บทที่ 1 การแต่งงานแทนเพื่อแก้เคล็ด

ฤดูใบไม้ร่วงปี 2015 เซี่ยซีหว่านกำลังนั่งอยู่บนรถไฟ ซึ่งรถไฟกำลังออกจากชนบทมุ่งสู่สถานีปลายทางเมืองไห่เฉิง

เธอถูกทิ้งไว้ที่ชนบทตั้งแต่อายุ 9 ขวบ และวันนี้เธอถูกรับกลับไป มีเพียงเหตุผลเดียวก็คือ ตระกูลเซี่ยต้องการให้ลูกสาวของของเขาแต่งเข้าไปในสวนโหย่วหลานเพื่อแก้เคล็ด

ได้ยินมาว่าเจ้าบ่าวของสวนโหย่วหลานนั้นป่วยหนัก ตระกูลเซี่ยมีลูกสาวสองคน แต่ทั้งสองคนกลับไม่เต็มใจที่จะแต่งงาน ดังนั้นตระกูลเซี่ยจึงรับเธอซึ่งได้รับการเลี้ยงดูในชนบทกลับมา และขอให้เธอแต่งงานแทนเพื่อเป็นการแก้เคล็ด

เซี่ยซีหว่านที่นั่งอยู่ในตู้นอน เธอกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งในมือของเธอ แต่จู่ ๆ ประตูก็ถูกผลักออกอย่างกะทันหัน และลมหนาวด้านนอกก็พัดโชยเข้ามาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือด

เมื่อเซี่ยซีหว่านลืมตาขึ้นมาก็พบเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงที่มีใบหน้าหล่อเหลาล้มเข้ามาจากทางด้านนอก

เขามีสภาพหมดสติ

และไม่กี่นาทีต่อมา ชายชุดดำสองสามคนก็วิ่งเข้ามาและพูดขึ้นว่า “ลูกพี่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ ฆ่าเขาเลยเถอะ”

“ใครบอกว่าไม่มี?”

ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นและดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ามองตรงไปที่เซี่ยซีหว่าน

เซี่ยซีหว่านคิดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้นกับเธอ ชายหนุ่มที่จู่ ๆ ก็ตกลงมาบนตู้โดยสารของเธอ กลับทำให้เธอต้องตกอยู่ในอันตรายที่ถึงแก่ชีวิต ภายในดวงตาของผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นนั้นแสดงเจตนาฆ่าออกมาอย่างชัดเจน และเห็นได้ชัดว่าเขาต้องการที่จะฆ่าเธอ

เซี่ยซีหว่านเหลือบมองอาวุธในมือของพวกเขาอย่างเงียบ ๆ และรีบร้องขอความช่วยเหลือด้วยความตื่นตระหนกว่า “อย่าทำร้ายฉันเลย ฉันไม่เห็นอะไรเลยจริง ๆ”

ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นเดินมาด้านหน้าพร้อมกับมองดูใบหน้าเล็ก ๆ ของเซี่ยซีหว่าน เธอสวมผ้าคลุมหน้าจึงทำให้ไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ และมองเห็นเพียงดวงตาสว่างสดใสที่เผยให้เห็นอยู่ด้านนอกผ้าคลุมเท่านั้น

ดวงตาคู่นั้นสว่างสดใสมาก ระหว่างที่เขากำลังพินิจพิจารณาอยู่นั้น ดวงตาคู่สวยก็เกิดสั่นไหวขึ้นเล็กน้อย

ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นไม่เคยเห็นใครที่มีดวงตางดงามถึงเพียงนี้มาก่อน เธอตราตรึงอยู่ในใจของเขาภายในชั่วพริบตา ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาก็แทบจะไม่ได้แตะต้องผู้หญิงเลยจนถึงทุกวันนี้ และทันใดนั้นเขาก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นภายในใจ

“น้องสาวคนสวย พวกพี่จะไม่ทำรายน้องหรอก แต่น้องต้องเชื่อฟังพวกพี่”

ร่างผอมเพรียวของเซี่ยซีหว่านสั่นเทาด้วยความกลัว เธอพูดอย่างน่าสงสารว่า “ฉันยังไม่อยากตาย ฉันกลัวแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย”

การร้องขอชีวิตที่นุ่มนวลและอ่อนโยนของหญิงสาวนั้นทำให้ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นรีบกระโจนเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว

“ลูกพี่เชิญก่อนเลย เรามาส่งสาวสวยคนนี้ขึ้นสวรรค์กันเถอะ”

ภายในตู้โดยสารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอันหยาบคายต่อสาวสวยที่ดูน่าสงสารคนนั้น ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นก็วางอาวุธลงและเอื้อมมือเข้าไปกระชากกระดุมเสื้อผ้าของเซี่ยซีหว่านให้หลุดออกอย่างแรง

แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาก็มีกำปั้นของมือสีขาวเล็ก ๆ ชูขึ้นมา

เมื่อผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นเงยหน้าขึ้น เขาก็สบตาเข้ากับดวงตาอันสดใสของหญิงสาว ในตอนนี้ดวงตาที่ตื่นตระหนกของเธอ กลับกลายเป็นดวงตาที่ฉายแววเยือกเย็นออกมา

“แก!”

ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นต้องการที่จะพูดบางอย่างออกมา แต่เซี่ยซีหว่านยกมือขึ้นและแทงเข็มสีเงินในมือของเธอเข้าไปในหัวของเขาทันที

ผู้ชายที่มีรอยแผลเป็นหมดสติ และล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

“ลูกพี่!”

ชายชุดดำหลายคนต่างพากันตื่นตกใจ พวกเขากำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่ทันใดนั้นชายหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นก็ลืมตาขึ้นมา เขาคว้าอาวุธขึ้นมาและต่อสู้กับกลุ่มชายชุดดำนั้น

ชายชุดดำทั้งหมดเริ่มล้มลงกับพื้นทีละคน ๆ

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

เซี่ยซีหว่านลุกขึ้นนั่ง เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าชายผู้นี้แสร้งทำเป็นอยู่ในอาการโคม่า และเลือดบนร่างกายของเขาก็เป็นเลือดของคนอื่น

เซี่ยซีหว่านเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้นั้น ชายหนุ่มผู้นั้นก็มองมาที่เธอเช่นกัน เขามีดวงตาที่คมคายเฉียบแหลมราวกับเหยี่ยว ใครก็ตามที่จ้องมองดวงตาของเขาต่างก็รู้สึกราวกับถูกมนต์สะกดไว้