาทันที เขายืนขมวดคิ้วอยู่ข้างๆ เตียงของฉันด้วยความร้อนรน

“เฉียวอี้” ฉันเปิดปากพูดกับเขา น้ำเสียงแหบแห้งไปหมด “เฉียวอี้ตกลงไปจากตึก ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? เธอตายหรือเปล่า? เฉียวอี้จะตายไม่ได้นะ คุณแม่จะเสียใจ ตอนนี้คุณพ่อก็ป่วยหนัก เฉียวอี้จะเป็นอะไรไปอีกคนไม่ได้นะ”

แต่ตกลงไปสูงขนาดนั้น เธอจะไม่เป็นไรเลยได้ยังไง?

ฉันหัวหนักขาเบายืนนิ่งๆ ไม่ได้ สีชิงชวนประคองฉันเอาไว้ “เฉียวอี้ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงมาก ในทางกลับกันเป็นคุณต่างหากที่มีปัญหานิดหน่อย”

ฉันไม่สนว่าฉันจะเป็นอะไร เขาบอกว่าเฉียวอี้ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ฉันไม่เชื่อ ฉันจับข้อมือของเขาเอาไว้แน่น “คุณอย่ามาโกหกฉันนะ เฉียวอี้เป็นยังไงกันแน่? เธออยู่ที่ไหน? เธอตายและใช่ไหม”