ตอนที่ 4 ฉันเห็นอะไรอีก?

ฉันรู้สึกหดหู่ใจยิ่ง เพราะฉันคิดว่าตอนที่ฉันหย่ากับสีชิงชวน ฉันยังคงเป็นสาวพรหมจรรย์ ทว่ากลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

ฉันโทรศัพท์หาเฉียวอี้ ซึ่งเสียงของเธองัวเงียอย่างชัดเจน “ฮัลโหล”

“เธอนอนอยู่เหรอ?”

“ทำไมต้องทำเสียงตกใจด้วย?”

“ตอนนี้พึ่งจะสองทุ่มเองนะ”

“ใครกำหนดไว้ว่าเข้านอนตอนสองทุ่มไม่ได้? ”

ฉันไม่อยากถกเถียงกับเธอ จึงพูดสั้นๆแบบได้ใจความว่า “ออกมาดื่มสักสองแก้วสิ”

“ความสามารถในการดื่มของเธอเนี่ยน่ะ ช่างเถอะ”

“เฉียวอี้” ฉันเหมือนเด็กกำพร้าผู้แสนเจ็บปวด เอ่ยเสียงกลุ้มใจว่า “ฉันมีอะไรกับสีชิงชวนแล้ว เธอรีบมาปลอบใจฉันเร็ว”

“ห้ะ?” เสียงของเฉียวอี้กระปรี้กระเปร่าขึ้นในบัดดล ฉันได้ยินเธอดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วย “เกิดอะไรขึ้น? ในที่สุดเธอก็แฝงตัวเข้าหาศัตรูสำเร็จแล้วเหรอ?”

“อย่ามัวแต่พูดมากอยู่เลยฉันจะรอเธอที่ชิงบาร์นะ”

“ที่นั่นไม่น่าไปหรอก ไม่มีหนุ่มหล่อสักคน ฉันพาเธอไปอีกที่หนึ่งดีกว่า หนุ่มหล่อเพียบเลย เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นไปให้”

ฉันไปตามพิกัดที่เฉียวอี้ส่งมาให้ ตอนยืนมองหน้าร้านก็ว่าแปลกแล้วนะ แต่ตอนเข้าไปนั่งในร้านบาร์ก็ยิ่งรู้สึกว่าที่นี่แตกต่างจากที่อื่น

เรียกได้ว่าที่นี่เกือบไม่มีผู้หญิงเลย มองไปทางไหนก็มีแต่ผู้ชาย และเป็นอย่างที่เฉียวอี้บอกจริงๆ ที่นี่มีแต่หนุ่มหล่อๆ ทั้งนั้น

กระทั่งบริกรหนุ่มที่มาเสิร์ฟเบียร์ก็หล่อเสียไม่มี ทว่าเขาวางเบียร์เสร็จก็จากไป บริการไม่ค่อยประทับใจเท่าใดนัก

ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่สาวงามล่มเมือง แต่ก็ถือว่าเป็นสาวสวยอันดับต้นๆ ของเมืองฮวา ถึงเขาจะมีแฟนแล้ว ทว่าก็ไม่ควรทำท่ารังเกียจเดียดฉันท์ขนาดนี้ก็ได้

ฉันรินเบียร์ให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จากนั้นก็จิบเบียร์เบาๆ มองบรรยากาศภายในร้านบาร์ไปเรื่อยๆ

อุ๊ย! ฉันเหมือนจะเจอเรื่องเหลือเชื่อเข้าแล้ว สุดหล่อคนนั้นทำไมไปซบบ่าของชายร่างบึกบึนล่ะ? และชายคนนั้นก็กำลังลูบไล้ก้นของเขาด้วย

ฉันจึงจินตนาการไปถึงเรื่องบางอย่าง และเฉียวอี้ก็มาถึงพอดี เธอหย่อนกายนั่งด้านข้างฉัน

“เฉียวอี้ โน้นๆ เธอเห็นยัง?” ฉันสะกิดให้เธอดูช็อตเด็ดที่พึ่งเห็นสดๆ ร้อนๆ

เธอกลับเฉยๆกับเรื่องพรรค์นี้ “มีอะไรน่ามอง ที่นี่ก็มีแต่คู่แบบนี้แหละ”

ฉันกะพริบตารัวๆ เมื่อปรับอารมณ์ให้คงที่แล้วก็เอ่ยถามว่า “เธอชวนฉันเข้าบาร์เกย์เหรอนี่?”

“ก็เออนะสิ บาร์เกย์มีหนุ่มหล่อๆ เยอะแยะ”

“เธอเพี้ยนไปแล้ว ฉันก็ว่าทำไมมีแต่ชายล้วน และยังไม่มีใครมองเธอแม้แต่ปราดเดียวด้วย”

“อย่างน้อยก็เป็นอาหารตาไง เห้อ! ตั้งแต่ที่เธอแต่งงานกับสีชิงชวน เมืองฮวาก็ไม่มีผู้ชายหล่อๆ ให้มองอีกเลย” เฉียวอี้นั่งไขว้ขา ยกเบียร์ขึ้นมา ในปากยังคาบซิการ์ไว้ด้วย

ฉันจึงจะสังเกตเห็นว่าวันนี้เธอแต่งตัวสไตล์ผู้ชาย ใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงสูทแล้วเพิ่มด้วยเสื้อสูท เธอเป็นความตัวสูง หากฐานะทางบ้านไม่ดีก็สามารถเป็นนางแบบประทังชีวิตได้เลย ส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรใส่แบบนี้ก็เข้าท่าดี

“เธอใส่แบบนี้ทำไม?” ฉันดึงเสื้อของเธอ

“แบบว่าอาจจะมีหนุ่มคิดว่าฉันเป็นผู้ชาย จากนั้นก็จะมีความรักแสนโรแมนติกยังไงละ”

“ขึ้นเตียงก็รู้ความจริงแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“เธออย่าเชยไปหน่อยเลย รู้จักความรักแบบเพลโตเปล่า?” เธอใช้แขนมากระแทกตัวฉัน “เล่าเรื่องเธอกับสีชิงชวนมาสิ?””