บทที่ 278 ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ คุณกำลังจะทำอะไรคะ?

ลู่หานถิงจำความฝันของเขาในคืนนั้นได้…

เธอมาอยู่บนเตียงของเขาได้อย่างไร?

ลู่หานถิงเอื้อมมือที่หยาบกร้านออกไปลูบไล้บนใบหน้าที่ขาวนวลของเธอ

ผิวของเธอขาวนวลเนียนและบริสุทธิ์ผุดผ่องโดยไม่ต้องแต่งเติมใบหน้า กลิ่นกายของเธอนั้นมีกลิ่นหอมอย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นหอมของเจลอาบน้ำของเขายังติดอยู่บนร่างกายของเธอ ทุกสิ่งที่อยู่บนตัวของเธอดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เขาชื่นชอบ

ลู่หานถิงกดนิ้วลงไปบนผิวของเธออย่างแรง ผิวของเธอบอบบางมาก เพียงแค่เขากดนิ้วลงไป ผิวบริเวณนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว

เขากดมือลงไปบนผิวของเธอหลายต่อหลายครั้ง

ริมฝีปากสวยได้รูปของเธอเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นโค้งมน จากนั้นลู่หานถิงก็ก้มศีรษะลงจูบริมฝีปากสีแดงของเธออย่างรวดเร็ว

เดิมทีเซี่ยซีหว่านกำลังนอนหลับสบายเป็นอย่างมาก แต่ทันใดนั้นเธอก็ฝันร้ายและรู้สึกราวกับว่ามีก้อนหินก้อนใหญ่กำลังกดทับหัวใจของเธอ

ร่างเพรียวบางสั่นเทาเล็กน้อย จากนั้นเซี่ยซีหว่านก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอลืมตาขึ้น เธอก็พบกับใบหน้าที่หล่อเหลา และมีเสน่ห์ของลู่หานถิง

เซี่ยซีหว่านตกใจมาก เธอไม่มีเวลาคิดทบทวนเลยว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ในห้องนอนของเธอได้ และเขากำลังจะทำอะไร?

มือเรียวเล็กทั้งสองข้างของเซี่ยซีหว่านพยายามดันหน้าอกอันแข็งแกร่งของเขาไว้ เธอผลักเขาออกไปอย่างแรง และพูดว่า “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ คุณกำลังจะทำอะไรคะ?”

“ตื่นแล้วเหรอ?” ลู่หานถิงยังคงไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ เขาวางมือใหญ่ไว้ข้างกายเธอ จากนั้นก็มองดูเธอใกล้ ๆ พร้อมกับคว้าร่างกายอันบอบบางของเธอเอาไว้ให้อยู่ภายในอ้อมแขนของเขา และพูดว่า “ผมคิดว่าคุณจะแกล้งหลับต่อเสียอีก”

“แกล้งหลับงั้นเหรอคะ?” เซี่ยซีหว่านรู้สึกสับสนในทันที

ลู่หานถิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่มีเสน่ห์ยั่วยวนว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกเหรอ? คุณเข้ามาในห้องของผม สวมเสื้อผ้าของผม และนอนบนเตียงของผม คุณจะบอกว่าคุณมานอนหลับที่นี่เฉย ๆ อย่างนั้นเหรอครับ?”

เดี๋ยว...เดี๋ยวนะ !

นี่คือห้องนอนของเขาอย่างนั้นเหรอ?

เซี่ยซีหว่านรู้ได้ในทันทีว่าต้องเป็นแผนการของคุณย่าแน่ คุณย่า...และแม่บ้านอู๋หม่า !

พวกเขาหลอกเธอ

“ลู่...คุณชายลู่คะ ฉันคิดว่าคุณกำลังเข้าใจผิดค่ะ ปล่อยฉันก่อนนะคะ ฟังฉันอธิบายก่อนค่ะ”

“อ้อเหรอครับ” ลู่หานถิงมองเธอ และพูดว่า “คุณพูดสิ ผมกำลังฟังอยู่”

“วันนี้ฉัน...ฉันมาสมัครงานค่ะ คุณรับสมัครเชฟที่เชี่ยวชาญด้านโภชนาการไม่ใช่เหรอคะ ฉันเองค่ะ ฉันจะมาดูแลหญิงชราค่ะ”

วันนี้ลู่หานถิงสวมชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม และตอนนี้เอวของเขากำลังแนบชิดอยู่กับเอวของหญิงสาว เขามองเธอด้วยสายตาดุดันและพูดอย่างเย้ยหยันว่า “ผมประเมินคุณต่ำไปจริง ๆ ครั้งแรกคุณยืนอยู่ที่ประตูมหาวิทยาลัย T และจ้องมาที่รถของผมเพื่อเรียกร้องความสนใจ ครั้งที่สองคุณอุ้มแมวของผมเอาไว้และตั้งใจล้มลงในอ้อมแขนของผมที่บาร์ ส่วนคราวนี้คุณกล้าเอาชื่อของคุณย่ามาอ้าง แถมยังอ้างว่ามาสมัครเป็นเชฟ แต่กลับมามานอนอยู่บนเตียงของผม”

“คุณแอบตามผมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมคุณถึงรู้จักผู้คนรอบตัวของผมทุกคน แผนการของคุณแนบเนียนมากจริง ๆ ”

คำพูดไร้สาระที่ออกมาจากปากของเขานั้นทำให้ใบหน้าของเซี่ยซีหว่านซีดเผือด เขาคิดเรื่องแบบนั้นออกมาได้อย่างไร?