บทที่ 135 เขากำลังตามหาหญิงสาวคนหนึ่ง

ในบรรดารุ่นน้องรุ่นหลัง ๆ เหล่านี้ คนโปรดของศาสตราจารย์เฉียนคือลู่จื่อเซี่ยน ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่ใช่หนึ่งในนั้น

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ท่านคณบดีลู่หยินหยินต้องการให้ลู่จื่นเซียนกล่าวสุนทรพจน์ที่มหาวิทยาลัยที่กรุงปารีสในฝรั่งเศสหลายเวที แต่น่าเสียดายที่ลู่จื่อเซียนมีเคสผ่าตัดอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถสละเวลามาแสดงตนได้เลย

ดังนั้น ศาสตราจารย์เฉียนจึงรู้สึกแปลกใจมากที่ได้เห็นลู่จื่อเซียนที่สถาบันวิจัยซูมี่

วันนี้ลู่จื่อเซียนยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่ โดยที่ชายเสื้อของเขาปล่อยออกมาห้อยลงแบบสบาย ๆ ผมหน้าม้าหยักโศกที่หน้าผากของเขาบดบังนัยน์ตาสีดำอันสดใสเอาไว้ ร่างกายของเขามีออร่าสะอาดบริสุทธิ์และมีเสน่ห์น่าดึงดูดบางอย่างแสดงออกมา

“เรื่องของคุณป้าผมรู้แล้วครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ลู่จื่อเซียนพูดอย่างเย็นชาแล้วเดินไป

...

จ้าวลี่หยิงอารมณ์ดี เซี่ยเหยียนเหยียนดูเหมือนให้เขากินยาความมั่นใจ อีกไม่นาน เซี่ยเหยียนเหยียนจะกลายเป็นแฟนของเขา

เมื่อมีเซี่ยเหยียนเหยียนแล้ว ซวงซวงก็ไม่มีค่าอะไรเลย ในที่สุดจ้าวลี่หยิงก็มีจิตใจที่สงบลง

เขาลูบคลำตำราหัวใจสูตรต้าหลัวเล่มนั้นที่ซ่อนอยู่ในอ้อมอกของเขา ตอนนี้เซี่ยซีหว่านยังคงหาตำราหัวใจสูตรต้าหลัวเล่มนี้อยู่ที่ห้องสมุด ช่างเป็นโอกาสที่เหมาะสมสำหรับเขาที่จะสามารถจัดการเธอสักหน่อย

จ้าวลี่หยิงรู้สึกมีความสุขและภูมิใจมาก ทันใดนั้น จู่ ๆ ก็มีกระสอบป่านสีดำคลุมหัวของเขา

เกิดอะไรขึ้น?

จ้าวลี่หยิงตัวแข็งทื่อ “ใคร? คุณเป็นใคร...อ๊ะ!”

จ้าวลี่หยิงยังพูดไม่ทันจบก็มีหมัดหนึ่งต่อยมาที่ใบหน้าของเขา จากนั้นก็ตามมาด้วยหมัดที่สอง และหมัดที่สาม...

ลู่จื่อเซียนยืนอยู่ข้างหน้าเขาอย่างผ่อนคลาย เขาได้ยินเสียงอู้อี้ของจ้าวลี่หยิงเหมือนหมูกำลังถูกฆ่า เวลาผ่านไปเพียงไม่นานลูกน้องเสี่ยวอู่ก็เดินเข้ามาและนำตำราหัวใจสูตรต้าหลัวเล่มนั้นส่งให้กับเขา “คุณชายรอง นี่ครับ”

...

ณ ภายในห้องสมุด

เซี่ยซีหว่านกำลังค้นหาตำราหัวใจสูตรต้าหลัวอยู่ อันที่จริงแล้วเธอไม่ได้มองหาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ก่อนหน้านั้นเธอศึกษาอาการป่วยของลู่หานถิง เธอเคยเก็บตัวอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว และเคยเห็นตำราหัวใจสูตรต้าหลัวแล้วด้วย

เธอความจำดีและจำได้อย่างชัดเจนว่า ตำราหัวใจสูตรต้าหลัววางอยู่ตำแหน่งไหน แต่เมื่อเธอหาตำราหัวใจสูตรต้าหลัวก็ไม่มีแล้ว

ตำราหัวใจสูตรต้าหลัวอยู่ที่ไหนนะ?

หรือว่าเธอจำผิด?

เซี่ยซีหว่านมองหาไปรอบ ๆ อีกสองสามรอบ แต่เธอก็ไม่เจอตำราหัวใจสูตรต้าหลัว ห้องสมุดนี้ใหญ่มากจริง ๆ เธอเริ่มเหงื่อไหลออกมาเต็มหัว

ทันใดนั้น จู่ ๆ เธอก็เห็นเงาดูดีของร่างสูงโปร่งอยู่ตรงหน้าเธอ เธอรู้สึกคุ้นเคยมาก แต่กลับกลายเป็น... ผู้ชายที่ชอบนอนอยู่บนโต๊ะคนนั้น

เขาช่วยเธอถึงสองครั้งแล้ว แต่เธอก็ยังไม่รู้จักชื่อของเขา

ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ ?

แค่เห็นเขายืนอยู่ข้างชั้นวางหนังสือตรงมุมห้อง มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือหนึ่งถือหนังสือเล่มหนึ่งอ่าน เขาที่มีออร่าที่บริสุทธิ์และเย็นชา ดูเหมือนรุ่นพี่เย็นชาและมีเสน่ห์ที่ออกมาจากการ์ตูน

แล้วมีสองสาวแอบมองเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“ว้าว เขาหล่อมากเลย”

“ใช่ เดือนโรงเรียนซูมี่ของเราหล่อกว่าในตำนานเสียอีก”

เซี่ยซีหว่านไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับเพศตรงข้าม แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่ในมือของเขา หนังสือที่อยู่ในมือของเขากลับเป็น...ตำราหัวใจสูตรต้าหลัวที่เธอกำลังตามหา!

ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะค้นหาตำราหัวใจสูตรต้าหลัวไม่เจอ ที่แท้หนังสือถูกเขานำไปอ่านนั่นเอง

เซี่ยซีหว่านเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และมาหยุดอยู่ตรงข้าง ๆ เขา เธอกระแอมไอออกมาเบา ๆ “อะแฮ่มอะแฮ่ม ขอโทษนะคะ เอ่อ...ตำราหัวใจสูตรต้าหลัวที่อยู่ในมือคุณให้ฉันยืมก่อนได้ไหมคะ?”