บทที่ 170 เธอไม่ใช่นางฟ้าตัวน้อยของฉัน！

ในห้องผู้ป่วย คุณท่านลี่ฟื้นขึ้นแล้ว แม้ว่าสีหน้าของเธอยังคงซีดเซียวมาก แต่ก็ยังคงงดงามดูมีสง่าและน่าเกรงขามราวกับว่าหญิงชราเป็นผู้มีอิทธิพลที่ออกมาจากตระกูลผู้สูงศักดิ์ด้วยพลังของท่านเอง

ซวงซวงที่อยู่ข้าง ๆ หญิงชราผู้เข้มงวดนั้นมีนิสัยไร้เดียงสาและร่าเริง ช่วงเวลาหลายสิบปีทีผ่านมานี้คุณท่านลี่สามารถมองคนได้อย่างทะลุปรุโปร่งจากประสบการณ์ที่ผ่านความยากลำบากมาของเธอ เธอจึงรู้สึกได้ว่าซวงซวงเป็นคนที่ชอบประจบ เธอจึงอนุญาตให้อยู่ต่อ

ทันใดนั้น ผู้อำนวยการโจวผิงก็ผลักประตูเข้ามา คุณท่านลี่ยิ้มรับอย่างดีอกดีใจทันที แล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการโจว นางฟ้าตัวน้อยของฉันล่ะ นางฟ้าตัวน้อยของฉันอยู่ที่ไหน?”

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวผิงเห็นคุณท่านลี่ชื่นชอบเด็กผู้หญิงมากขนาดนี้ เด็กผู้หญิงที่สามารถทำให้คุณท่านลี่รู้สึกชื่นชอบได้ อนาคตนี้...คงโชคดีจนหาที่สุดไม่ได้เลย

“คุณท่านคะ ตั้งแต่ท่านฟื้นขึ้นมาก็เรียกหาเพียงแต่นางฟ้าตัวน้อยตลอดเวลา นางฟ้าตัวน้อยอยู่ข้างนอกแล้วค่ะ แต่ดิฉันขอเตือนท่านสักหน่อยว่า อีกสักครู่ท่านอย่าได้รู้สึกตื่นเต้นเด็ดขาดนะคะ แม้ว่าจะปิดผนึกจุดฝังเข็มด้วยเข็มทองคำเพื่อทำให้อาการป่วยของท่านคงที่ชั่วคราวแล้ว แต่ท่านยังคงต้องผ่าตัด ตอนนี้ท่านอธิการบดีอยู่บนเครื่องบินแล้ว ท่านจะมาถึงตอนกลางคืนค่ะ!”

ท่านอธิการบดีกลับมาแล้วเหรอ?

ซวงซวงนิ่งชะงักงันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการโจวคะ ฉัน...คุณปู่ของฉันกลับมาแล้วจริง ๆ เหรอคะ?”

โจวผิงใช้นิ้วชี้ดีดไปที่หน้าผากของหลี่ซวงซวง แล้วพูดว่า “ก็ใช่น่ะสิ คุณปู่ของเธอเกลียดความไม่เอาไหนของเธอมาก ตอนนี้เธอยังจำชื่อยาทั้งหมดไม่ได้เลย เธอรอให้คุณปู่ของเธอกลับมาตำหนิเธอได้เลย”

มันจบสิ้นแล้ว

ซวงซวงแลบลิ้นออกมาด้วยสีหน้าทะเล้นแฝงความสิ้นหวัง

คุณท่านลี่โบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดว่า “ตาแก่หลี่จะกลับมาก็กลับมาเถอะ เขาต้องคิดหนักอีกครั้งว่าจะทำการผ่าตัดให้ฉันยังไง”

