บทที่ 30 เธอให้เขาไปหาผู้หญิงคนอื่น

เซี่ยซีหว่านรู้สึกเป็นห่วงสุขภาพของลู่หานถิง ดังนั้นเธอจึงรีบเปิดผ้าห่มออกและลุกขึ้นเดินหาเขาในห้องที่กว้างใหญ่รอบหนึ่งแล้วแต่กลับไม่มีวี่แววของคน

หรือเขาจะออกไปข้างนอกแล้ว?

“ลู่หานถิง...ลู่หานถิง...ลู่...”

ทันใดนั้นประตูห้องอาบน้ำก็ถูกเปิดออก ฝ่ามือใหญ่ที่แข็งแรงจนขึ้นรอยข้อต่อกระดูกโผล่ออกมาฉุดไหล่นวลเนียนของเธอเข้าไปข้างในนั้น

แผ่นหลังบอบบางของเธอแนบอยู่กับบานประตู เซี่ยซีหว่านมองเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจน เขาก็คือลู่หานถิง

ลู่หานถิงอาบน้ำเย็นไปหลายรอบ บนร่างสวมเพียงแค่กางเกงสแล็คสีดำ เส้นผมสั้น ๆ สีดำขลับของเขานั้นยังคงมีหยดน้ำหยดลงมาไม่หยุด

ร่างที่เปียกชื้นไปด้วยละอองน้ำนั้นยิ่งทำให้ชายหนุ่มดูอ่อนเยาว์และดูดีเป็นพิเศษ

“ตามหาผมเหรอ?” น้ำเสียงของลู่หานถิงนั้นแหบแห้งมาก

เซี่ยซีหว่านยกมือขึ้นแตะที่หน้าผากเขาหนึ่งครั้ง นี่มันร้อนมากกว่าเดิมเสียอีก ครั้งนี้คุณท่านเล่นแรงไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปเอายาชูกำลังมาจากที่ไหน

“ให้ฉันช่วยฝังเข็มเถอะนะ” ในมือของเซี่ยซีหว่านนั้นมีเข็มสีเงินอยู่หนึ่งเล่ม เธอต้องการที่จะปักเข็มลงไปตามจุดฝังเข็มในร่างกายของเขา

ลู่หานถิงกอบกุมข้อมือนุ่มขาวผ่องเอาไว้ จากนั้นก็ฝังใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอของเธอแล้วถูไถไปมา “หว่านหว่าน”

หัวใจของเซี่ยซีหว่านเต้นผิดจังหวะขึ้นมาในทันที คิดไม่ถึงว่าผู้ชายที่ยิ่งใหญ่แบบเขาจะติดออดอ้อนกระเง้ากระงอดแบบนี้ด้วย

“หว่านหว่าน ตอนแรกผมก็อยู่ข้างในนี้เพียงคนเดียว แต่ทำไมคุณถึงต้องออกมาหาผมด้วย?”

น้ำเสียงแหบแห้งของเขานั้นกระซิบแนบชิดใบหูของเธอ เซี่ยซีหว่านรู้สึกว่าในใจของเธอนั้นรู้สึกอ่อนยวบลง

“ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ถ้าหากมันเป็นการรบกวนคุณ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ลู่หานถิงตัดบทเธอ “คุณชอบเป็นแบบนี้เสมอ มายั่วคนอื่นแล้วจากนั้นก็ไม่สนใจใยดี ในเมื่อครั้งนี้คุณเข้ามาแล้ว คุณยังนึกว่าจะหนีไปได้อย่างปลอดภัยอีกเหรอ?”

เขายกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วสัมผัสลงที่ชุดนอนบนร่างของเธอ

เซี่ยซีหว่านหดม่านตาเล็กลงแล้วจับมือของเขาไว้ในทันที เธอนึกออกแล้วว่าโทรศัพท์สายนั้นในตอนที่เขาเดินทางไปทำงานมีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นคนรับสาย คนรักของเขา

แล้วเธอล่ะ เป็นอะไรในสายตาของเขา?

หรือว่าจะเป็นคนรักที่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน?

เซี่ยซีหว่านรู้สึกเหมือนโดนสาดด้วยน้ำเย็นจัด รีบปะติดปะต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็วแล้วตอบกลับไปว่า “ลู่หานถิง ถ้าหากคุณชัดเจนแล้ว ก็ไปหาผู้หญิงคนอื่นเถอะ”

ร่างกายสูงใหญ่แข็งแกร่งของลู่หานถิงนั้นแข็งทื่อราวกับหิน

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นถูกย้อมเป็นสีแดงก่ำแล้วมองจ้องเธออย่างดุดันและเผยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอันแสนเย็นชา “คุณพูดอะไร ลองพูดทวนคำที่คุณพูดออกมาเมื้อกี้อีกรอบหนึ่งสิ!”

เซี่ยซีหว่านรู้สึกว่าอยู่ดี ๆ ท่าทางของเขาก็น่ากลัวขึ้นมาเป็นอย่างมาก แต่ว่าเธอก็ไม่ได้ถอยหนีแต่อย่างใด “ลู่หานถิง คุณปฏิเสธการฝังเข็มของฉันนั่นไม่ได้หมายความคุณอยากไปหาผู้หญิงคนอื่นหรอกเหรอ ในเมื่อสมองคุณมันเต็มไปด้วยเรื่องพวกนี้ อย่างนั้นก็เชิญคุณออกไปหาผู้หญิงคนอื่นเถอะ!”

ในอกของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ทวีคูณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมหาศาล แววตาของลู่หานถิงนั้นเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มลงในทันที คาดไม่ถึงว่าเธอจะให้เขาไปหาผู้หญิงคนอื่น!

ลู่หานถิงกำหมัดแน่นจนเสียงกระดูกข้อต่อลั่นออกมาแล้วยกขึ้น

วินาทีถัดมา เขาคลายมือออก

ตอนที่ฝ่ามือเย็นเฉียบจู่โจมลงมา เซี่ยซีหว่านไม่ได้หลบ แต่ว่าหลับตาลงตามสัญชาตญาณ

กำปั้นของลู่หานถิงกระแทกเข้ากับกระจกที่อยู่ด้านข้างกายจนเกิดเสียงดัง ปัง

เขาไม่ได้ทำร้ายเธอ

เมื่อเซี่ยซีหว่านลืมตาขึ้นก็เห็นว่ากำปั้นของเขานั้นถูกเศษกระจกบาดจนเนื้อแตก เลือดสด ๆ ของเขานั้นไหลออกมาเป็นทางยาว

เมื่อเห็นแล้วน่าตกใจยิ่งนัก

“ลู่หานถิง มือคุณ....”

ลู่หานถิงปล่อยเธอไป ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ ตรงไปที่ประตูแล้วเดินออกไป