บทที่ 23 ผู้ชายที่เธอช่วยชีวิต

ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?

ลู่หานถิงเป็นผู้ใหญ่และนั้นก็เป็นโทรศัพท์ส่วนตัวของเขา ถ้าหากไม่ใช่คนสนิทแล้วจะมารับสายได้อย่างไร?

เขาทำอะไรอยู่นะ？

เซี่ยซีหว่านไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไรกันแน่?

เธอเป็นอะไรกันกับเขา ลู่หานถิงจะมาช่วยเธอทำไม?

เธอมันก็เป็นแค่เจ้าสาวที่มาแต่งงานแทนและเราสองคนก็มีสัญญาร่วมกันแล้ว เขาจะมีคนรักที่อื่นมันก็เป็นเรื่องปกตินี่

เซี่ยซีหว่านเหงื่อออกจนชื้นมือ ตอนเธออายุ 9 ขวบ ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด ทุกคนทอดทิ้งเธอ สิบปีที่ผ่านมาเธอเรียนรู้ที่จะเติบโตได้ด้วยตัวเอง เรียนรู้ที่จะรับมือกับความอ่อนแอและความแข็งแกร่ง นอกจากเยี่ยหลิงแล้วเธอก็ไม่เชื่อใจใครง่าย ๆ อีกเลย

เธอไม่อยากถูกคนที่เธอรักและไว้ใจแทงข้างหลัง และผลักเธอให้ตายอย่างไม่มีวันหวนกลับคืน

แต่ทำไมกับผู้ชายที่ชื่อลู่หานถิงเขาถึงได้เข้ามาควบคุมและมีอิทธิพลต่อชีวิตเธอได้ขนาดนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่าเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เขาสามารถทำลายสิ่งที่เธอเรียนรู้มาเป็นสิบ ๆ ปีลงได้ และทำให้เธอเชื่อใจเขาได้

จากความเชื่อใจก็กลายมาเป็นความคุ้นเคย กลายเป็นสิ่งที่ทำให้คนอ่อนแอ

เซี่ยซีหว่านสงบสติอารมณ์ตัวเองได้สักพัก เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาซูซีสั้น ๆ ว่า “คืนพรุ่งนี้เจอกัน!”

......

ณ ต่างประเทศ ภายในห้องเพรสซิเดนท์สวีทสุดหรู ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์หัวหรงมองโทรศัพท์ที่อยู่ในมือเธออย่างแปลก ๆ ซึ่งเป็นจังหวะที่เหยียนอี้เดินเข้ามาพอดี “ผู้จัดการหัว ใครให้คุณเข้ามาในห้องของท่านประธานและยังรับโทรศัพท์ของเขาอีกคะ?”

หัวหรงวางแฟ้มเอกสารเร่งด่วนเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะ “เลขาเหยียนอี้ นี่เป็นเอกสารเร่งด่วน ฉันจึงต้องเอาเข้ามาให้ในนี้ค่ะ”

“ท่านประธานไม่ชอบให้ใครเข้ามาในห้องและแตะต้องของส่วนตัวของเขา ครั้งหน้าหากมีเอกสารเร่งด่วนให้ส่งมาที่ฉันโดยตรง จำไว้ว่าคราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีก รีบออกไปได้แล้วค่ะ”

“ค่ะ เลขาเหยียน”

“อ้อ แล้วเมื่อกี้ใครโทรมา?” เหยียนอี้ถาม

หัวหรงส่ายหัว “ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เขายังไม่ทันพูดอะไรก็วางสายไปแล้ว”

เหยียนอี้เองก็ไม่ได้ถือสาเอาความอะไรจึงโบกมือไล่หัวหรงให้ออกไปจากห้อง “รีบออกไปทำงานซะ ท่านประธานได้เลื่อนเวลากลับให้เร็วขึ้นแล้ว”

“เลขาเหยียน ทำไมท่านประธานถึงดูรีบร้อนจะกลับบ้านจังล่ะ?”

“ผู้จัดการหัว คุณตั้งใจทำงานของคุณให้ดีเถอะ ไม่ต้องยุ่งเรื่องของเจ้านาย”

จากนั้นหัวหรงจึงเดินออกไปจากห้อง เหยียนอี้อดคิดไปถึงเรื่องส่วนตัวไม่ได้ว่าท่านประธานเลี้ยงเด็กผู้หญิงเอาไว้ที่บ้านอย่างที่เพิ่งถูกแอบถ่ายมาจริง ๆ

......

วันต่อมา

เซี่ยซีหว่านมาตามนัด เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องเพรสซิเดนท์สวีท หมายเลข 8206 มือเรียวเอื้อมไปกดกริ่งหน้าห้อง

เพียงไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นซูซีที่ยืนรอเธออยู่ข้างประตู จากนั้นเธอจึงเดินเข้าไปภายในห้อง ซูซีจึงปิดประตูห้องสวีทลง

“ซูซี อาหลินล่ะ? ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณจะไม่หลอกฉัน คุณโทรหาเธอสิ ฉันอยากได้ยินเสียงอาหลิน” เซี่ยซีหว่านพูดเข้าเรื่องทันที

ซูซีพยักหน้าตอบ พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาแล้วกดโทรออกไปที่เบอร์หนึ่ง

ไม่นานปลายสายนั้นก็รับ ซูซียื่นโทรศัพท์ส่งให้เซี่ยซีหว่าน เธอจึงรับมาวางไว้ข้างหู จากนั้นเสียงที่คุ้นเคยของอาสะใภ้หลินก็ดังผ่านสายเข้ามาทันที “สวัสดีค่ะ...สวัสดีค่ะ นั้นคุณชายซูใช่ไหมคะ ทำไมคุณไม่พูดคะ เมื่อไหร่จะให้ฉันไปเจอคุณหนู...”

อาสะใภ้หลินมักเรียกแม่ของเซี่ยซีหว่านว่าคุณหญิงแล้วเรียกเซี่ยซีหว่านว่าคุณหนู เวลาผ่านมา 10 ปี ตอนนี้เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่อาสะใภ้หลินก็ยังเรียกเธอว่าคุณหนู