บทที่ 112 คุณจะต้องเป็นคนจ่ายเงินแน่นอน

เยี่ยหลิงเงยหน้า ใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกของกู้เยี่ยจิ่นกำลังขยายใหญ่ขึ้นในสายตาเธอ เธอไม่รู้ว่าเขาเดินมาข้าง ๆ เธอตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้เขากำลังล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยมือข้างเดียวขณะกําลังมองลงมาที่เธอ

ประธานทั้งสองหัวเราะ

“คุณชายกู้ คุณมาแล้วเหรอครับ?”

“ถ้าที่ไหนมีคุณเยี่ยคนสวยอยู่ ที่นั่นก็ต้องมีคุณชายกู้อยู่จริง ๆ”

“คุณชายกู้ เมื่อครู่พวกเราบอกว่าถ้าคุณเยี่ยคนสวยเล่นไพ่แพ้ คุณจะต้องเป็นคนจ่ายเงินแน่นอน”

กู้เยี่ยจิ่นยกมือใหญ่ในกระเป๋ากางเกงออกมาค้ำบนพนักเก้าอี้ด้านหลังของเยี่ยหลิง เขามองเยี่ยหลิงอย่างอ่อนโยน “เล่นตามสบาย เดี๋ยวพี่จ่ายเอง”

เยี่ยหลิงกะพริบขนตางอนยาวเป็นแพปริบ ๆ “พี่คะ ตอนนี้ฉันหาเงินได้แล้ว ฉันจ่ายเองได้ ต่อไปพี่ชายก็จ่ายให้พี่สะใภ้เถอะค่ะ สุดท้ายแล้วฉันก็เป็นคนนอก ต่อไปฉันเองก็จะหาคนที่จ่ายให้ฉันเหมือนกันค่ะ”

เมื่อได้ยินคําพูดเหล่านี้ ดวงตาดําขลับคู่นั้นของกู้เยี่ยจิ่นก็เย็นชาลงทันที

“ฮ่าฮ่า คุณชายกู้ คุณเยี่ยคนสวยตีตัวห่างจากคุณไปแล้ว”

“ในที่สุดคุณเยี่ยคนสวยก็โตเป็นสาวแล้ว และอยากจะมีความรักอีกด้วย”

“คุณชายกู้ดูสิ น้องสาวคนนี้คงจะไม่ได้อยู่กับคุณอีกแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเธอจะต้องเป็นคนของคนอื่น”

เยี่ยหลิงไม่ได้มองผู้ชายข้างกายเธออีก เธอใช้สายจับจ้องไปที่ไพ่ในมือ

จากนั้นฮั่วซีเจ๋อก็เดินเข้ามา “พี่เยี่ยจิ่น งานฉลองวันเกิดพี่วันนี้พวกเรามาสนุกกันหน่อยสิ นางแมวพวกนั้นที่ผมจัดมาให้พี่ใช้เวลาซ้อมเต้นเยอะมาก พวกเธอจะเต้นให้พี่ดูเดี๋ยวนี้เลย”

กู้เยี่ยจิ่นดึงสายตากลับมาจากร่างของเยี่ยหลิง แล้วเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรเท่าไรนัก เพียงแต่ทั้งร่างดูเรียบนิ่งขึ้นหลายเท่าราวกับถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งที่เย็นเยือก

ตอนนี้ทุกคนส่งเสียงโห่ร้อง

“คุณชายฮั่ว แล้วคุณจะรออะไรอยู่ล่ะ รีบเชิญพวกเธอออกมาเต้นเร็วเข้า!”

ฮั่วซีเจ๋อจึงดีดนิ้วหนึ่งที จากนั้นนางแมวเหล่านั้นก็ขึ้นไปบนเวที คนที่อยู่หน้าสุดคือ...ฮั่วเสวียน

ฮั่วเสวียนได้เปลี่ยนชุดเต้นเรียบร้อยแล้ว รูปร่างของเธอดึงดูดมาก ตอนนี้เธอมองกู้เยี่ยจิ่นด้วยสายตายั่วยวน

ฮั่วซีเจ๋อไม่คิดว่าน้องสาวตัวเองจะเข้ามากับคนอื่น ๆ ด้วย เขากลอกตามองบนทันที

เยี่ยหลิงเองก็เห็นฮั่วเสวียนเช่นกัน จากนั้นเธอก็หันไปมองกู้เยี่ยจิ่นที่นั่งอยู่บนโซฟา “พี่คะ ฉันว่านางแมวพวกนี้คงจะชอบพี่มากเป็นเพิเศษ เอาอย่างนี้ไหม คนไหนที่เต้นเก่ง คืนนี้พี่ก็ให้รางวัลเธอหน่อยก็แล้วกัน”

กู้เยี่ยจิ่นมองไปที่เยี่ยหลิง ริมฝีปากแดงยกยิ้มเป็นเส้นโค้งอย่างเย็นชา “แล้วเธอว่าจะให้รางวัลอะไรดีล่ะ?”

“พี่คะ คีย์การ์ดห้องพี่ไง คืนนี้ใครเต้นเก่งที่สุด พี่ก็เอาคีย์การ์ดห้องพี่เป็นให้รางวัลเธอเลยสิ”

ทุกคนส่งเสียงโห่ร้องขึ้นทันที

“ข้อเสนอนี้ของคุณเยี่ยคนสวยฟังดูดีมาก คุณชายกู้ยังโสดมาจนถึงทุกวันนี้ ชายหนุ่มเลือดร้อนคนนี้ โสดมาตั้งนานขนาดนี้ก็กลัวว่าร่างกายจะเก็บกดจนมีปัญหา”

“พวกคุณเต้นให้เต็มที่ ใครเต้นได้ดีที่สุด คืนนี้ก็ไปที่ห้องของคุณชายกู้ คุณชายกู้จะเป็นคนให้รางวัลด้วยตัวเอง”

กู้เยี่ยจิ่นหยิบบุหรี่ออกมาค่อย ๆ จุดไฟ แล้วสูบบุหรี่เข้าไปหนึ่งที เขามองดูปฏิกิริยาของเยี่ยหลิงขณะที่พ่นควันบุหรี่ออกมาจากปากช้า ๆ “ได้สิ คีย์การ์ดห้องอยู่ในกระเป๋ากางเกงพี่ เธอมาเอาไปสิ”

เยี่ยหลิง “...”

“ทําไมกัน ไม่ใช่ว่าเธออยากให้พี่ไปสนุกกับพวกเธอหรอกเหรอ แล้วทําไมจะให้เธอมาหยิบเอาคีย์การ์ดห้องพี่ไม่ได้?” ขณะที่พูดอยู่ ดวงตาดําขลับที่ใสสว่างและเย็นชาของกู้เยี่ยจิ่นก็มองนางแมวเหล่านั้นแวบหนึ่ง เขายิ้มละมุนอ่อนโยน