บทที่ 101 เจ้าสาวน้อยของเขา

เมื่อได้ยินเรื่องที่ลู่หานถิงเล่าเช่นนี้ ร่างเพรียวบางของเซี่ยซีหว่านก็สั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ดึงมือเล็ก ๆ ของตัวเองกลับมา และหยุดฝังเข็มให้เขาทันที

ลู่หานถิงลืมตาขึ้น แล้วเอ่ยถามว่า “เป็นอะไรไป?”

ใบหน้าที่งดงามของเซี่ยซีหว่านบึ้งตึงเล็กน้อย “อ้อ ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่คิดว่าเธอน่าจะเป็นเจ้าสาวของคุณชายลู่ แต่กลับถูกน้องชายของคุณแย่งไป และยังกลายเป็นน้องสะใภ้ของคุณอีก คุณชายลู่คงรับไม่ได้หรอกใช่ไหมคะ...”

ลู่หานถิงเม้มริมฝีปากบางของเขาแล้วยกมือขึ้นหยิกใบหน้าเล็กเรียวเล็กของเธออย่างรวดเร็ว “คนขี้หึง หึงอีกแล้วเหรอ? เด็กน้อยที่ไร้เดียงสา ในหัวของเธอบำรุงอะไรเข้าไปบ้างเนี่ย?”

เซี่ยซีหว่านมองดูเขา “นี่ก็ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว เด็กน้อยตอนนั้นคงจะเติบโตขึ้นมากแล้ว แต่กลับทำให้คุณชายลู่คิดถึงในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ได้ และยังทำให้แม่ของคุณชายลู่รู้สึกชื่นชอบเด็กหญิงตัวน้อยขนาดนั้นอีกด้วย ไม่แน่ว่าอาจจะเติบโตขึ้นมาอย่างงดงามราวกับเทพธิดาบนสวรรค์ก็ได้ค่ะ”

“ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เพื่อนเก่าแม่ของผมก็หายตัวไปจากโลกนี้พร้อมกับลูกสาวของเธอ ดังนั้นตอนที่เธอเติบโตขึ้น ผมก็ไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย”

“แล้วหลายปีที่ผ่านมานี้ คุณชายลู่ไม่ได้ออกตามหาพวกเธอบ้างเหรอคะ?”

เมื่อถูกถามแบบนี้ ลู่หานถิงก็ขมวดคิ้วรูปดาบของเขาเข้าหากันเป็นปม

เป็นเวลาสองวินาทีแห่งความเงียบงันของเขา เซี่ยซีหว่านก็ได้รับคำตอบอย่างชัดเจนแล้ว เขาเคยออกตามหาแล้ว!

เซี่ยซีหว่านจึงยกเท้าขึ้นสูง แล้วออกแรงถีบเขาอย่างแรง

ลู่หานถิงไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อครู่นี้เธอกับเขายังรักกันดี ใครจะรู้ว่าเธอนึกอยากจะถีบก็ถีบทันที ดังนั้นเขาจึงร่วงตกลงมาจากเตียงและกลิ้งไปบนพรมขนแกะที่อ่อนนุ่ม

เธอถีบเขาร่วงลงมาจากเตียงจริง ๆ

ลู่หานถิงเป็นผู้ชายประเภทไหนกัน มีผู้หญิงมากมายที่อยากจะปีนขึ้นไปบนเตียงมังกรของเขา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงกล้าถีบเขาลงจากเตียง

ใบหน้าที่หล่อเหลาของลู่หานถิงเคร่งขรึมขึ้น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นโค้ง บรรยากาศเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างรุนแรง

เซี่ยซีหว่านยักคิ้วรูปใบหลิวของเธอขึ้นและมองไปที่เขา ดวงตาดำขลับคู่นั้นทอประกายสดใสและสวยงาม “ลู่หานถิง ฉันจะบอกคุณให้นะ ฉันจะทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวไม่ได้ เซี่ยเหยียนเหยียนก็ยังจัดการไม่เรียบร้อย แล้วคุณก็มีเจ้าสาวโผล่มาอีกคน ความสัมพันธ์รักต่างเพศดีมากกว่าใครเลย คุณควรไปหาพวกเธอดีกว่า ฉันไม่อนุญาตให้คุณขึ้นมาบนเตียงของฉัน!”

“เจ้าเด็กบ้า เธอคันก้นแล้วใช่ไหม?”

ลู่หานถิงพูดสาปแช่งด้วยเสียงทุ้มต่ำแล้วลุกขึ้นมากดเธอลงบนเตียงอย่างรวดเร็วพร้อมยื่นมือออกมาจับเธอเอาไว

เซี่ยซีหว่านรู้สึกโกรธแล้วแต่เธอยังมีสติครบถ้วน เมื่อเห็นเขาลุกขึ้นมาและพยายามวิ่งไล่จับเธอ เธอจึงก็รีบซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว

“ลู่หานถิง คุณอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ!”

ลู่หานถิงเอาใบหน้าที่หล่อเหลาซุกนัวเนียอยู่ในผมยาวของเธอ แล้วอธิบายด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “แม่ของผมไม่มีเพื่อน ท่านมีนิสัยเย็นชา ท่านชอบของบางอย่างน้อยมาก ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนโปรดของแม่ผม ผมยอมรับว่าในปีนั้น ๆ ผมมีการตามหาเธอ ถ้าผมหาเธอเจอ ผมก็จะปฏิบัติต่อเด็กสาวคนนี้ที่แม่รักเหมือนน้องสาวของตัวเอง”

เซี่ยซีหว่านถูกเขากดทับลงอยู่บนตัวของเธอ เธอรู้สึกว่าเขาหนักมาก เขาเป็นผู้ชายร่างสูงที่ทับลงมาจนทำให้เธอเกือบจะหายใจไม่ออก และเธอยังคงอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย หึ หึ “น้องสาวอะไรกัน แม่ของคุณคลอดน้องสาวออกมาให้คุณเหรอ? ฉันคิดว่าคุณควรจะเพิ่มมูลค่าให้เธอด้วยนะ หน้าตาไม่ดีก็เป็นแค่น้องสาวแท้ ๆ ส่วนหน้าตาดีก็เป็นน้องสาวสุดที่รัก!”

ริมฝีปากบางของลู่หานถิงพรมจูบไปที่ติ่งหูขาวราวหิมะของเธอเพื่อปรนเปรอความเสน่หาเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเธอจะหึงหวงมากขนาดนี้ แต่เขาก็ชอบ

“ผมลู่หานถิงเป็นอะไรในสายตาของคุณหืม? ผมมีความมั่นใจในตัวเองสูง ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะได้เข้าใกล้ผม เว้นแต่ว่าเด็กหญิงคนนั้นจะมีใบหน้าที่สวยงดงามเหมือนคุณ และยังมีสติปัญญา ความดื้อรั้น และความกล้าหาญของคุณด้วย... แต่น่าเสียดายที่คุณไม่เหมือนใครในโลกนี้ นอกจากคุณแล้ว ก็ไม่มีใครทำให้ใจผมรู้สึกใจเต้นแรงแบบนี้อีกแล้ว”