บทที่ 294 ข้อตกลงของลู่หานถิง

เซี่ยซีหว่านหลับตาลงและมองไปที่เอกสารบนโต๊ะทำงาน “นี่คืออะไรคะ?”

ลู่หานถิงกล่าวว่า “ข้อตกลงการเลี้ยงดู”

ดวงตาสดใสของเซี่ยซีหว่านเบิกกว้างในทันที เธอจ้องมองเขาด้วยความงุนงง “คุณอยาก... เลี้ยงดูฉันเหรอคะ?”

“นี่คือสิ่งที่คุณต้องการใช่ไหมล่ะ ผมยอมรับว่าใบหน้ารูปไข่ของคุณดึงดูดใจผมมาก คุณพยายามทุกวิถีทางที่จะปีนขึ้นไปบนเตียงของผม ตอนนี้ผมจะทำให้คุณสมหวัง”

“แต่คุณต้องรู้ว่าเรามีการแลกเปลี่ยนระหว่างกัน คุณสามารถได้ทุกสิ่งที่คุณต้องการจากผม ทรัพย์สิน อำนาจ ฐานะ ชื่อเสียง ผมให้คุณได้ทุกอย่าง แต่คุณต้องปฏิบัติตามกฎของผมและเป็นมืออาชีพนอกจากผม คุณห้ามมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับใครคนอื่น ผมเป็นคนสะอาด คุณเข้าใจความหมายที่ผมพูดไหม?”

นิ้วเรียวยาวของเขาบีบกรามเล็กของเธอไว้แน่น ตอนนี้เขามองดูเธอด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับว่าเธอเป็นสินค้าที่เขาซื้อมาด้วยเงิน

ขนตายาวเป็นแพงามดั่งขนนกของเซี่ยซีหว่านตกลง ดวงตาที่สวยงามของเธอปกคลุมไปด้วยความเศร้าหมอง เธอค่อย ๆ ยื่นมือเรียวเล็กของเธอออกไปหยิบสัญญาขึ้นมาแล้วเปิดดู

เขามีเงื่อนไขมากมายสำหรับเธอ ทั้งหมดถูกผูกมัดในข้อตกลง เซี่ยซีหว่านอ่านสองสามข้อ “ข้อหนึ่ง อย่าสวมกระโปรงสั้นเลยเข่าขึ้นไป ข้อสอง ตอนกลางคืนคุณต้องกลับบ้านก่อนสองทุ่ม ข้อสาม ห้ามสัมผัสร่างกายกับผู้ชาย ข้อสี่ สามารถตรวจสอบโทรศัพท์มือถือได้โดยไม่จำกัด...”

คิ้วทรงใบหลิวของเซี่ยซีหว่านขมวดเข้าหากัน ใบหน้าอันงดงามของเธอเงยขึ้นมองใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาและพูดว่า “คุณเลี้ยงดูคนรัก คุณยังจำเป็นต้องตรวจสอบโทรศัพท์มือถือของคนรักอีกเหรอคะ ฉันคิดว่าคุณกำลังมองหามาตรฐานภรรยามากกว่าคู่รักทั่วไปอีกนะคะ”

ลู่หานถิงมองเธออย่างเย็นชา ดวงตาสดใสของเธอเป็นประกาย เธอยังกล้าที่จะหัวเราะเยาะเขาอีก เขาใช้นิ้วกดลงบนกรามเธออย่างแรง ปลายนิ้วมืออันหยาบกร้านของเขาลูบไล้ผิวบอบบางที่กรามของเธอสองครั้ง

เขาก็ไม่รู้ว่าเธอกินอะไร ผิวของเธอถึงขาวราวกับน้ำนมเช่นนี้

“คุณทำตามก็พอแล้ว” น้ำเสียงของเขาแหบแห้งเล็กน้อย

เซี่ยซีหว่านยังคงพลิกอ่านสัญญาต่อไป เธอเปิดไปถึงข้างหลัง ข้างหลังยังคงเป็นเงื่อนไขต่าง ๆ สำหรับเธอ “มาตรา 105 อย่าเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างกันต่อสาธารณะ มาตรา 106 ทุกครั้งที่ทำกิจกรรมเสร็จคุณต้องทานยายังตั้งครรภ์ไม่ได้ มาตรา 107 เมื่อฝ่ายชายเบื่อหน่ายกับความสัมพันธ์นี้ หรือมีรักใหม่ก็ห้ามเข้าไปพัวพันและเดินออกไปเอง”

เซี่ยซีหว่านอ่านดูไปถึงข้างล่าง ไม่มีแล้ว สัญญานี้มีข้อกำหนด 107 เงื่อนไขสำหรับเธอเพื่อให้เธอปิดปากไว้ไม่พูดกับใคร อีกทั้งยังเป็นข้อตกลงที่สอดคล้องกับเผด็จการปกติของเขาอย่างแท้จริง

เซี่ยซีหว่านถือสัญญาฉบับนี้ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาและกระพริบตาปริบ ๆ “ทำไมในนี้ไม่มีกำหนดเส้นตาย สามเดือน สามปีล่ะคะ?”

ลู่หานถิงวางมือใหญ่บนเอวบางของเธอ “เส้นตาย...ขึ้นอยู่กับสถานการณ์”

“ดูสถานการณ์อะไรคะ?” เซี่ยซีหว่านยื่นมือเล็ก ๆ สองข้างออกมากอดคอของเขาไว้

ลู่หานถิงบีบเอวบางของเธอด้วยมือที่ใหญ่ เขามองเธอด้วยดวงตาอันเฉี่ยวคม และพูดว่า “ผมจะไม่ทำให้คุณเสียเปรียบแน่นอน”

เขาใจกว้างกับผู้หญิงเสมอ ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ซึ่งจุดนี้เซี่ยซีหว่านเชื่อเขาอย่างแน่นอน

ริมฝีปากสีแดงสดของเซี่ยซีหว่านปรากฏรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย และพูดว่า “แต่...”

“แต่อะไร?” จากมุมมองของลู่หานถิง เธอรับปากกับความสัมพันธ์ช่วงนี้