“คุณท่านคะ เมื่อฟังจากน้ำเสียงของอธิการบดีแล้ว ครั้งนี้การผ่าตัดของท่านนั้นท่านอธิการบดีไม่ได้มาผ่าตัดด้วยตัวเองค่ะ ฉันได้ยินมาว่าท่านอธิการบดีพบคนที่น่าทึ่งสองคนในวงการแพทย์แล้วค่ะ คนหนึ่งรับผิดชอบการใช้เข็มฉีดยา อีกคนรับผิดชอบการใช้มีดผ่าตัดเพื่อร่วมมือดำเนินการผ่าตัดที่จะทำให้เกิดเสียงฮือฮาไปทั่วการผ่าตัดของวงการแพทย์และเอาเนื้องอกที่ร้ายแรงในสมองของท่านทิ้งไปค่ะ”

คุณท่านลี่ส่งเสียงเฮอะ ๆ ออกมาสองครั้ง แล้วพูดว่า “ฉันก็รู้จักอยู่คนหนึ่งที่รับผิดชอบการใช้มีดผ่าตัดในวงการแพทย์ นั่นก็คือหลานชายคนที่สองของตระกูลชุ่ยเฟิน ดูแล้วเป็นคนที่มีบทบาทสูง แน่นอนการรับผิดชอบการใช้เข็มฉีดยานี้ก็คือ...นางฟ้าตัวน้อยของฉัน นางฟ้าตัวน้อยของฉันคนนี้น่าสนใจมาก และยังบังคับให้ฉันพูดว่า เธอคือต้าหลัวจินเซียนที่กลับชาติมาเกิดด้วย”

ชุ่ยเฟินอย่างนั้นเหรอ?

โจวผิงและซวงซวงรู้สึกตกตะลึง พวกเธอไม่รู้ว่าคนที่คุณท่านลี่พูดถึงนั้นเป็นใคร แต่เมื่อฟังคุณท่านลี่พูดถึงนางฟ้าตัวน้อยอยู่ตลอดเวลานั้น โจวผิงจึงลุกขึ้น แล้วพูดว่า “คุณท่านคะ ฉันจะไปเปิดประตู และเชิญนางฟ้าตัวน้อยของท่านเข้ามานะคะ”

“ได้สิ ๆ ไปเร็ว ๆ เลย” คุณท่านลี่พูดเร่งในทันที

โจวผิงไปเปิดประตูห้องผู้ป่วย และทำสัญญาณมือว่าโอเคให้กับเซี่ยเหยียนเหยียนและบรรดานักข่าวด้านนอก ซึ่งเป็นสัญญาณที่หมายความว่า ทุกคนสามารถเข้ามาได้

หัวใจของเซี่ยเหยียนเหยียนเต้นเร็วขึ้น เพียงแค่คิดถึงฐานะที่มีชื่อเสียงและอำนาจที่ยิ่งใหญ่ของคุณท่านลี่ก็อาจจะสามารถเปลี่ยนโชคชะตาทั้งชีวิตของเธอได้ เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกมาจัดการการแต่งกายของเธอ เธอเกิดมาสวย นิ่มนวล และอ่อนหวานตามแบบฉบับที่บรรดาผู้ใหญ่มักจะชื่นชอบมาโดยตลอด เธอจึงมีความมั่นใจว่า เธอจะสามารถพิชิตใจคุณท่านลี่ได้อย่างแน่นอน

“เราเข้าไปกันเถอะค่ะ”

เซี่ยเหยียนเหยียนนำสื่อนักข่าวที่อยู่ข้างหลังทั้งหมดเข้าไปในห้องผู้ป่วย

คุณท่านลี่มองไปที่ประตูด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง แล้วพูดว่า “นางฟ้าตัวน้อย ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกนะ”

เมื่อเซี่ยเหยียนเหยียนเดินเข้ามา เธอเห็นคุณท่านลี่ผู้สง่างามในชั่วพริบตา แม้ว่าตอนนี้คุณท่านกำลังเอนกายพิงอยู่ที่หัวเตียง แต่ท่านกลับสนทนาอย่างสุขุมเหมือนนายหญิงที่มีอำนาจในการบริหารการเงินและมีอิทธิพลระดับสูง ซึ่งทำให้คนอดไม่ได้ที่จะก้มลงกราบ