ตอนที่ 97
ตอนที่ 97 ทำไมคุณถึงช่วยฉัน?
September 21, 2026
ฉันดิ้นสู้เขา เขาก็เลยเปิดฝักบัวในห้องอาบน้ำ “ถ้าคุณยังดิ้นอีก ผมจะราดน้ำใส่คุณ และคุณก็จะต้องอาบน้ำอีกรอบ”
วันนี้ร่างกายฉันไม่ปกติ เปียกอีกไม่ได้แล้ว ตอนที่แช่อยู่ในน้ำทะเลที่เย็นยะเยือกเมื่อสักครู่นี้ฉันปวดท้องมาก
ฉันพบเก้าอี้ตัวเล็กๆ และนั่งลงไป สีชิงชวนถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำ
ฉันหันหลังกลับไม่มองเขา มองมากเกินไปจะตากุ้งยิงเอาได้
แต่เขาก็เอาแต่เรียกฉัน “เซียวเซิง”
“อะไร? ” ฉันขานรับอย่างไม่เต็มใจ
“ช่วยหยิบสบู่ให้ผมหน่อย”
“มันมีเจลอาบน้ำอยู่ไม่ใช่เหรอ? ”
“ผมไม่ใช่เจลอาบน้ำที่มาพร้อมกับเรือ ในกระเป๋าเดินทางของผมมีสบู่นมแพะอยู่ คุณช่วยไปหยิบมาให้ผมหน่อย”
เขาเรื่องมากจริงๆ เป็นชายร่างใหญ่ที่ทำตัวเหมือนผู้หญิง
ฉันได้แต่ลุกขึ้นและเดินออกไปเปิดกระเป๋าเดินทางของเขา ในกระเป๋าเดินทางของเขามีของอยู่เต็มไปหมด รักสวยรักงามเสียจริงๆ
ฉันหยิบสบู่นมแพะออกมา และถือโอกาสหยิบชุดนอนของเขาเดินเข้าไปด้วย ฉันหลับตาลงและยื่นสบู่นมแพะให้เขา
แต่เขากลับไม่รับไป “ถ้าคุณไม่ลืมตาผมจะลากคุณเข้ามา”
“คุณเป็นพวกชอบโชว์เหรอ? ”
เขาหัวเราะเสียงดัง และหยิบสบู่ไปจากมือของฉัน
เขาอาบน้ำต่อไปยังไม่ทันถึงสองนาที “เซียวเซิง”
“อะไรอีก? ”
“ในนี้มียุงตัวหนึ่ง”
“แล้วยังไง? ”
“คุณช่วยไล่มันออกไปให้ผมหน่อยสิ”
“สีชิงชวน คุณอย่ามามากเกินไปนะ” ฉันหันหลังกลับไปอย่างเหลืออด เขายืนเปลือยกายอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันรีบปิดตา “ทำแบบนี้จะเป็นตากุ้งยิงเอาได้! ”
“รับประกันเลยว่าไม่เป็นหรอก คุณเอามือออกเถอะ”
“นี่คุณบ้าไปแล้วใช่ไหม? ”
“ใช่น่ะสิ! ” น้ำเสียงของเขาฟังดูมีความสุขมาก
ฉันพบว่าเวลาที่สีชิงชวนพูดจาแทะโลมฉัน เขาจะมีความสุขมากเป็นพิเศษ ฉันคาดว่านี่น่าจะเป็นความสุขในชีวิตของเขา
แต่ใบหน้าขาวซีดเมื่อสักครู่นี้ของสีชิงชวนก็จะแวบเข้ามาในหัวของฉันเป็นบางครั้ง
เขาดูกลัวมาก ไม่ใช่ว่าบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่ทำให้เขากลัวได้หรอกเหรอ?
ในที่สุดเขาก็อาบน้ำเสร็จ แต่เขาปฏิเสธที่จะใส่ชุดนอนที่ฉันหยิบมาให้เขา
“ผมไม่เอาชุดนี้”
“งั้นคุณก็เดินเปลือยออกมา”
ฉันข่มขู่เขาไม่สำเร็จ เขาเดินเปลือยเปล่าออกมาจากห้องอาบน้ำจริงๆ ฉันรีบใช้ผ้าขนหนูห่อตัวเขาเอาไว้ “คุณไม่อายแต่ฉันอาย ถ้าคุณไม่ใส่ชุดนอนตัวนี้แล้วจะเอามาทำไม? ”
“นี่เป็นชุดที่ป๋ออวี่เตรียมให้ผม”
“คุณได้เอาชุดนอนตัวอื่นมาอีกไหม? ”
“อยู่ในกระเป๋าเดินทาง เมื่อกี้คุณไม่เห็นเหรอ? คุณตาโตมากไม่ใช่เหรอ? ”
ฉันรู้สึกโกรธ ไม่ว่าอะไรก็ถูกเขาเอามาถากถางได้หมดเลย
ฉันเดินออกไปหยิบชุดนอนออกมาจากกระเป๋าเดินทางและโยนให้เขา
พอเขาเปลี่ยนชุดเสร็จก็ไปนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “ช่วยเป่าผมให้ผมหน่อยสิ”
ฉันแทบอดใจไม่ไหวที่จะใช้ไดร์เป่าผมทุบเขาให้ตาย “คุณมีผมด้วยเหรอ? ”
เห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันเป็นทรงสกินเฮด จะให้เป่าอะไร?
“งั้นผมช่วยเป่าผมให้คุณ” เขากดฉันให้นั่งลงบนเก้าอี้และเปิดไดร์เป่าผม
นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป่าผมได้นุ่มนวลมาก ลมที่อยู่ในไดร์เป่าผมก็ผ่อนคลายสบายมาก ไม่ใช่ลมแบบแรงๆ
ท่ามกลางสายลมอันอบอุ่นฉันเริ่มง่วงนอน วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ฉันหมดแรงแล้ว
ทันใดนั้นเขาก็เอาฝ่ามือของเขามาวางแนบด้านข้างใบหน้าของฉัน ฉันมองเขาอย่างงุนงง “จะทำอะไร? ”
“ถ้าคุณง่วง ก็เอาหน้าวางลงในมือผมและหลับไปได้เลย”