ตอนที่ 415 นี่มันเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว

ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นเต้าหู้ชิบะที่เหนียว จะไม่เป็นตุ๊กตากระดาษที่เวลาลมพัดก็ล้มลง

อาหารเย็นในคืนนี้มีมากมายจนเต็มโต๊ะใหญ่

คุณย่าเห็นว่าเฉียวอี้ก็มาด้วย จึงสั่งให้ครัวทำอาหารรสเผ็ดและอาหารทะเลเป็นพิเศษ

เฉียวอี้ถูฝ่ามือของเธอเข้าด้วยกันและขอบคุณคุณย่า "เซียวเซิงอยู่กับคุณย่าที่นี่หนูก็วางใจค่ะ คุณย่าคือคนที่รักเธอมากที่สุดนอกเหนือจากหนูในโลกนี้"

ยายยิ้มและตบมือ “ไปล้างมือก่อนเถอะ อย่าปากหวานกับฉันตอนนี้เลย”

วันนี้ครอบครัวเต็มไปด้วยผู้คนที่รับประทานอาหาร ไม่ต้องพูดถึงพี่น้องและพี่สะใภ้ และคุณพ่อสีก็รับประทานอาหารที่บ้านด้วย

คุณพ่อสียุ่งมากและมีงานเลี้ยงมากมายในตอนเย็น เมื่อเขาไม่ต้องไปงานเลี้ยง เขาทานน้อยมากและไม่ค่อยทานข้าวที่บ้าน

คุณนายสีกระตือรือร้นมากเกี่ยวกับเฉียวอี้ และคอยขอให้ป้าแม่บ้านจัดอาหารให้เธอ

อาหารในจานของเฉียวอี้วางซ้อนไว้สูง และกล้ามปูดันจิเนสชิ้นใหญ่วางไว้อยู่บนจาน ซึ่งดูเหมือนมือที่ชูสองนิ้วอยู่

พ่อของสีนั่งตรงข้ามฉัน เขาก้มหน้ากินข้าวและไม่พูดมาก ฉันแค่เหลือบมองเขาและเตรียมจะดื่มซุป

ทันใดนั้นในหัวของฉันก็สะดุ้งโหยง ฉันเงยหน้าขึ้นทันทีและมองไปที่คุณพ่อสีอีกครั้ง

เขาก้มศีรษะลง ดังนั้นฉันจึงมองเห็นได้แค่หน้าผากและดั้งจมูกของเขาจากมุมนี้ ยิ่งฉันมองมัน ฉันยิ่งรู้สึกว่าเขาดูเหมือนผู้ชายในรูปภาพที่เจินเสียนให้ฉันมาก

แม้ว่าคุณพ่อสีจะอายุมากกว่า 50 ปี แต่ผมของเขาก็หนาและหัวไม่ล้านเลย มันแทบจะเหมือนคนในรูปทุกประการ

ฉันให้ความสนใจกับตรงขมับของคุณพ่อสี ที่มีไฝสีน้ำตาลขนาดเล็กซึ่งถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็มองไม่เห็น

หัวใจของฉันเต้นแรงและมือของฉันก็สั่นเทา

เดาว่าสีชิงชวนที่อยู่ข้างๆ ฉันคงเห็นบางอย่างผิดปกติ เขาจับมือฉันและมองมาที่ฉัน "เกิดอะไรขึ้น เซียวเซิง ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

"เปล่าค่ะ" ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ "ฉันกลับไปที่ห้องก่อนนะ"

“คุณจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวผมหยิบให้”

“ไม่ๆๆ ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันไปหยิบเอง”

ฉันดึงเก้าอี้และวิ่งออกจากห้องทานอาหารอย่างเร่งรีบ

ในใจของฉันบอกฉันตลอดว่านี่เป็นไปไม่ได้ มันแปลกเกินไป นี่มันเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญก็เท่านั้นเอง

แค่มุมนี้ก็คล้ายกันนิดหน่อยเอง เป็นไปไม่ได้หรอก มันจะเป็นไปได้ยังไง?

ทำไมแม่ของฉันถึงไปมีความสัมพันธ์กับคุณพ่อสีได้ล่ะ?

มันบ้าเกินไปแล้ว ละครน้ำเน่าตอนแปดโมงเช้ายังไม่กล้าแสดงเช่นนี้เลย

ฉันวิ่งขึ้นชั้นบนไปที่ห้องของตัวเอง และหารูปถ่ายในกระเป๋าของฉัน

ฉันแทบจะหยิบออกมาจากซองจดหมายด้วยมือไม้สั่นๆ

คุณพ่อสีเหมือนกับผู้ชายในรูปถ่ายจริงๆ เมื่อมองจากมุมนี้ ฉันเอาภาพถ่ายจ่อไปที่ใต้แสงไฟและดูอย่างระมัดระวัง

ฉันมองไปที่หน้าผากของบุคคลในภาพถ่าย แม้ว่าจะไม่ชัดเจนนัก แต่ฉันเห็นจุดดำบนหน้าผากของเขาจริง ๆ ซึ่งน่าจะเป็นไฝ และตำแหน่งของมันก็เหมือนกับตำแหน่งของคุณพ่อสีทุกประการ

มิน่าล่ะเมื่อฉันเห็นภาพนี้เมื่อตอนเที่ยง ในแวบแรกฉันรู้สึกว่าทำไมหน้าผากของคนๆนี้คล้ายกับของสีชิงชวนมากขนาดนี้ ตอนนี้ฉันสามารถอธิบายได้แล้ว เพราะบุคคลในภาพอาจเป็นคุณพ่อสีก็เป็นได้

ดังนั้นสีชิงชวนจึงดูเหมือนเขาไม่ผิดสักนิด

มือและขาของฉันสั่นเทา เริ่มเวียนหัว

ถ้าคนในรูปคือคุณพ่อสีจริงๆ แล้วถ้าแม่ของฉันกับคุณพ่อสีมีความสัมพันธ์กันจริงๆล่ะก็