ตอนที่ 488 เซียวซือแจ้งตำรวจ

ฉันดึงเฉียวอี้ออกไป มือของเธอหนัก ถ้าเธอต่อยเธออีกสองสามครั้ง เดาว่าเซียวซือคงต้องนอนโรงพยาบาลสักพัก

พอเถอะ เสียเลือดเสียเนื้อไปเพื่ออะไร?

เฉียวอี้และฉันไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย โชคดีที่เราทั้งคู่ไม่เป็นอะไร เราอาจสูดดมก๊าซเคมีที่อาจทำให้คนเป็นลมได้ แต่ก็ไม่น่าจะมีผลที่ตามมา

หลังจากตรวจสอบแล้ว เราก็แวะไปดูเซียวหลิงหลิง

เธอก็อยู่ที่โรงพยาบาลนี้พอดี

เธอนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก และพยาบาลพิเศษหลายคนกำลังดูแลเธออยู่

เธออ่อนเพลียราวกับว่าเธอไม่มีแรงแม้แต่จะด่าใคร

ฉันเดินไปเข้าไป และเมื่อเธอเห็นฉัน เธอก็ด่าสาดเสียเทเสีย "เซียวเซิง นึกไม่ถึงเลยว่าคืนนั้นเธอจะทิ้งฉันไว้คนเดียวจริงๆ"

“ดีแล้วแหละ ถ้าเธออยู่กับพวกเรา เธอจะไม่ได้นอนบนเตียงในโรงพยาบาลแบบนี้หรอก แต่เธอจะได้นอนอยู่ในห้องน้ำกับเราต่างหาก” เฉียวอี้พูด

“หมายความว่ายังไง?”

"หลังจากที่เธอถูกส่งไปโรงพยาบาล เซียวซือก็พ่นแก๊สบางอย่างในห้อง ฉันกับเฉียวอี้นอนในห้องน้ำของเธอนานกว่าหนึ่งวันเพิ่งจะตื่นขึ้นมา" ฉันบอกกับเธอ

เซียวหลิงหลิงดูไม่แปลกใจ "ความคิดแบบนี้เป็นความคิดเด็กน้อยของเซียวซือ ฉันรู้เพราะว่าวิธีที่ใช้กับเธอเมื่อตอนเด็กเซียวซือเป็นคนสอนฉันทั้งหมด”

"เธอโยนความผิดตอนนี้จะมีความหมายอะไร?” เฉียวอี้เย้ยหยัน "มันมีแต่จะทำให้คนอื่นคิดว่าเธอชั่วร้ายและงี่เง่า และแม้กระทั่งวิธีการลงโทษผู้คนน้องสาวของเธอก็เป็นคนคิด แล้วเธอก็เป็นหุ่นเชิดที่ทำเรื่องพวกนี้ให้เซียวซือ”

เซียวหลิงหลิงโกรธจนควันออกหู แต่เธอหมดแรง เธอจึงได้แต่นอนแผ่วเบาบนเตียงคนไข้

“เซียวเซิง ฉันถูกลากเข้าไปพัวพัน เดิมทีเซียวซือต้องการวางยาเธอ ผลลัพธ์คือไม่ได้กินข้าวกลับเป็นฉันที่ทรมานฉันแทบตาย เธอรู้ไหมว่าเซียวซือใส่ยาระบายลงในอาหารไปมากเท่าไหร่?”

ฉันรู้ว่าปริมาณมันต้องเยอะพอสมควร ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้นอนหน้าซีดอยู่ที่โรงพยาบาลถึงสองวัน

“เธอคิดว่าเซียวซือเพียงต้องการวางยาฉันคนเดียวงั้นหรือ? หรือว่าเซียวซือรู้ว่าเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และกลัวว่าเธอจะสร้างปัญหา หากต้องการเพียงแค่วางยาฉันคนเดียว ทำไมถึงต้องใส่ยาระบายลงในอาหาร ทำไมไม่ใส่ลงในถ้วยชาของฉันคนเดียวล่ะ?”

เซียวหลิงหลิงเลียริมฝีปากที่แห้งผากของเธอ "แล้วตอนนี้ฉันควรทำอย่างไรดี? ฉันต้องกลับไปที่บ้านตระกูลเซียวหลังจากฉันหายดีแล้วงั้นหรือ? ฉันกลัวจริงๆ ว่าเซียวซือจะทำอีก และชีวิตน้อยๆ ของฉันก็จะจบสิ้นลง”

“ได้เครื่องประดับมาหรือยัง ถ้ายังก็ล้มเลิกความคิดไปซะ?

ดวงตาของเซียวหลิงหลิงเบิกกว้าง "ฉันแค่อยากได้เครื่องประดับของฉัน ฉันไม่สนใจการต่อสู้ระหว่างเธอสองคน เมื่อถึงเวลาทะเลาะกันก็อย่าให้กระทบฉัน แทนที่จะฆ่ากันให้ตาย แต่คุณสองคนกำลังจะฆ่าฉัน "

เฉียวอี้ก็หัวเราะออกมาจนเกือบจะน้ำตาไหล "ฉันคิดว่ามีความเป็นไปได้มาก เซียวหลิงหลิง ดูจากไอคิวของเธอ เธอต้องอยู่ให้ห่างจากพวกเขาไว้สักหน่อยนะ”

เซียวหลิงหยิบแอปเปิลบนโต๊ะข้างเตียงด้วยความโกรธแล้วขว้างไปที่เฉียวอี้ และฉันก็ดึงเฉียวอี้ออกไปอย่างรวดเร็ว

เธอเอาแต่หัวเราะอยู่ที่ทางเดิน "จริงๆ เลย เซียวหลิงหลิงโง่จนฉันไม่มีอะไรจะพูด ทำไมเธอถึงคิดว่าพ่อทูนหัวที่ฉลาดเช่นนี้ให้กำเนิดลูกสาวที่โง่เขลาเช่นเธอได้นะ"

ฉันจะรู้ได้อย่างไรล่ะ? ฉันไม่ใช่ลูกสาวของพ่อ ดังนั้นถ้าเซียวซือไม่ใช่ เซียวหลิงหลิงเท่านั้นที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อ

เมื่อฉันกับเฉียวอี้เดินออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากสีชิงชวน

ในตอนแรกสัญญาณโทรศัพท์ของฉันถูกปิดกั้น แต่ตอนนี้ฉันสามารถใช้โทรศัพท์ได้แล้ว

ฉันแนบโทรศัพท์ที่หูของฉัน และน้ำเสียงของสีชิงชวนก็ดูร้อนใจมาก "คุณเป็นยังไงบ้างเซียวเซิง โทรศัพท์ของคุณเชื่อมต่อไม่ได้เลย”

“ฉันถูกเซียวซือวางยา”