บทที่ 203 ลู่จื่อเซียนเอื้อมมืออกมาโอบกอดเธอไว้

ภายในห้องของโรงแรม

เซี่ยซีหว่านนั่งบนเก้าอี้ เธอนำเข็มเรียวยาวทิ่มเข้าไปในเส้นเลือดของเธอ ในไม่ช้าพิษของดอกไม้หยดนั้นก็ละลายเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างรวดเร็ว

จากประสบการณ์ครั้งที่แล้ว เซี่ยซีหว่านคิดว่าเธอไม่รู้สึกแปลกต่อพิษของดอกไม้นี้ แต่เมื่อพิษของดอกไม้กำเริบขึ้น เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงมากกว่าครั้งที่แล้วร้อยเท่าพันเท่า

ในแง่ทางการแพทย์ พิษของดอกไม้ได้สร้างภูมิคุ้มกันให้กับเลือดของเธอในระดับหนึ่งแล้ว และระดับการป้องกันการรุกรานของเลือดของเธอก็ลดลง และพิษของดอกไม้ก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามธรรมชาติ

ใบหน้าเรียวเล็กของเซี่ยซีหว่านเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด หน้าผากของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ ภายในกระดูกของเธอรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างกำลังกัดแทะอยู่ ความรู้สึกนี้อาจทำให้คนรู้สึกเจ็บปวดจนอยากตาย

เซี่ยซีหว่านอดทนกับความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับหยิบปากกาขึ้นมาในทันที เธอเขียนสมการทางการแพทย์ที่สำคัญหลายข้อลงบนกระดาษ แต่ยังขาดสมการอีกข้อหนึ่งไป

เซี่ยซีหว่านรู้สึกว่าเธอกำลังจะประสบความสำเร็จและชัยชนะก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม เธอสามารถทำการค้นคว้าและวิจัยยาถอนพิษออกมาได้แล้ว !

แต่ทว่า เธอขาดสมการที่สำคัญที่สุดไปหนึ่งข้อ

สมการที่แท้จริงอีกหนึ่งข้อคืออะไร?

เซี่ยซีหว่านคิดอะไรไม่ออก เธอร่วงตกลงมาจากเก้าอี้ จากนั้นเธอก็เห็นเลือดหนึ่งหยดและสองหยด...ไหลทะลักออกมาจากจมูกของเธอทันที

เธอยื่นมือออกมาคลำ ๆ ผ้าคลุมหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด

เซี่ยซีหว่านรีบเดินไปหยิบเข็มในทันที เข็มอยู่ข้างมือเธอแล้ว แต่ทันใดนั้นข้างหูของเธอก็มีเสียงรถไฟที่แสบแก้วหูดังขึ้น จากนั้นโลกทั้งใบก็หมุนอย่างฉับพลัน

เธอมองไม่เห็นอะไรเลย

เซี่ยซีหว่านเหมือนกับลูกบอลที่ลมหมดและล้มลงบนพรมอย่างอ่อนยวบ เธอเอื้อมมือออกไปคลำหาเข็มบนพรมอยู่ครู่หนึ่ง เข็มล่ะ เข็มของเธอล่ะ?

เธอคลำหาเข็มของเธอเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

สายตาของเซี่ยซีหว่านค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ภายในพริบตาเดียวเธอก็จะสลบไป

ทันใดนั้นจู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก มีใครบางคนเดินเข้ามา แล้วพูดว่า “เซี่ยซีหว่าน เซี่ยซีหว่าน ! ลืมตาขึ้นเร็วเข้า อย่าหลับนะ พิษของดอกลำโพงจะทำลายสมอง ดังนั้นเธอจะหลับไม่ได้ !”

เซี่ยซีหว่านรู้สึกว่ามีคนกำลังเรียกเธอ ขนตายาวเป็นแพงามดั่งขนนกสั่นระริก เธอพยายามลืมตาขึ้นมา ใบหน้าที่เยือกเย็นและหล่อเหลาของลู่จื่อเซียนนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นในสายตาของเธอ

ลู่จื่อเซียนมาแล้ว !

แต่สิ่งที่เซี่ยซีหว่านเห็นกลับไม่ใช่ลู่จื่อเซียน ใบหน้าของลู่จื่อเซียนแปรเปลี่ยนเป็นลู่หานถิงอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างอ่อนแรง และพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “คุณชายลู่คะ คุณมาแล้วเหรอคะ...”

ลู่จื่อเซียนรู้จักพิษของดอกลำโพงเป็นอย่างดี อัจฉริยะทางการแพทย์ทั้งสองคนนี้เคยศึกษาพิษนี้มาแล้ว เมื่อพิษนี้กำเริบก็จะเกิดความรู้สึกสับสน เธอจำคนผิดแล้ว

“อย่าขยับ ผมจะเจาะเลือดให้คุณ”

ลู่จื่อเซียนหยิบมีดคมออกมาแล้วกรีดลงไปบนปลายนิ้วตรงนั้นจนเป็นแผลจุดหนึ่ง ไม่เสียแรงที่เป็นปรมาจารย์มีดทองคำอันศักดิ์สิทธิ์ แผลที่ปลายนิ้วของเธอนั้นตื้นมาก ถ้าไม่มองดูอย่างละเอียดก็จะไม่เห็นแผลเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้นเลือดสีดำก็ไหลออกมาจากปลายนิ้วของเธออย่างรวดเร็ว

เซี่ยซีหว่านรู้สึกว่าความเจ็บปวดในร่างกายของเธอค่อย ๆ ลดลง จากนั้นความเจ็บปวดจึงค่อย ๆ หายไป แต่สติของเธอกลับยังตื่นไม่เต็มที่

“พักผ่อนสักหน่อยเถอะ อีกไม่นานก็หายเป็นปกติแล้ว หน้าคุณมีเลือด ผมจะไปเอาผ้าขนหนูมาเช็ดให้” ลู่จื่อเซียนลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว

แต่เขาเดินได้เพียงสองก้าวก็มีมือเรียวเล็กทั้งสองข้างโอบเขาจากทางด้านหลัง ร่างกายที่อ่อนนุ่มของหญิงสาวแนบชิดเขาอยู่ ทั้งสองมือของเธอก็โอบเอวเขาไว้ แล้วพูดว่า “คุณชายลู่คะ ให้ฉันกอดอีกสักพักนะคะ ฉันหนาวมากเลย”