ตอนที่ 48
ตอนที่ 48 คุณแนะนำตัวเองไปแล้วหรือยัง?
September 21, 2026
สีจิ่นยวน เป็นชื่อที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
แต่ดวงตาของเขาสวยมากจริงๆ ราวกับมีดอกไม้นับร้อยดอกไม้กำลังเบ่งบานอยู่ด้านในนั้น
ทำไมในดวงตาของคนบางคนถึงสามารถเต็มไปด้วยแสงอาทิตย์ได้ และในดวงตาของบางคนก็บานสะพรั่งไปด้วยดอกไม้
แต่ในดวงตาของสีชิงชวนกลับเต็มไปด้วยไฟนรก
“คุณผู้หญิง คุณคือใครเหรอครับ? พักอยู่ในบ้านของพวกเราเหรอครับ? ”
“อ้อ” ฉันพยักหน้า “ใช่ ตอนนี้ก็ใช่ค่ะ”
“คุณคือ” เขากะพริบตา “คุณคงจะไม่ใช่ภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันของพี่สามของผมหรอกใช่ไหม? ”
เขาเป็นน้องชายของสีชิงชวนจริงๆ ด้วย เขาฉลาดมาก ฉลาดเหมือนสีชิงชวน
ฉันยิ้มให้เขา “ใช่ค่ะ ฉันชื่อเซียวเซิงนะ”
“คุณเด็กมาก” เขามองสังเกตฉันจากบนลงล่าง และสรุปออกมาแบบนี้
“คุณก็เด็กมากเหมือนกัน”
เขายิ้ม เผยฟันขาวออกมาให้เห็น “ปีนี้ผมอายุยี่สิบ กำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยในแคลิฟอร์เนียครับ”
“ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสามปี เพิ่งเรียนจบ”
“เพิ่งเรียนจบก็แต่งงานกับพี่สามของผมแล้ว ความรักของพวกคุณดีมากเลยใช่ไหมครับ? ”
“เอ่อ” ฉันไม่อยากตอบคำถามนี้ จึงชี้ขึ้นไปบนฟ้ามั่วๆ “คุณดูสิ นกพิราบล่ะ”
เขาเงยหน้าขึ้น แสงแดดส่องเข้าตาของเขา จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมา “โอ้ ท้องฟ้าบริเวณบ้านของพวกเรายังมีนกพิราบอยู่ด้วย ผมคิดว่าในบ้านของพวกเรานอกจากคนแล้วจะไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อยู่แล้วซะอีก”
“มีอยู่นะ ครั้งก่อนป้าสวียังเอาห่านขาวตัวใหญ่ตัวหนึ่งมาอยู่เลย”
“หลังจากนั้นล่ะ? ” เขามองมาที่ฉัน
“พอตอนบ่ายก็ถูกเอาไปตุ๋นเป็นซุปห่าน”
เขาชะงักไปเล็กน้อย หลังจากนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
เขาหัวเราะอย่างมีความสุขมาก ฉันเองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะไปพร้อมกับเขา
นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้หัวเราะแบบนี้
ไม่ต้องคิดอะไร แค่หัวเราะจนแทบจะขาดใจตายให้กับเรื่องที่ก็ไม่ได้ตลกอะไรเรื่องหนึ่งเหมือนคนโง่เท่านั้น
เมื่อเขาหัวเราะจนพอแล้ว ก็หอบหายใจบอกกับฉันว่า “ตั้งแต่เด็กจนโตในบ้านไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ ผมชอบสุนัขมาก ผมขอแม่ของผมอยู่นานมากแต่ท่านก็ไม่อนุญาตให้เลี้ยง”
“ทำไมล่ะ? ”
“เพราะแม่ของผมเป็นโรคแพ้ก้อนขน”
“อะไรคือโรคแพ้ก้อนขนเหรอ? ”
“ท่านไม่ชอบสัตว์ที่มีลักษณะเหมือนลูกบอล”
“งั้นก็เลี้ยงแมวสฟิงซ์สักตัวหนึ่งก็ได้”
พวกเราต่างก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคุยเล่นไร้สาระ แต่กลับพูดคุยกันสนุกสนานเป็นอย่างมาก
นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้พูดคุยบ้าๆ บอๆ แบบนี้กับคนอื่น
แต่ความสุขชั่วคราวระหว่างฉันกับน้องชายก็ถูกปีศาจร้ายทำลายลงอย่างรวดเร็ว ฉันได้ยินเสียงของสีชิงชวนดังอยู่เหนือหัวของฉัน “สีจิ่นยวน”
น้องชายเงยหน้าขึ้น ความปีติยินดีผลิบานอยู่ในลักยิ้มของเขา เขากระโดดเข้าไปโอบไหล่ของสีชิงชวน “พี่สาม! พี่กลับมาแล้ว! ”
โอ้ สีจิ่นยวนยังเตี้ยกว่าสีชิงชวนอยู่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งๆ ที่อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ในยามเย็นอันงดงาม แต่สีชิงชวนที่สวมใส่เสื้อนอกสีดำก็ยังคงเหมือนยมบาลหรือยมทูตจากนรกอยู่ดี
สีชิงชวนกับสีจิ่นยวนกอดกัน ดูออกเลยว่าความสัมพันธ์ของพี่น้องคู่นี้ดีมาก
ในที่สุดตระกูลสีก็มีคู่พี่น้องที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน
สีชิงชวนยังมีพี่ชายอีกสองคน แต่ในด้านของความสัมพันธ์ก็งั้นๆ พูดให้ถูกคือสีชิงชวนไม่ได้สนใจพวกเขาสักเท่าไร
สีชิงชวนเป็นคนที่คุยโวโอ้อวดที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ถ้าพูดตามภาษาไต้หวันก็คือเป็นคนที่เรื่องเยอะมาก